tag:blogger.com,1999:blog-74563649574201568052012-02-17T06:48:25.256+02:00Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.comBlogger3341100tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-90500356224610827652011-06-28T12:50:00.001+03:002011-06-28T12:52:11.206+03:00<span style="font-style: italic;font-size:85%;" >(Τώρα αυτό γενικό είναι, <a href="http://www.mammaka.com/2011/06/blog-post_23.html">δεν θα τον πειράξει, θα τον πειράξει;</a>)</span><br /><br /><br />Με σειρά εμφανίσεως και το 11 μπαλαντέρ.<br /><ol><li>Οι γουλίτσες</li><li>Οι κούνιες</li><li>Οι παιχνιδοκονσόλες</li><li>Οι φιλεναδίτσες</li><li>Οι σούζες</li><li>Οι μπόμπες</li><li>Οι Πανελλήνιες</li><li>Οι σκοπιές</li><li>Οι δουλειές</li><li>Οι χοληστερίνες</li><li>Οι δραχμές;</li></ol><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-9050035622461082765?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-12556961539108039602011-06-23T12:09:00.002+03:002011-06-23T12:15:26.277+03:00<div style="text-align: justify;">Νομίζω ότι δεν θέλω πια να αναρτώ οικογενειακά θέματα. Το ξέρω ότι δηλώνω το προφανές, καθώς τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιώ το μπλογκάκι σαν flickr ή σαν twitter, ανεβάζω φωτογραφίες και επιγραμματικά ποστ για να μην το αφήσω εντελώς παραμελημένο. Ας δούμε από κοντά τους λόγους που οδήγησαν μέχρι εδώ δίνοντας την ανθρωπολογική/κοινωνιολογική προσοχή που τους αξίζει:<br /><br />• Θέλω όλο και περισσότερο να κρατάω για εμάς τα διάφορα γεγονότα γύρω από το τέκνο. Οι συζητήσεις, το μεγάλωμά του, οι αλλαγές, δεν είναι κάτι που μπορώ να μοιράζομαι πια άνετα καθώς νομίζω ότι όσο πιο δικές μας κρατήσω αυτές τις στιγμές τόσο πιο αργά θα μεγαλώνει… Δεν έχει λογική αυτό το ξέρω, όπως επίσης ξέρω ότι πρέπει να καμαρώνουμε τα παιδιά μας που μεγαλώνουν και να τους αφήνουμε την ελευθερία και τον χώρο που χρειάζονται για να αναπτυχθούν και να ανθίσουν και είμαι απολύτως έτοιμη και ώριμη να το κάνω μόλις ο γιος μου κλείσει τα είκοσι… πέντε.<br /><br />• Ο νεαρός μας θα διαβάσει κάποτε ίσως τα απαυγάσματα ηλεκτρονικής σοφίας της μαμάς του και τότε ελπίζω να μην κλονιστεί η γερή μας σχέση που βασίζεται στην αγάπη και την επικοινωνία αλλά κυρίως στον αυτοσαρκασμό, το χιούμορ και τη βαθιά κατανόηση στο γεγονός ότι δημοσιοποίησα σε κοτζάμ Ίντερνετ διάφορα προσωπικά του δεδομένα όπως πόσες φορές λέρωνε την πάνα ημερησίως, πόσο μοναδικά άρθρωσε το πρώτο του <span style="font-style: italic;">αγκού </span>και πώς λένε το αγαπημένο του αρκουδάκι.<br /><br />• Σίγουρα σε λίγα χρόνια θα εισέλθει και εκείνος αυτόνομα πλέον στον διαδικτυακό κόσμο και θα αρχίσει να παρέχει τις πληροφορίες που θέλει, πιθανότατα μέσα από αλλαγές στο στάτους όπως, <span style="font-style: italic;"> Μόλις έκανα το πέμπτο μου τατουάζ</span> και <span style="font-style: italic;">Μόλις τελείωσα το τρίτο μου μεταδιδακτορικό στην κβαντοφυσιατρική σχολή της NASA</span> (δίνω ίσες πιθανότητες να δω γραμμένα τα δύο προηγούμενα, μη με ρωτάτε γιατί, οι μανούλες έχουμε μια έκτη αίσθηση).<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Δεν ξέρω αν υπάρχει ημερομηνία λήξης στο οικογενειακό blogging. Όπως είπε και μια πολύ έμπειρη μαμά μπλόγκερ, ίσως πρέπει απλά να φτιάξω ένα καφεδάκι και να κάνω διάλειμμα για καλοκαίρι.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-1255696153910803960?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-52887983855189057122011-06-22T22:18:00.002+03:002011-06-22T22:30:11.728+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-YW3ZnCIGLsg/TgJAC-ygObI/AAAAAAAABbE/16fhd8PEpqc/s1600/IMG_5197.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-YW3ZnCIGLsg/TgJAC-ygObI/AAAAAAAABbE/16fhd8PEpqc/s400/IMG_5197.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5621125704870541746" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Δύο πολύ όμορφα τουκάν από το Αττικό Πάρκο που επιτέλους διώχνουν τη <a href="http://www.mammaka.com/2011/06/blog-post.html">σιδερώστρα</a> που δεν άντεχα πια να βλέπω. Τα τουκάν ρυθμίζουν τη θερμοκρασία του σώματος με το τεράστιο ράμφος τους και δροσίζονται όταν έχει πολλή ζέστη στο περιβάλλον. Νομίζω ότι τις τελευταίες μέρες θα ήθελα να έχω αυτήν την ιδιότητα του τουκάν με τις όποιες αισθητικές επιπτώσεις στο προφίλ μου! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5288798385518905712?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-62306063721964308652011-06-02T13:19:00.001+03:002011-06-02T13:21:07.220+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-4pSlWLPDSYU/Tedj1fB8GjI/AAAAAAAABaQ/35Eh07LF3a8/s1600/IMG_5141.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 284px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4pSlWLPDSYU/Tedj1fB8GjI/AAAAAAAABaQ/35Eh07LF3a8/s400/IMG_5141.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613565231054461490" border="0" /></a><br />Το παν όταν είσαι <a href="http://www.mammasworkathome.gr/">WAHM</a> είναι να διαχωρίζεις την εργασία από τα του σπιτιού και να περιφρουρείς τον επαγγελματικό σου χώρο :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6230606372196430865?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-89821232326985583622011-05-31T23:34:00.001+03:002011-05-31T23:36:16.556+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-UgoVX1qGDT0/TeVQ2gTFVZI/AAAAAAAABaI/8G72DOLrWsI/s1600/IMG_4966.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-UgoVX1qGDT0/TeVQ2gTFVZI/AAAAAAAABaI/8G72DOLrWsI/s400/IMG_4966.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612981407900325266" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Μια φωτογραφία από το τριήμερό μας στη Θεσσαλονίκη και μια νέα επικεφαλίδα από τα κουφέτα της βάπτισης της ξαδέρφης του γιόκα. Έχω ξεκινήσει διάφορα ποστ αλλά όλα καταφέρνουν να γυρίζουν με κάποιον τρόπο στην επικαιρότητα και η διεύθυνση δεν επιτρέπει να αλλοιωθεί ο οικογενειακός χαρακτήρας του μπλογκ. Έτσι προς το παρόν κερνάω σουσαμένιο κουλούρι...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-8982123232698558362?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-37145624092320469172011-05-19T16:06:00.003+03:002011-05-19T16:12:01.305+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-ngLmb79En2Q/TdUWcSlcKlI/AAAAAAAABZQ/p0XcueupMQY/s1600/IMG_3722.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 258px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ngLmb79En2Q/TdUWcSlcKlI/AAAAAAAABZQ/p0XcueupMQY/s400/IMG_3722.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5608413586240842322" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Χθες ήταν η σχολική γιορτή και η θεατρική παράσταση του Νηπιαγωγείου. Πήγα με όλα τα απαραίτητα όπως φαίνεται και από τη φωτογραφία. Προς μεγάλη μου έκπληξη ένιωσα διαφορετικά από <a href="http://www.mammaka.com/2010/05/blog-post_27.html">πέρσι</a>. Ήμουν φυσικά πολύ χαρούμενη και συγκινημένη αλλά δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω τα χαρτομάντιλα της φωτογραφίας. Καμάρωσα το παιδί μου που έκανε ένα από τα μαγισσάκια και ένα από τα τενεκεδάκια σε μια θεατρική μεταφορά του Μάγου του Οζ για παιδιά. Μαζί του καμάρωσα και όλους τους συμμαθητές του και θαύμασα τα όμορφα και καθαρά πρόσωπά τους.<br /><br />Ποτέ δεν έκανα σχόλια της επικαιρότητας σε αυτό το μπλογκ και δεν θα αρχίσω τώρα. Τα παρακάτω είναι ό,τι και τα υπόλοιπα κείμενα, σκέψεις μιας μαμάκας. Και επηρεασμένες από το σχετικά αρνητικό πνεύμα της εποχής που διανύουμε, είναι επίσης διατυπωμένες αρνητικά. Δεν είναι όμως μαύρες.<br /><br />• Η επόμενη γενιά δεν είναι χαμένη ούτε κατεστραμμένη.<br />• Δεν είναι εύκολο το μέλλον της αλλά δεν είναι εύκολο ούτε το παρόν της.<br />• Δεν θα τη βοηθήσουμε μένοντας μόνο στο πόσο άσχημα είναι τα πράγματα και πόσο χειρότερα θα γίνουν.<br />• Αν το κακό παράδειγμα που δώσαμε ως προηγούμενες γενιές που φτάσαμε μέχρι εδώ γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν, τότε κέρδος υπάρχει.<br />• Δεν πρέπει να σταματήσουμε ως γονείς να μεγαλώνουμε παιδιά με αισιοδοξία και προσμονή για το μέλλον.<br />• Δεν πρέπει να τα μεγαλώνουμε τονίζοντας τα όσα δεινά έχουν να αντιμετωπίσουν αλλά τα όσα καλά μπορούν να χτίσουν.<br />• Δεν μπορεί το μόνο που έχουμε να προσφέρουμε ως πρόταση να είναι πανικός και σύγχυση για το μέλλον τους.<br />• Δεν είναι δυνατόν να το πιστεύουμε εμείς οι ίδιοι κοιτώντας τους στα μάτια!<br />• Δεν θα κάνουν τα δικά μας λάθη. Μπορεί να κάνουν άλλα δικά τους αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα δημιουργήσουν.<br />• Ας μην ξεχνάμε ποτέ να τους θυμίζουμε αληθινές φράσεις από τη χθεσινή παράσταση:<br /></div><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;">ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ!<br />ΔΕΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΜΕ ΘΑΡΡΟΣ!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3714562409232046917?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-49876060946895374872011-05-18T08:37:00.002+03:002011-05-18T08:38:48.741+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-BPPf_3axjVc/TdNbQtHpOLI/AAAAAAAABYw/qYFftn5OwdU/s1600/IMG_3675.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 374px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-BPPf_3axjVc/TdNbQtHpOLI/AAAAAAAABYw/qYFftn5OwdU/s400/IMG_3675.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5607926303554091186" border="0" /></a><br /><br />Και εκεί που ήμουν στο twitter, ήρθε κάποιος να μου δείξει πώς γίνεται το σωστό κελάηδισμα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-4987606094689537487?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-54796210236367912592011-05-15T22:51:00.002+03:002011-05-15T22:53:29.334+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-L7UuCRrhRAo/TdAuvIpRxYI/AAAAAAAABYo/_Y5MWZUSfRg/s1600/IMG_4888.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-L7UuCRrhRAo/TdAuvIpRxYI/AAAAAAAABYo/_Y5MWZUSfRg/s400/IMG_4888.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5607032923385611650" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Τρέξαμε φέτος μετά από <a href="http://www.mammaka.com/2008/05/blog-post_11.html">4 χρόνια</a> οπότε και είχαμε τρέξει/περπατήσει σπρώχνοντας το παιδικό καρότσι με το τέκνο μέσα. Φέτος ο νεαρός μας έτρεξε και ολοκλήρωσε τη μικρή διαδρομή και πήρε το αναμνηστικό του δίπλωμα. Φυσικά το μεγαλύτερο κομμάτι το πήγαμε περπατώντας, ειδικά η γράφουσα, αλλά τρέχαμε κανονικά σε αρκετά σημεία. Προς το τέλος οι δρομείς απέκτησαν σχετική ομοιογένεια, είχαμε συγκεντρωθεί όλοι όσοι κάναμε παρόμοιους χρόνους, οικογένειες με παιδιά που έτρεχαν, παιδιά σε καρότσια, παιδιά σε καθίσματα πλάτης, παιδιά με ποδηλατάκια, παιδιά πάνω σε ποδήλατα γονιών με παιδικά καθίσματα. Ακολούθησε παιχνίδι στην παιδική χαρά του Ζαππείου και δίωρος μεσημεριανός ύπνος. Ο γιόκας χάρηκε πολύ και περιμένει από τώρα την επόμενη διοργάνωση!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5479621023636791259?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-68957615940167017362011-05-12T10:43:00.000+03:002011-05-13T23:21:29.444+03:00<div style="text-align: justify;">Το σπίτι μας στην Αθήνα βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, σε σημείο που οι κουρτίνες θέλουν πλύσιμο μία φορά τον μήνα εκτός αν τις αγοράσετε εξ αρχής σε αποχρώσεις του γκρι. Ωστόσο, έχουμε τη χαρά να απολαμβάνουμε μια όμορφη βεράντα στην οποία το τέκνο ασχολείται με την κηπουρική, ζωγραφίζει με κιμωλίες τις πλάκες στο πάτωμα και κάνει ποδήλατο γύρω-γύρω ενώ εγώ ανασηκώνω το βλέμμα από το λάπτοπ και δίνω τις ανάλογες οδηγίες σε τακτά διαστήματα, <span style="font-style: italic;">από την άλλη τώρα, μην ζαλιστείς</span>.<br /><br />Ακριβώς κάτω από το σπίτι υπάρχει ένα παρκάκι. Αυτό λοιπόν το παρκάκι, τον τελευταίο καιρό ο νεαρός μας έχει αρχίσει να το λέει «ο κήπος μας». Όταν θέλει να κατεβεί για παιχνίδι, ζητάει να τον πάμε στον κήπο μας. Ξαφνιασμένοι οι ευσυνείδητοι γονείς, εξηγήσαμε στο παιδί μας ότι δεν είναι δικό μας και λοιπά και λοιπά. Η απάντηση ήταν ότι φυσικά και γνωρίζει ότι το πάρκο δεν είναι δικό μας αλλά επειδή είναι άδικο να μην έχει η πολυκατοικία κήπο, στο εξής θα ονομάζει το παρκάκι κήπο! Έκτοτε ζούμε αυτήν τη σουρεαλιστική κατάσταση και ανταλλάσσουμε διαλόγους σχετικά με τον κήπο έχοντας κάνει αυτήν τη συμφωνία κυρίων μεταξύ μας. Με προβληματίζει μόνο αν πρέπει να τον δηλώσουμε στα τετραγωνικά τώρα με την απογραφή…<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6895761594016701736?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-3621305962016892892011-05-06T23:12:00.003+03:002011-05-06T23:20:18.892+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-AvTcfvc2A20/TcRWhV8biWI/AAAAAAAABYY/7KEGf7h54zo/s1600/IMG_4842.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-AvTcfvc2A20/TcRWhV8biWI/AAAAAAAABYY/7KEGf7h54zo/s400/IMG_4842.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603698967182018914" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Όταν ήμασταν μικροί*, ο αδερφός μου είχε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια της εποχής, αυτά τα μικρά που τα κρατούσες στο χέρι, είχαν περίπου το ένα εκατομμυριοστό των δυνατοτήτων που έχει μια σημερινή παιχνιδοκονσόλα και όταν πατούσες τα πλήκτρα έβγαζαν έναν πολύ χαρακτηριστικό ήχο. Ετοιμαζόμουν να τα αναφέρω ως μπλιμπλίκια αλλά επικράτησε η επαγγελματική διαστροφή της διασταύρωσης των όρων σε μονόγλωσσες και δίγλωσσες πηγές, γκούγκλαρα τον όρο, βρήκα το <a href="http://www.slang.gr/lemma/show/mplimplikia___mpimplikia_119:%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%B1___%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%B1">λήμμα</a> και η λέξη μάλλον δεν ταιριάζει σύμφωνα την ηλεκτρονική πηγή μου. Ας μην αφήσουμε, ωστόσο, το γεγονός, να εμποδίσει τη συνέχιση της ιστορίας.<br /><br />Αυτά τα μαραφέτια, λοιπόν, είχαν και κάποιου είδους χρονόμετρο τη χρήση του οποίου πρέπει να γνώριζε μόνο ο αδερφός μου και όχι εγώ και η μητέρα μας που ήμασταν και μεγαλύτερες και το λιγότερο που θα μπορούσε να υποθέσει κανείς είναι ότι θα καταφέρναμε να το σταματήσουμε όταν ξεκινούσε να βαράει! Και όμως, το εσφαλμένα χαρακτηριζόμενο ως μπλιμπλίκι άρχιζε να χτυπάει σαν ξυπνητήρι σε διάφορες ώρες της ημέρας ή της νύχτας όταν ο αδερφός μου ήταν στο σχολείο ή έλειπε κατασκήνωση. Και τι μπορούσαν να κάνουν δυο γυναίκες μόνες που έψαχναν νυσταγμένες όλο το σπίτι νυχτιάτικα και που ακόμα και αν εντόπιζαν τον ένοχο δεν κατάφερναν τίποτα όσα κουμπιά και αν πατούσαν σε αυτό το σισύφειο εγχείρημα; Ξυπνούσαμε από τον ύπνο του δικαίου, χώναμε το ηλεκτρονικό σε κανένα συρτάρι, κλείναμε πόρτες, το τυλίγαμε σε κασκόλ και συνεχίζαμε τον ύπνο.<br /><br />Από προχθές θυμάμαι πάλι εκείνες τις μέρες και αφορμή είναι το χρονόμετρο που στέκει περήφανα πάνω στον παρασαυρόλοφο και ανήκει στο τέκνο. Κάθε πρωί βαράει, κάθε πρωί το ψάχνω και κάθε πρωί ξεχνάω ποιο κουμπί να πατήσω. Ναι, έχει μόνο τρία το ξέρω αλλά μην το βλέπετε έτσι μικρό και αθώο! Καταφέρνει να με ξεγελάει κάθε φορά αλλά μου χαρίζει και ένα ταξίδι στον χρόνο.<br /><br /><span style="font-size:85%;">*Είδα ότι έγραψα ότι ήμασταν μικροί, ύστερα είδα τα 20 χρόνια που έχω γράψει στον τίτλο, έκανα μερικούς πολύ σύνθετους υπολογισμούς με την άνεση μιας πρώην μαθήτριας Δ’ Δέσμης** και συνειδητοποίησα ότι μάλλον δεν ήμασταν μικροί τότε ή μάλλον εγώ δεν ήμουν σίγουρα, ήμουν απλά μικρότερη.<br /><br />**Δεν πιστεύω, φίλοι επισκέπτες, να μην ενθυμάστε τις δέσμες; Θα πρέπει να σβήσω εντελώς το επίθετο μικρός από το ποστ…</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-362130596201689289?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-490722828130243302011-05-04T11:21:00.000+03:002011-05-04T11:22:49.136+03:00<div style="text-align: justify;">Πριν λίγο καιρό ξεκίνησα να έχω επαγγελματική αλληλογραφία με μια μεταφραστική εταιρεία στο εξωτερικό που ζητούσε συνεργασία στον δικό μου συνδυασμό γλωσσών και σε κείμενα που ειδικεύομαι. Όπως είναι φυσικό σε τέτοιο πλαίσιο, η αλληλογραφία είναι τυπική και πρέπει να ακολουθηθεί συγκεκριμένη πολιτική. Συμπλήρωσα ένα σωρό ηλεκτρονικά αρχεία με τα στοιχεία μου, πλέον του βιογραφικού σημειώματος που έτσι κι αλλιώς είχαν στη διάθεσή τους με την αρχική μου αίτηση. Συμπλήρωσα επίσης χειρόγραφα τη συμφωνία τήρησης απορρήτου την οποία υπέγραψα και σφράγισα και έστειλα ταχυδρομικά, με το κανονικό ταχυδρομείο. Παρεμπιπτόντως, αυτή η συμφωνία είναι πολύ συνηθισμένη στις μεταφραστικές συνεργασίες, συνήθως υπογράφεται μία γενική ανάμεσα στον μεταφραστή και τον πελάτη (την εταιρεία) και ενδέχεται ο εκάστοτε πελάτης (της εταιρείας) να ζητήσει και την υπογραφή πρόσθετης συμφωνίας με ειδική διατύπωση που επιθυμεί για το έργο του.<br /><br />Έτσι λοιπόν τυπικά και επίσημα ξεκίνησε η αλληλογραφία μου, συγκεντρώθηκαν όλα στον φάκελό μου και έφτασε και η ταχυδρομική αποστολή των εκτυπωμένων εγγράφων. Και τότε έλαβα μέιλ από την κυρία με την οποία είχα επικοινωνία σε.. διαφορετικό ύφος.<br /><br />Ξεκίνησε με ευχαριστίες εκ μέρους της κόρης της για τα ελληνικά γραμματόσημα. Μου είπε πόσο πολύ της αρέσει η ελληνική ιστορία και ο πολιτισμός, πόσο πολύ θέλει να έρθει να σπουδάσει στη χώρα μας σε πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών, πόσο εχμ κουλ πιστεύει ότι είναι το όνομά μου! Αυτό το τελευταίο ήταν πολύ συνηθισμένη αντίδραση και την εποχή που σπούδαζα στην Αγγλία όπου κάποιοι με έλεγαν Διόνα και κάποιοι Διονυσία, κατενθουσιασμένοι με την εξωτική γι’ αυτούς παραπομπή στον θεό Διόνυσο. Μου είπε επίσης ότι η έφηβη κόρη της θέλει να αλλάξει το όνομά της και να το κάνει Διονυσία επίσης και συνόδευσε το σχόλιο με διαδικτυακά χαμόγελα!<br /><br />Πάνε και οι επισημότητες, πάνε και όλα. Ήμασταν πλέον δύο μαμάδες που αλληλογραφούσαμε. Η αναφορά στα παιδιά μας μετέφερε σε ένα άλλο πλαίσιο με δικούς του τύπους. Την ευχαρίστησα βέβαια πολύ για τα καλά λόγια, πρώτη φορά λένε το όνομά μου κουλ, και της είπα ότι έχω κι εγώ έναν γιο σχεδόν έξι χρονών, τον Αχιλλέα. Νομίζω ότι ο συνδυασμός Νταϊονίζια και Ακίλις θα γίνει ανάρπαστος :-)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-49072282813024330?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-12454817551082464282011-04-30T13:16:00.001+03:002011-04-30T13:19:12.406+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-ychnSygQ7eU/Tbvh1AubajI/AAAAAAAABX0/e_E_7YxXI58/s1600/P1080106.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ychnSygQ7eU/Tbvh1AubajI/AAAAAAAABX0/e_E_7YxXI58/s400/P1080106.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601318862409394738" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Ααααχ, έτσι και στου Αχιλλέα μου με το καλό τις ίδιες γιορτές και καλύτερες θα έχουμε! Στη φωτογραφία βλέπουμε τον νεαρό σε ένα διάλειμμα από τις πρόβες να χαλαρώνει χαζεύοντας τις πάπιες στο Σεντ Τζέιμς Παρκ. Την τράβηξε ο μπαμπάς του, εγώ κυνηγούσα το καπέλο μου που το έπαιρνε ο βρετανικός αέρας. Πρέπει πάση θυσία να βρω πώς τα στερεώνουν πλαγιομετωπικά στα κεφάλια τους και δεν πέφτουν! Ευτυχώς έχω αρκετά χρόνια μπροστά μου. Και για να μάθω να στερεώνω σωστά το καπέλο μου και για να πείσω τη γιαγιά του γαμπρού να φορέσει κίτρινα!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-1245481755108246428?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-22399318100510160082011-04-27T17:17:00.002+03:002011-04-28T11:48:10.964+03:00<div style="text-align: justify;">Επιστροφή από το χωριό, το οποίο φέτος το Πάσχα είχε το κλίμα της ερήμου. Ζέστη και λιακάδα το πρωί και ψοφόκρυο από το απόγευμα και μετά. Ο νέος βόλταρε πεζή αλλά και με το ποδήλατο, έριχνε ύπνους και ακολουθούσε αυστηρή διατροφή πλούσια σε ω-3. Πρέπει να έφαγε ό,τι είχε λέπια, πλοκάμια και κέλυφος στο χωριό και εμείς μαζί του.<br /><br />Τις ώρες που περνούσαμε στο σπίτι απασχολούμασταν παιδαγωγικά και δημιουργικά. Είχαμε πάρει αγκαλιά το τηλέφωνο και παίζαμε παιχνίδια σε απόλυτα αρμονική οικογενειακή συνεργασία, μία πίστα εγώ, μία ο γιόκας, <span style="font-style: italic;">σειρά σου μαμά, ευχαριστώ παιδί μου, παρακαλώ μαμά είσαι πολύ καλή, αχ γλυκέ μου και εσύ είσαι πολύ καλός, είδες τι γρήγορα που έβγαλες το επίπεδο, ναι αλλά κι εσύ ξεκλείδωσες την τάδε πίστα, ναι αλλά πρώτος εσύ μου έδειξες πώς να ρίχνω τη βόμβα με το αυγό</span>… κ.ο.κ. Ειλικρινά, νομίζω ότι μπορεί και να ξεπέρασα το επιτρεπόμενο όριο ενασχόλησης ανηλίκου με ηλεκτρονικά παιχνίδια που προβλέπει ο Π.Ο.Υ. αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα προσωπικό δράμα εθισμού στη ρίψη πουλιών πάνω σε γουρούνια.<br /></div><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Διόρθωση</span>: το τροπικό κλίμα διορθώθηκε σε κλίμα της ερήμου όπως είναι το σωστό. Μου την έπεσαν δύο συγγενείς και αναγνώστες για το λάθος και δεν μπορούσα να το αφήσω :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-2239931810051016008?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-11316728349384814892011-04-11T08:47:00.002+03:002011-04-11T08:51:22.270+03:00Επειδή έχομεν παραμελήσει το κατοικίδιο τον τελευταίο καιρό, ακολουθούν μερικές φωτογραφίες από πρόσφατες δραστηριότητες.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-hnyOe-ZMSUc/TaKWDNK365I/AAAAAAAABWM/mFiocy3mCCY/s1600/blog_pics.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 225px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-hnyOe-ZMSUc/TaKWDNK365I/AAAAAAAABWM/mFiocy3mCCY/s400/blog_pics.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5594198668966620050" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Το μπονζάι είναι νομίζω ό,τι πλησιέστερο σε φύση έχει βρεθεί ποτέ ο Πράσινος καθώς συνήθως αγνοεί τις γλάστρες που έχουμε μέσα στο σπίτι και προτιμά να κάθεται στα κεφάλια μας που είναι αρκετά ψηλά σημεία (κλαδιά για εκείνον), έχουν καλύτερη θέα και… κινούνται στον χώρο!<br /><br />Στη δεύτερη φωτογραφία, το οικογενειακό λάβμπερντ ήταν αρχικά πάνω στο κεφάλι του νεαρού καλλιτέχνη αλλά πέταξε μόλις είδε τα φλας των φωτογράφων. Υπάρχει μια δυσκολία να απαθανατίσεις αυτό το πουλί διότι προτιμάει να κάθεται πάνω στη μηχανή <a href="http://www.mammaka.com/2010/11/blog-post_20.html">ή στον φωτογράφο</a> και να τσιμπολογάει παρά να ποζάρει.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-1131672834938481489?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-7689366605417329452011-04-08T09:00:00.001+03:002011-04-08T09:03:06.999+03:00<div style="text-align: justify;">Διαβάζω και ακούω για τους κινδύνους του Ίντερνετ και πώς αυτό απειλεί με διάφορους τρόπους τα μικρότερα και μεγαλύτερα παιδιά που το χρησιμοποιούν. Η συζήτηση στρέφεται γύρω από τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά να αποφεύγουν τις κακοτοπιές και όχι στους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τους γνωρίσουμε το Ίντερνετ. Όταν μαθαίνουμε στα παιδιά να διασχίζουν τον δρόμο, τα κρατάμε γερά από το χέρι και τονίζουμε τη σπουδαιότητα που έχει να περιμένουμε το πράσινο φανάρι και να ελέγχουμε επιπλέον πριν περάσουμε. Δεν ξεκινάμε από το κακό που μπορεί να προκαλέσει ένα ατύχημα ούτε από τους οδηγούς που παραβιάζουν τον κώδικα κυκλοφορίας. Θα τους τα μάθουμε και αυτά βεβαία αλλά το πρώτο και βασικό μάθημα θα είναι να μάθουν τον Γρηγόρη και τον Σταμάτη.<br /><br />Δεν μπορούμε να προβλέψουμε όλους τους κινδύνους του Ίντερνετ όπως δεν μπορούμε να προβλέψουμε έναν σωρό άλλους κινδύνους. Ούτε μπορούμε να απαγορεύσουμε τη χρήση του. Τα παιδιά μας, σε αντίθεση με εμάς, γεννήθηκαν με το Ίντερνετ να υπάρχει ήδη, όπως εμείς γεννηθήκαμε έχοντας τηλεόραση στο σπίτι ενώ οι γονείς μας όχι. Και η τηλεόραση έχει υπάρξει «κακή» και είναι ακόμα. Ούτε είναι λύση, για μένα, να επιτρέπουμε τη χρήση του από μια ηλικία μετά από την οποία θα θεωρούμε το παιδί μας ώριμο να αντιμετωπίσει ενδεχόμενους κινδύνους.<br /><br />Αντί να εστιάζουμε στους κινδύνους και τις απαγορεύσεις μπορούμε να γνωρίσουμε το Ίντερνετ μαζί.<br /><ul><li>Μπορούμε να χαζεύουμε μαζί βίντεο στο youtube ή να βρίσκουμε παιχνίδια και ζωγραφιές ονλάιν.</li><li>Μπορούμε να διαλέγουμε μαζί τα προϊόντα που ψωνίζουμε από ηλεκτρονικά καταστήματα. Και θα είναι διασκεδαστικό να διαλέξουν μαζί μας και θα δουν τη διαδικασία περιήγησης.</li><li>Με τα μεγαλύτερα παιδιά, μπορούμε να πληρώσουμε μαζί τις αγορές μας και να μιλήσουμε για την ασφάλεια στις συναλλαγές.</li><li>Μπορούμε να τους δείχνουμε το ηλεκτρονικό προφίλ μας για να μάθουν τι είναι και πώς χρησιμοποιείται.</li><li>Μπορούμε να χρησιμοποιούμε μαζί τους το Ίντερνετ για καθημερινά πράγματα που ήδη γνωρίζουν και τους είναι οικεία, όπως για να δούμε το πρόγραμμα της τηλεόρασης ή για να βρούμε σε ποιον κινηματογράφο παίζεται η αγαπημένη τους ταινία.</li></ul>Προσωπικά είμαι της άποψης ότι μπορούμε να κάνουμε μαζί τους ό,τι θα κάναμε και εξωδιαδικτυακά ανάλογα με την ηλικία και τις αντίστοιχες ελευθερίες της. Μπαίνοντας σε ένα πολυκατάστημα με ένα παιδί δεν θα το αφήσουμε να κυκλοφορεί ελεύθερο, ούτε θα του επιτρέψουμε να πιάσει κουβέντα με αγνώστους, ούτε θα το αφήσουμε να πληρώσει με κάρτα στο ταμείο. Ας πάρουμε τα παιδιά μας από το χέρι για να γνωρίσουν το Διαδίκτυο όπως κάνουμε και με τις υπόλοιπες πτυχές της ζωής. Αργότερα θα αφήσουν το χέρι μας και θα περιηγηθούν μόνα τους και ακόμα πιο μετά θα το ξαναπιάσουν επειδή τότε πια εμείς θα χρειαζόμαστε βοήθεια με την τρέχουσα τεχνολογία. Με φαντάζομαι ήδη να προσπαθώ να συνεννοηθώ με το ολόγραμμα του ταμία του ΤΕΒΕ για τη σύνταξή μου…<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-768936660541732945?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-90548467692679489962011-04-05T22:58:00.002+03:002011-04-05T23:03:02.941+03:00<div align="justify">Μερικές φορές απορώ με τα άρθρα που απευθύνονται στις γυναίκες και ειδικά στις συζύγους και μητέρες. Φαίνεται πως πιστεύουν πραγματικά ότι το μόνο απαραίτητο στοιχείο για την ευεξία και τη φόρτιση των μπαταριών του οργανισμού είναι να αγαπάς αυτό που κάνεις ώστε να βγαίνει προς τα έξω και να το εισπράττουν οι άλλοι γύρω σου. Επίσης να καταναλώνεις πολλά λαχανικά και νερό των Άλπεων και να πλένεις το πρόσωπό σου με πράσινο σαπούνι. Άντε πού και πού να κάνεις και κανένα δώρο στον εαυτό σου για επιβράβευση, κατά προτίμηση σε κάποιο σπα. Μα είναι δυνατόν να θεωρείται δώρο προς τον εαυτό σου να βρίσκεσαι τόσο κοντά σε τόσο μεγάλη ποσότητα σοκολάτας και αντί να την καταβροχθίζεις να μένεις ξαπλωμένη από κάτω της στο όνομα κάποιας επαναστατικής θεραπείας σώματος; Αυτό είναι σπάσιμο όχι σπα. <br /><br />Τι πιο αναζωογονητικό από μια ταινία ακουμπώντας στον ώμο του άντρα σου στον καναπέ, το βράδυ αφού κοιμηθούν τα παιδιά. Παρόλο που το πιθανότερο είναι να μην μείνει κανείς από τους δύο ξύπνιος μέχρι το τέλος και οι μόνες λέξεις που θα ανταλλάξετε να είναι <em>Κοιμάσαι;</em>, η φόρτιση των μπαταριών θα είναι περισσότερη και με περισσότερες πιθανότητες να βγει προς τα έξω και να την εισπράξουμε και εμείς οι δόλιες και η οικογένειά μας. Αν μαζί με την ταινία ανάψουμε κανένα κερί για ατμόσφαιρα και ανοίξουμε και κανένα κρασί, ακόμα καλύτερα και για την αλλαγή στη διάθεση και για το λάιφ στάιλ. Αλλά ας μην ξεκινάμε από το σκηνικό, ας ξεκινάμε από τους πρωταγωνιστές. <br /><br />Αύριο έχω ραντεβού στο κομμωτήριο και χαίρομαι πολύ αφενός διότι θα εξανθρωπιστώ επιτέλους και αφετέρου διότι την επομένη που θα ξυπνήσω θα δω μια πιο φροντισμένη φάτσα στον καθρέφτη του μπάνιου μου τρία λεπτά αφού πατήσω το ξυπνητήρι. Και πραγματικά αυτό που βλέπουμε το πρωί στον καθρέφτη είναι πολύ σημαντικό και ικανό να μας φτιάξει ή να μας χαλάσει όλη την υπόλοιπη μέρα. <br /><br />Θέλω να μαθαίνω για τη μόδα, θέλω να μαθαίνω για τις επιλογές που έχω να φροντίσω τον εαυτό μου. Αλλά δεν θέλω να προσπαθούν να με πείσουν ότι αξίζω πολλά περισσότερα από όσα προσφέρω στον εαυτό μου, ειδικά σε θέματα που γνωρίζω πάρα πολύ καλά όπως η ορθή και ενδεδειγμένη κατανάλωση σοκολάτας! Παρακαλώ, μην μας δουλεύετε και μην μας πρήζετε με ανύπαρκτα γυαλιστερά και χολιγουντιανά λάιφ στάιλ. Ακόμα και η Αντζελίνα στο σπίτι με τις φόρμες κυκλοφορεί και είναι και μανούλα! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-9054846769267948996?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-53890151600606346072011-04-01T11:40:00.004+03:002011-04-01T11:46:46.724+03:00Το παρακάτω κείμενο είναι από το μπλογκ <a href="http://partyfor5.blogspot.com/">Η ζωή είναι… (ενίοτε αυτιστική)</a>.<br />Αξίζει να δείτε το βίντεο και να το αναδημοσιεύσετε.<br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);">Αύριο, 2/4 είναι η παγκόσμια μέρα του αυτισμού, το κακό με τον αυτισμό είναι ότι βρίσκεται στην αφάνεια, είναι μια διαταραχή που κάνει τους άσχετους με αυτήν να αντιδρούν περίεργα όταν αντιμετωπίζουν ένα αυτιστικό, πολύ συχνά μας κράζουν γιατί είμαστε τόσο χαλαροί με τα, "κακομαθημένα παιδιά μας", και ξέρεις, το μόνο που δεν χρειάζονται είναι να τα κλείσουμε μέσα στο σπίτι, βοηθώντας έτσι να μείνει αυτισμός και στο μέλλον στην αφάνεια.</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);">Γιατί θα με δεις στο σουπερμάρκετ μαζί με τον Παύλο ανυπόμονο, θα με δεις στο δρόμο με το παιδί να πεταρίζει, θα τον ακούσεις σε δημόσιο χώρο να φωνάζει ανάρμοστα όταν δεν μπορεί να γίνει κάτι, ....και εγώ, και κάθε εγώ-γονιός θα πρέπει να χειριστώ την κατάσταση που εσύ ίσως δεν αντέχεις να βλέπεις.</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-style: italic;">Αν έχεις blog και θέλεις να βοηθήσεις, βάλε αυτό το βιντεάκι και πες και δυο λόγια, βοήθησε σε αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη,</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-style: italic;">......να μας κατανοήσεις.</span><br /></div><br /><iframe title="YouTube video player" src="http://www.youtube.com/embed/FDMMwG7RrFQ" allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" width="640"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5389015160060634607?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-84323190513874949882011-03-30T17:33:00.005+03:002011-03-30T17:38:03.500+03:00<div align="justify"></div><br /><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-7wPbGCukc-M/TZM_YkfOq0I/AAAAAAAABVY/BrOzE5KrIVY/s1600/IMG_3640.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 267px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589881253840988994" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-7wPbGCukc-M/TZM_YkfOq0I/AAAAAAAABVY/BrOzE5KrIVY/s400/IMG_3640.JPG" /></a> </div><br /><div align="justify"><em>είμαι άρρωστη εδώ και αρκετές ημέρες και έχω λίγο από όλα. Γύρω μου συμβαίνουν διάφορα, κάποιοι λένε ποιήματα της 25ης Μαρτίου και έχουν αργία που σημαίνει ότι κυκλοφορούν στο σπίτι, κάποιοι άλλοι αναλαμβάνουν όλες τις δουλειές, τα ψώνια και τις μεταφορές-μετακομίσεις και γενικά το σπίτι αυτο-οργανώνεται. <br /><br />Θα μπορούσα λοιπόν να απολαύσω την αθλία κατάστασή μου ξάπλα στον καναπέ μου, χωμένη κάτω από τις κουβέρτες μου και ένα βουνό χαρτομάντιλα. Μάταια όμως. Εκεί που χαλαρώνω, με ζώνουν οι τύψεις ότι έχουν μείνει πίσω ένα σωρό πράγματα παιδικά, οικιακά, μεταφραστικά, μπλογκικά… Οι Ερινύες της σύγχρονης μανούλας την κυνηγούν κραδαίνοντας ασιδέρωτες φανέλες και βιολογικά κολοκυθάκια. Δεν υπάρχει χρόνος για ιώσεις. Ευτυχώς όμως υπάρχουν και στιγμές που ούτε οι τύψεις ούτε τα άπλυτα μπορούν να με κάνουν να σηκωθώ. Ξεκουράζομαι για να δυναμώσω ενώ, τι έκπληξη, το σπίτι εξακολουθεί να λειτουργεί και χωρίς εμένα. Απόδειξη η φωτογραφία. Τα αγόρια χώρισαν το τραπέζι στη μέση και καθείς εφ’ ω ετάχθη. Να θυμηθώ μόνο να τους ρωτήσω πού και τι τρώνε τόσες μέρες… </em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-8432319051387494988?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-41110495447264667502011-03-23T20:52:00.002+02:002011-03-23T20:58:45.024+02:00<div style="text-align: center; color: rgb(0, 153, 0); font-style: italic;">Η συνέντευξή μας ανέβηκε.<br /></div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(0, 153, 0); font-style: italic;"><a href="http://www.mammasworkathome.gr/">Κάντε κλικ στο banner</a><span style="text-decoration: underline;"></span>.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-4111049544726466750?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-83631002817601658772011-03-22T13:39:00.003+02:002011-03-22T13:43:30.755+02:00<div style="text-align: center; color: rgb(0, 153, 0);"><br /><span style="font-style: italic;">Σήμερα διαβάζουμε </span><a style="font-style: italic;" href="http://popelix.blogspot.com/2011/03/wahms.html">PopArt</a><span style="font-style: italic;">! </span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Η <a href="http://popelix.blogspot.com/">Popelix</a> περιγράφει τη γνωριμία μας από κοντά ύστερα από δύο ολόκληρα χρόνια άριστης τηλε-συνεργασίας, σε μια συνάντηση που οδήγησε στην αναφορά του ιστολογίου μας <a href="http://www.mammasworkathome.gr/">Μητέρες και εργασία από το σπίτι</a> για πρώτη φορά σε έντυπο μέσο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-8363100281760165877?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-26599718698091739492011-03-16T14:40:00.002+02:002011-03-16T14:52:11.642+02:00<div align="justify"><em>…για μια εκπομπή που δεν περίμενα ότι θα έβλεπα.<br /></em><br />Η σχέση μου με το αυτοκίνητο είναι πολύ συγκεκριμένη. Κάθομαι στη θέση του συνοδηγού, αλλάζω τα CD, μοιράζω τα σάντουιτς στα μπροστινά και πίσω καθίσματα και δίνω τις εξής στάνταρ απαντήσεις στις δύο επίσης στάνταρ ερωτήσεις που κάνουν οι μαμάδες μας στο κινητό:<br /><br /><em>Όχι, δεν έχει κίνηση.<br />Ναι, μια χαρά είναι [ο Αχιλλέας], θα του δώσω [φιλάκια].<br /><br /></em>Ζούσα επί χρόνια με την κοινωνική κατακραυγή επειδή δεν είχα δίπλωμα οδήγησης. Μετά από βαθιά περισυλλογή και τρεις ηρωικές προσπάθειες, απέκτησα δίπλωμα οδήγησης και πλέον ζω με την κοινωνική κατακραυγή επειδή δεν οδηγώ. Πολύ συχνά δε και με την καθεαυτή κραυγή, <em>ΜΑ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΟΔΗΓΕΙΣ ΤΗ ΣΗΜΕΡΟΝ ΗΜΕΡΑ</em>;<br /><br />Έχω σημειώσει τον αριθμό των πινακίδων του αυτοκινήτου μας στο κινητό μου καθώς είμαι εκείνη η οποία κλείνει τα εισιτήρια του πλοίου για τις καλοκαιρινές διακοπές αλλά πέραν αυτού δυσκολεύομαι ακόμη και να το ξεχωρίσω όταν είναι καμουφλαρισμένο ανάμεσα σε άπειρα άλλα απολύτως πανομοιότυπα τετράτροχα, π.χ. στο πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ ή του σχολείου στις συναντήσεις γονέων και κηδεμόνων. Είναι ένα προσωπικό δράμα, μερικές φορές δε και οικογενειακό αν υπολογίσουμε το απηυδισμένο ύφος του νόμιμου συζύγου μου που με βλέπει να κατευθύνομαι όλο σιγουριά σε κάποιο άγνωστο όχημα.<br /><br />Ολοκληρώνοντας τον πρόλογο, έρχομαι να παρουσιάσω την ανατροπή! Παρά τα παραπάνω, κάθε Κυριακή βράδυ στρώνομαι στον καναπέ και παρακολουθώ την εκπομπή <a href="http://www.topgear.com/uk/">Top Gear</a> με ενδιαφέρον και ενθουσιασμό οδηγού αγώνων! Χάνω διάφορα τεχνικά λόγω άγνοιας και αδιαφορίας και κάνω διάφορους άσχετους συνειρμούς όπως ότι έφτασε η ώρα να πάω κομμωτήριο επειδή το καρέ μου έχει αρχίσει να μοιάζει με του <a href="http://www.topgear.com/uk/james-may">Μέι</a> αλλά δεν κουνάω ρούπι! Οι τρεις παρουσιαστές είναι τέλειοι και τα επεισόδια της εκπομπής φοβερά! (Και ναι, έχω συναίσθηση ότι η τελευταία πρόταση θυμίζει δήλωση έφηβης που μόλις βγήκε από συναυλία…)<br /><br />Την τηλεόραση στο σπίτι μας τη χρησιμοποιούμε περισσότερο σε συνδυασμό με το DVD καθώς δεν πολυβλέπουμε το πρόγραμμα των καναλιών και δεν μπορώ να πω ότι υπάρχουν εκπομπές που παρακολουθώ εκτός φυσικά από την προαναφερθείσα. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου το σημερινό δίδαγμα. <span style="font-size:78%;">Πάω να γκουγκλάρω τον </span><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Stig"><span style="font-size:78%;">Stig</span></a><span style="font-size:78%;"> και να λύσω το μυστήριο της ταυτότητάς του!</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-2659971869809173949?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-37642141004575616972011-03-12T21:14:00.001+02:002011-03-12T21:18:01.229+02:00<div align="justify">Το τέκνο ήταν άρρωστο όλη την περασμένη εβδομάδα και έμεινε σπίτι. Υπήρχαν στιγμές ξεκούρασης με αγκαλιές και βιβλία και το ζεστό μας πάπλωμα, στιγμές με παιχνίδι και ταινίες και στιγμές βαρεμάρας και κλεισούρας με δηλώσεις όπως <em>όλοι είναι έξω εκτός από μένα και είναι άδικο</em>!<br /><br />Ένα απόγευμα, συγκεκριμένα το απόγευμα που χιόνισε στην Αθήνα και ο αέρας λυσσομανούσε, χρειάστηκε να βγούμε από το σπίτι και να πάμε μέχρι την άλλη γωνία για να βγάλει ο νέος μια ακτινογραφία στη μύτη. Την ελάχιστη, πραγματικά, διαδρομή μέχρι το διαγνωστικό κέντρο την έκανε με τη γλώσσα έξω από το στόμα του για να γεύεται το χιόνι που έπεφτε, χωρίς εμείς να μπορούμε να τον συνετίσουμε με διάφορες παραινέσεις ή/και εκβιαστικές προτάσεις του τύπου, <em>ΕΙΣΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟΣ, ΒΑΛΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΕΣΑ, ΘΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΨΕΙΣ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ, ΑΝ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΑΡΩ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΜΕ ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΑ-ΣΟΚΟΛΑΤΕΝΙΟ ΑΥΓΟ-ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ</em>!<br /><br />Στο σπίτι ήταν φορές που αφού είχαν εξαντληθεί οι δραστηριότητες και ήταν καλά ώστε να μην χρειάζεται ύπνο ή χουζούρι, ερχόταν εκεί που έκανα διάφορες δουλειές στην κουζίνα, καθόταν στο σκαλάκι και άρχιζε τις ερωτήσεις σε μια οικογενειακή έκδοση Trivial Pursuit, με τη θεματολογία να αλλάζει με ταχύ ρυθμό. Ιδού μερικές ερωτήσεις που κλήθηκα να απαντήσω τις τελευταίες ημέρες:<br /><br /><em>Τι είναι η ελευθερία;<br />Οι τσολιάδες πότε εξαφανίστηκαν;<br />Οι τσολιάδες φυλάνε τα ζώα (του Εθνικού Κήπου);<br />Γιατί λέγεται έτσι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (στο επώνυμο), επειδή είναι παππούς;<br />Πότε γεννήθηκε;<br />Είναι πιο μεγάλος από τον παππού μου;<br />Ο μπαμπάς σου γιατί είχε σκούρο δέρμα και εσύ ανοιχτό;<br />Τώρα που έχει πεθάνει μπορεί να βλέπει τηλεόραση;<br />Γιατί δεν πήρε μαζί του; (Συνέχεια στη δική μου αρνητική απάντηση παραπάνω.)</em><br /><br />Και το καλύτερο κατ’ εμέ στο οποίο δεν θυμάμαι καν τι απάντησα και πώς κατάφερα να μην σκάσω στα γέλια μπροστά του:<br /><br /><em>Όταν μεγαλώσω, εσείς σε ποιο σπίτι θα πάτε να μείνετε;<br /><br /></em>Τώρα είναι πολύ καλύτερα και προσπαθούμε να επανέλθουμε στη γνωστή οικογενειακή ρουτίνα. Το βασικό είναι να σταματήσει η κατάληψη στο κρεβάτι μας, στο οποίο έχει υψώσει τη σημαία του και έχει συντάξει νέους τίτλους κυριότητας με την αποστομωτική δικαιολογία και την υποκριτική ικανότητα του Σερ Λόρενς Ολίβιε, <em>αφού είμαι αρρωστούυυυληηηηης</em>. Πρέπει οπωσδήποτε να επιστρέψει στο κρεβάτι του, ώστε να μπορούμε να κοιμόμαστε και εμείς ήσυχοι στο δικό μας, με τα συμβόλαια του σπιτιού ασφαλή κάτω από το μαξιλάρι μας τώρα που αποκαλύφθηκαν οι βλέψεις του για το μέλλον. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3764214100457561697?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-22064626839436220142011-03-01T14:28:00.001+02:002011-03-01T14:28:55.836+02:00<div align="justify"></div><p align="justify">Χτες με ρωτούσε ο νέος αν όλα τα παιδιά στο Δημοτικό κάνουν <em>ταεβοντό</em>. Και αν μπορεί να ξεκινήσει κάτι και μετά να το σταματήσει αν δεν του αρέσει. Και πως θέλει να τα δοκιμάσει όλα για να βρει αυτό που του αρέσει πραγματικά. Και πως στο ποδόσφαιρο τρέχει πολύ γρήγορα αλλά δεν θέλει να τρέχει πολύ γρήγορα για να μην το καταλάβει ο γυμναστής και έτσι να τον βάλει στο τέρμα επειδή αυτό που του αρέσει είναι να παίζει τερματοφύλακας. Αλλά ότι και το τρέξιμο του αρέσει πολύ και είναι χαρούμενος όταν τρέχει. (Αυτό είναι αλήθεια, τρέχει και δεν σταματάει, έχει τεράστια αντοχή και ένα χαμόγελο στο πρόσωπο!)<br /><br />Και εγώ το μόνο που έλεγα ήταν, ναι γλυκέ μου, ναι αγάπη μου, θα δοκιμάσεις και θα δεις τι σου αρέσει και θα διαλέξεις κάτι που θα σε ευχαριστεί και θα γυμνάζει και το σώμα σου. Αλλά στην πραγματικότητα το μόνο που ήθελα να του πω ήταν να προσέχει να μην χτυπήσει σε ένα άθλημα που δεν είχε ξεκινήσει καν! Και φυσικά δεν είπα τίποτα, αφενός για να μην τρομάξει το παιδί με τη μάνα που έχει, αφετέρου για να μην με κατακεραυνώσει ο πατήρ που ήταν παραδίπλα και θα άκουγε τις τοποθετήσεις μου.<br /><br />Και έτσι σώπασα και συνέχισα να παρακολουθώ τις επιλογές αθλημάτων που υπάρχουν στο Δημοτικό χωρίς υστερικές μητρικές παρεμβάσεις. Η εγκράτειά μου ήταν τέτοια που δεν ανέφερα καν τη δεύτερη μπλούζα που πρέπει πάντα να έχει μαζί του για να φοράει πάνω από την ιδρωμένη!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-2206462683943622014?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-17784910708458398272011-02-25T10:58:00.002+02:002011-02-25T11:00:31.897+02:00<div align="justify"></div><p align="justify">Φέτος τις απόκριες, εκτός από το τέκνο, θα ντυθούμε και οι σεβαστοί γονείς. Με μια περούκα, ένα καπέλο και λοιπά συναφή αξεσουάρ. Πήγαμε λοιπόν να αγοράσει ο νεαρός μας στολή, μία από αυτές που πωλούνται με όλα τα εξαρτήματα μέσα σε πλαστική σακούλα και έχουν ποιότητα ίδια με πλαστική σακούλα, και πήραμε κι εμείς διάφορα.<br /><br />Στο πνεύμα των ημερών, αγόρασα μια περούκα με κοτσίδες και ένα ζευγάρι χρυσά γυαλιά! Το τέκνο είναι κατενθουσιασμένο που θα ντυθώ Πάτυ. Νομίζω ότι έχω αγγίξει το απόλυτο κουλ ως γονιός, κάτι που δεν πρόκειται να επαναληφθεί ποτέ των ποτών είμαι σίγουρη. </p><p align="justify">Το απόγευμα, την ώρα της πρόβας και προσπαθώντας να επεξεργαστεί τις πολλαπλές καινούριες πληροφορίες για την, ας μην τη χαρακτηρίσω, εικόνα της σχεδόν 40χρονης Πάτυ, με κοίταζε με τη χαρά και την έκπληξη στο βλέμμα για το απίστευτο θέαμα μπροστά του, που υποθέτω ότι θα είχα κι εγώ αν ποτέ εμφανιζόταν στο σαλόνι μας η Πάτι Σμιθ.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-1778491070845839827?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-8694824125591380752011-02-18T15:52:00.001+02:002011-02-18T15:55:32.410+02:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-CvDvYkKl9VQ/TV555RfqkoI/AAAAAAAABRo/RM9scoBzSR0/s1600/IMG_3542.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575027413586973314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-CvDvYkKl9VQ/TV555RfqkoI/AAAAAAAABRo/RM9scoBzSR0/s400/IMG_3542.JPG" border="0" /></a><br />Ο γιόκας έχει εκφράσει την επιθυμία να ακολουθήσει διάφορα επαγγέλματα με πιο πρόσφατο και με διάρκεια το επάγγελμα του φυσικού, το οποίο παρέμενε σταθερό με διάφορα συμπληρώματα από δίπλα ανάλογα με τις νέες επιθυμίες, π.χ. φυσικός-εξερευνητής. Τελευταία άρχισαν να προστίθενται και αταίριαστα επαγγέλματα, όπως φυσικός-ηθοποιός και τέλος, μετά από την προτελευταία επίσκεψη στο παραθαλάσσιο χωριό μας, το φυσικός έφυγε και έμεινε το πρωτοποριακό ηθοποιός-ψαράς!<br /><br />Θυμάμαι ότι σχεδόν σε όλο το Γυμνάσιο και το Λύκειο εξέφραζα σταθερά την επιθυμία να γίνω αρχιτέκτονας και εισέπραττα επίσης σταθερά και από διάφορες πλευρές το σχόλιο ότι πρόκειται για κορεσμένο επάγγελμα! Δεν ήταν αυτό που με έστρεψε αλλού, ωστόσο. Μάλλον ήταν η μικρή μου διάθεση να αφοσιωθώ στα μαθήματα αυτής της κατεύθυνσης. Τέλη της δεκαετίας του ΄80 πάντως θυμάμαι ότι τα επαγγέλματα του μέλλοντος θεωρούνταν οι κοινωνικές επιστήμες και οι υπολογιστές, αυτή η μαγική λέξη, τα κομπιούτερ, οι οικονομικές επιστήμες, ίσως και οι ξένες γλώσσες.<br /><br />Βγάζω το καπέλο στο τέκνο που μέσα στην παιδική του φαντασία για την άγνωστη ζωή μπροστά του μπορεί να σκεφτεί τον εαυτό του χαρούμενο πάνω σε μια σκηνή και μέσα σε μια βάρκα, εναλλάξ μάλιστα! Προσωπικά δεν θυμάμαι να είχα ποτέ ένα τόσο ενδιαφέρον όνειρο για την επαγγελματική μου αποκατάσταση. Ίσως καμιά φορά όταν έβλεπα κωμωδίες καταστάσεων στην τηλεόραση, τα γνωστά <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sitcom">sitcoms</a>, φανταζόμουν τον εαυτό μου σε ένα μακρύ τραπέζι μαζί με την υπόλοιπη συγγραφική ομάδα να προσπαθεί να σκεφτεί την πιο αστεία ατάκα. Αλλά αυτό δεν το έλεγα σε κανέναν. Αν οι αρχιτέκτονες ήταν κορεσμένοι, οι σεναριογράφοι κωμωδίας στο Χόλυγουντ δεν θα αντιμετώπιζαν κι εκείνοι τα δικά τους κλαδικά θέματα; Ωραία θα ήταν όμως, ίσως γνώριζα από κοντά και τη φοβερή <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Tina_Fey">Tina Fey</a>!<br /><br />Ηθοποιός ή ψαράς, <a href="http://www.youtube.com/watch?v=elCIgXha-Fw">κιθαρίστας ή ντράμερ</a>, παρά τα διλήμματα ο φυσικός θα επανέλθει στο προσκήνιο και να μου το θυμηθείτε. Δύο γενιές φυσικών στην οικογένεια είναι μεγάλη δύναμη επιρροής. Αλίμονο σε εμάς τους μεταφραστές που κρατάμε χαμηλό προφίλ, ενώ θα μπορούσαμε να διαπρέπουμε στα στούντιο του Λος Άντζελες!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-869482412559138075?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-68504709143722043092011-02-16T20:58:00.000+02:002011-02-16T21:03:52.426+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-OmoK00RmlX8/TVwfW7YdImI/AAAAAAAABRI/wxcU33DWpuc/s1600/IMG_0118.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5574364917535679074" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-OmoK00RmlX8/TVwfW7YdImI/AAAAAAAABRI/wxcU33DWpuc/s400/IMG_0118.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Από την παραλία του χωριού, τα κουβαδάκια και τα φτυαράκια και τα πεταμένα στην άμμο μπουφάν, ανεβήκαμε στο βουνό όπου το τέκνο και η παρέα του έπαιξαν με το χιόνι. Απροετοίμαστοι όπως ήμασταν για την αλλαγή στις καιρικές συνθήκες, οι φόρμες βράχηκαν και αλλάχτηκαν και τα παπούτσια λιάστηκαν στο ταμπλό του αυτοκινήτου, για να προλάβουν να στεγνώσουν μέχρι να φτάσουμε στην ταβέρνα. Ένα ωραίο σαββατοκύριακο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6850470914372204309?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-89022176780992760742011-02-09T21:11:00.001+02:002011-02-09T21:13:27.933+02:00<div align="justify"></div><p align="justify">Μεσημέρι στον καναπέ, τρώμε κάτι σοκολατένιο που κανονικά δεν θα έπρεπε και η συζήτηση έρχεται στους υπολογιστές. Αρχίζω λοιπόν την αρχαία ιστορία.<br /><br /><em>Θυμάσαι που σου έχω πει ότι ο μπαμπάς και εγώ δεν είχαμε υπολογιστή στο σπίτι μας όταν ήμασταν στην ηλικία σου;<br /></em><br />Παύση.<br /><br /><em>Υπολογιστές δεν υπήρχαν στα σπίτια, ούτε τους πουλούσαν στα μαγαζιά</em>.<br /><br />Κι άλλη παύση.<br /><br /><em>Και στο σπίτι πήραμε πρώτη φορά όταν μεγάλωσε και ο νονός σου και έφτασε στην ηλικία της ξαδέρφης σου (16).<br /></em><br />Κι άλλη παύση. Και μετά, γέλιο. Ο πεντέμισι ετών συνομιλητής μου έβαλε τα γέλια! Μα του φάνηκε τόσο αστείο πια; Πού να προχωρήσουμε περισσότερο στην ύλη και του πω για την ασπρόμαυρη τηλεόραση, τα τηλέφωνα με τα καλώδια και την απουσία κινητών. Θα διασκεδάσει αφάνταστα! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-8902217678099276074?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-9206535111538287132011-02-03T21:41:00.002+02:002011-02-03T21:44:18.532+02:00<div align="justify">Η Μις Μαριάννα έμενε στην πολυκατοικία απέναντί μας, σε έναν μικρό δρόμο που ενώνει την Αχαρνών με τη Μιχαήλ Βόδα και ήταν η δασκάλα των αγγλικών μου. Ήταν επίσης η δασκάλα των αγγλικών της μαμάς μου και της θείας μου σε ηλικία σχολείου και νομίζω ότι είχε ήδη περάσει τα 70 όταν ξεκινήσαμε μαθήματα. Η Μις Μαριάννα είχε ένα εξωτικό επώνυμο και η καταγωγή της ήταν από την Ελλάδα, την Αγγλία, την Κωνσταντινούπολη και τη Μάλτα. Έβαφε τα μαλλιά της γαλάζια, είχε ένα ευγενικό και χαρούμενο πρόσωπο σχεδόν στάσιμο σε ηλικία και πήγαινε πάντα στον μπακάλη κρατώντας μια υφασμάτινη τσάντα, σε μια εποχή που οι πλαστικές σακούλες ήταν στις δόξες τους και που ακόμη και αυτή της η συνήθεια την έκανε ακόμα πιο εξωτική.<br /><br />Η ζωή της στα μάτια μου ήταν από τις πιο ασυνήθιστες ζωές που είχα συναντήσει στη μικρή δική μου. Είχε ζήσει και είχε ταξιδέψει σε πολλά μέρη, είχε απέραντες γνώσεις λογοτεχνίας, ιστορίας και γεωγραφίας και έκανε πράγματα που δεν είχα ξανακούσει. Όταν έκλεισε τα 65 της χρόνια, πήγε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής και παρέδωσε το δίπλωμα οδήγησης λέγοντας ότι η ηλικία της δεν της επέτρεπε πλέον να οδηγεί με ασφάλεια για τον εαυτό της και τους άλλους. Θα ήθελα πολύ να ήξερα αν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο στα χρονικά!<br /><br />Τα βιβλία εκμάθησης αγγλικών που χρησιμοποιούσαμε ήταν εκείνα των φροντιστηρίων, ωστόσο πολλές φορές το μάθημα διακοπτόταν με κάποια δοθείσα αφορμή και η Μις Μαριάννα έβγαζε τον παγκόσμιο άτλαντα από τη βιβλιοθήκη πίσω της ή κάποιο άλλο βιβλίο χρήσιμο για τη συζήτησή μας, ντυμένο συνήθως με καφέ χαρτόνι για προστασία και με τον τίτλο καλλιγραφικά γραμμένο με το χέρι. Έτσι η ώρα περνούσε χωρίς μετάφραση και χωρίς τις εξαιρέσεις των ανώμαλων ρημάτων αλλά με έναν σωρό άλλες γνώσεις. Τέλος, με αποχαιρετούσε με την υπενθύμιση να παρακολουθήσω το τρέχον επεισόδιο της <em>Δυναστείας</em> με την Τζόαν Κόλινς, την ηθοποιό που πρέπει να ακούει κανείς με προσοχή αν θέλει μια μέρα να αποκτήσει άριστη βρετανική προφορά! Οι αναφορές στη <em>Δυναστεία</em> και τα μάλλινα μπερεδάκια που έπλεκε με βελόνες στη διάρκεια των ασκήσεων από κασετόφωνο είναι οι πιο χαριτωμένες αναμνήσεις διδασκαλίας που μπορώ να θυμηθώ.<br /><br />Η Μις Μαριάννα ήταν πάντα σύγχρονος άνθρωπος με μεγάλη όρεξη να ακολουθεί την εποχή του. Τα τελευταία χρόνια, όταν δεν κάναμε πια μαθήματα, την επισκεπτόμουν πού και πού και, αφού λέγαμε τα νέα μας, μου έκανε ερωτήσεις και ξαναρχίζαμε το μάθημα αντίστροφα. Της έλεγα όσα ήξερα για τους υπολογιστές και για το Ίντερνετ και την οικιακή σύνδεση που μόλις είχαμε βάλει και της έκανα μια μικρή επίδειξη επεξεργασίας κειμένου στον φορητό υπολογιστή μου.<br /><br />Τα μαθήματά μου των αγγλικών στη Μις Μαριάννα με βοήθησαν στις σπουδές μου και την επιλογή του επαγγέλματός μου. Μου έδωσαν κίνητρο να γνωρίσω τη λογοτεχνία και την ιστορία ενός λαού, ένα πολύ καλό άλλοθι για να παρακολουθώ αμερικάνικες σαπουνόπερες με αγγλίδες πρωταγωνίστριες και φυσικά αγάπη για τη δασκάλα μου. Οι καλοί δάσκαλοι είναι μεγάλη τύχη και την εύχομαι ολόψυχα στον γιο μου.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-920653511153828713?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-24932554474587157622011-02-01T21:16:00.002+02:002011-02-01T21:22:44.533+02:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TUhcSssVi4I/AAAAAAAABQA/Wk5UpjCpQYA/s1600/IMG_4062.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5568802415548140418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 338px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TUhcSssVi4I/AAAAAAAABQA/Wk5UpjCpQYA/s400/IMG_4062.JPG" border="0" /></a>Το σαββατοκύριακο έγινε άλλη μια πολύ ωραία έκθεση παιδικού βιβλίου, η τέταρτη στη σειρά και η τέταρτη που επισκεπτόμαστε και εμείς. Κατά τις 11.30 το πρωί της Κυριακής ο κόσμος δεν ήταν ιδιαίτερα πολύς, τουλάχιστον όχι όσο αργότερα και τριγυρίσαμε σχετικά άνετα. Παρόλο που ο γιόκας είχε αρχίσει να βαραίνει καθώς όπως αποδείχτηκε ανέβασε πυρετό μέχρι το μεσημέρι, απόλαυσε την έκθεση, πήρε αφίσες και ημερολόγιο για το δωμάτιό του, άκουσε παραμυθάδες να διαβάζουν βιβλία, ζωγράφισε στα περίπτερα διαφόρων εκδοτών, εξερεύνησε ψηφιοποιημένα βιβλία, αγόρασε άλλο ένα βιβλίο για δεινόσαυρους και φυσικά αυτό που τόσο περίμενε: δύο ακόμα βιβλία της σειράς του <a href="http://www.aerostatobooks.gr/writer.asp?id=143">μικρού δράκου Καρύδα</a> που έχει γίνει το τελευταίο αγαπημένο του ανάγνωσμα. Κάτι ο πυρετός και η απουσία από το σχολείο δύο μέρες, κάτι η μεγάλη αγάπη για τον Καρύδα, μας έστρωσε και τους δυο γονείς στο διάβασμα και έχουμε σχεδόν τελειώσει και τα δύο βιβλία με τις περιπέτειές του.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-2493255447458715762?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-58351412777478898222011-01-28T19:40:00.011+02:002011-01-28T22:28:08.673+02:00<div align="justify">Λένε λοιπόν οι αερομοντελιστές ότι τα ανυπέρβλητα εμπόδια που μπορούν να αποτρέψουν μια πτήση είναι τα τρία W: the Weather, the Wind and the Wife! Ελληνιστί, ο καιρός, ο άνεμος και η σύζυγος!<br /> <br /></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><iframe src="http://player.vimeo.com/video/18835669" width="400" frameborder="0" height="225"></iframe><p><a href="http://vimeo.com/18835669">Paralio Astros, Greece</a> from <a href="http://vimeo.com/user361361">ipantos</a> on <a href="http://vimeo.com/">Vimeo</a>.</p></div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ως τρίτο W έχω να πω προς υπεράσπισή μου, ότι στέκομαι βράχος δίπλα στον σύζυγό μου και το χόμπι της επιλογής του και τον συνοδεύω όσο μπορώ στις εξορμήσεις του. Στο οικογενειακό αρχείο έχουμε φωτογραφικά ντοκουμέντα που με απεικονίζουν στο πεδίο πτήσης σε διάφορες φάσεις της εγκυμοσύνης μου, με απαραίτητο αξεσουάρ μια πτυσσόμενη καρέκλα κάμπινγκ (και ίσως ένα βιβλίο ή περιοδικό επειδή πόσες συνεχόμενες πτήσεις μπορεί να αντέξει κανείς).</div><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TUMBAsAQj-I/AAAAAAAABPs/QWhIDX2D4CM/s1600/IMG_1485.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567294675683938274" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 400px; height: 300px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TUMBAsAQj-I/AAAAAAAABPs/QWhIDX2D4CM/s400/IMG_1485.JPG" border="0" /></a>Ο αερομοντελισμός χωρίζεται σε δύο κύριες δραστηριότητες, την κατασκευή/επισκευή του μοντέλου και το πέταγμα. Η πρώτη είναι εσωτερικού χώρου και αρκετά χρονοβόρα. Επίσης, ο χώρος εκτός από εσωτερικός πρέπει να είναι και <strong>αρκετός</strong>! Χρειάζονται αρκετά τζίτζιλα μίτζιλα, εργαλεία, μπαταρίες, ανταλλακτικά και λοιπά που φυλάσσονται σε κουτιά. Τα μοντέλα επίσης είναι ογκώδη και δύσκολο να φυλαχτούν. Στο σπίτι μας συναντά κανείς μοντέλα αεροπλάνων στο επάνω ράφι της βιβλιοθήκης, στο πατάρι πάνω από το μπάνιο, κρεμασμένα από το ταβάνι στον διάδρομο και στο δωμάτιο του τέκνου, ακουμπισμένα σε μια δερμάτινη θήκη για περιοδικά και όρθια σε μια εσοχή προς την κουζίνα. Πιθανώς και σε άλλα μέρη που αγνοώ και μάλλον δεν θέλω να ξέρω. </div><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TUMA5mdAOKI/AAAAAAAABPk/w5IyTryHVnA/s1600/L1040049.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567294553934805154" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 400px; height: 300px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TUMA5mdAOKI/AAAAAAAABPk/w5IyTryHVnA/s400/L1040049.JPG" border="0" /></a>Ο αερομοντελισμός είναι κάτι που δείχνει να έχει περάσει και στην επόμενη γενιά του οίκου μας. Ο γιος μας είναι πλέον 5,5 ετών και απολύτως εξοικειωμένος με τη διαδικασία, τα εργαλεία, τα μοντέλα και τον θόρυβο! Δεν έχει μάθει ακόμα να χειρίζεται την τηλεκατεύθυνση και να διευθύνει μεγάλα μοντέλα αλλά τα καταφέρνει μια χαρά με μικρότερα εσωτερικού χώρου (ναι, υπάρχουν και τέτοια και ναι, πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας). Όσον αφορά στην κατασκευή και επισκευή, έχει ξεκινήσει με απλές παρεμβάσεις όπως το βάψιμο και το κόλλημα. </div><br />Στις πτήσεις τώρα, τι έχουμε μαζί μας. Οδηγός επιβίωσης για οικογένειες (τα τεχνικά αναλαμβάνουν οι μοντελιστές).<br /><ul><li>Μικρό αεροπλάνο για τον νεαρό μας για να απασχολείται (και να μην ζηλεύει) όταν δεν θέλει πια να παρακολουθεί τους μεγάλους. Βέβαια, επειδή τα κατάλληλα μέρη για πτήση είναι γνωστά στους λάτρεις και έχουν πάντα κόσμο, το πιθανότερο είναι ότι θα βρει παρέα άλλα παιδάκια μπαμπάδων που πετάνε. </li><li>Μια μπάλα για τον ίδιο λόγο.</li><li>Πτυσσόμενη καρέκλα στο πορτ μπαγκάζ.</li><li>Φωτογραφική μηχανή.</li><li>Νερό, σνακ.</li><li>Σκούφο, καπέλο, ανάλογα με την εποχή. Έχει απλωσιά είπαμε. Δεν έχεις πού να φυλαχτείς, ούτε καν στο αυτοκίνητο όπου η πόρτα του πορτ μπαγκάζ με όλον τον εξοπλισμό είναι πάντα ανοικτή. </li><li>Κλειστά παπούτσια.</li><li>Γυαλιά ηλίου. Την περισσότερη ώρα κοιτάζεις προς τον ουρανό (ή θα έπρεπε τουλάχιστον ως καλό τρίτο W). </li></ul><p align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TUMAu42ZO3I/AAAAAAAABPc/w0Boo9W3d8k/s1600/IMG_6228.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567294369894579058" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 400px; height: 300px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TUMAu42ZO3I/AAAAAAAABPc/w0Boo9W3d8k/s400/IMG_6228.JPG" border="0" /></a>Αν εξαιρέσουμε τα αεροπλάνα σε ολόκληρο το σπίτι που δεν καμουφλάρονται με τίποτα όσα σεμέν και αν τους ρίξεις και τον θόρυβο από τις δοκιμές των κινητήρων που σε κάνει να νιώθεις ότι δέχεσαι επίθεση από το γιγαντιαίο κουνούπι, ο αερομοντελισμός είναι ένα όμορφο χόμπι εντός και εκτός σπιτιού και πολύ αγαπητό στα παιδιά. Το τρίτο W δεν μπορεί παρά να χαίρεται.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5835141277747889822?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-57152298068130443772011-01-24T14:13:00.003+02:002011-01-24T14:17:51.467+02:00<div align="justify"><iframe class="youtube-player" title="YouTube video player" src="http://www.youtube.com/embed/g8WWrRzf7ZU?rel=0" frameborder="0" width="640" height="390" type="text/html"></iframe><br /></div><div align="justify"><br />Τα νηπιαγωγεία του δάσους ξεκίνησαν από τη Δανία και τη Σουηδία και είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομά τους. Είναι νηπιαγωγεία στη φύση όπου όλες οι δραστηριότητες γίνονται στο ύπαιθρο, με εξαίρεση τις φορές που δεν το επιτρέπει η κακοκαιρία. Στην τελευταία περίπτωση, υπάρχει ένα υπόστεγο για να προφυλάσσονται δάσκαλοι και μαθητές. Το νηπιαγωγείο διατηρεί συνήθως και ένα συμβατικό κτίριο το οποίο χρησιμοποιεί κυρίως για διοικητικούς λόγους. </div><br /><div align="justify">Τα παιχνίδια δεν είναι του εμπορίου αλλά αυτοσχέδια και τα μαθήματα γίνονται με άξονα τη φύση χωρίς τα γνωστά συμβατικά μέσα που θα περιμέναμε να συναντήσουμε σε μια τάξη. Όπως όλα τα νηπιαγωγεία, απευθύνονται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, δηλαδή από τριών έως έξι-επτά ετών. </div><br /><div align="justify">Στα νηπιαγωγεία του δάσους τα παιδιά παίζουν παιχνίδια φαντασίας και παιχνίδια ρόλων, δημιουργούν κατασκευές με υλικά που βρίσκουν στη φύση, μετρούν αντικείμενα ή αναζητούν γεωμετρικά σχήματα, συμμετέχουν σε παιχνίδια μνήμης, συνθέτουν δημιουργίες ή κατασκευάζουν αυτοσχέδια παιχνίδια, σκαρφαλώνουν σε δέντρα, παίζουν κρυφτό ή απλά ξεκουράζονται. Ντύνονται ανάλογα με την εποχή, έχοντας σχεδόν πάντα μια αδιάβροχη ολόσωμη φόρμα. </div><br /><div align="justify">Νηπιαγωγεία του δάσους υπάρχουν επίσης στη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο και οι γενικές εντυπώσεις των εκπαιδευτικών υποχρεωτικής εκπαίδευσης που υποδέχονται στις τάξεις τους μαθητές οι οποίοι προέρχονται από αυτά, είναι κάτι περισσότερο από θετική. Έχουν γνώσεις και δεξιότητες, ικανότητα στην ανάγνωση παρόλο που δεν την έχουν διδαχθεί με βιβλία, μαθηματική αντίληψη, όρεξη και διάθεση για μάθηση και έρευνα, επιδόσεις στη γυμναστική, τη μουσική και τα καλλιτεχνικά, θετική κοινωνική συμπεριφορά, υψηλή αυτοπεποίθηση και συγκέντρωση. </div><br /><div align="justify">Για τα σχολεία του δάσους έμαθα πρώτη φορά στο βιβλίο που διαβάζω αυτές τις μέρες, <a href="http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/330103">Το Μανιφέστο της Χαρούμενης Παιδικής Ηλικίας, του Carl Honoré, εκδόσεις Αερόστατο 2010</a>, το οποίο δεν έχω τελειώσει ακόμα αλλά έως τώρα μου αρέσει πολύ. Τα υπόλοιπα στοιχεία ανέλαβε η βικιπαίδεια. Ακούγεται τόσο ωραίο σαν ιδέα και τι εφαρμογή θα μπορούσε να έχει σε μια χώρα με καλό καιρό το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Αναρωτιέμαι όμως αν θα υπήρχε και αποδοχή... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5715229806813044377?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-35828976344867322592011-01-18T09:33:00.000+02:002011-01-18T09:36:01.083+02:00<div align="justify"></div><p align="justify">Τα μεσημέρια επιστρέφει ο γιόκας από το σχολείο, κρεμάει μπουφάν, βγάζει παπούτσια, κάθεται λίγο στο δωμάτιό του και μετά συνήθως έρχεται στην κουζίνα που μαγειρεύω. Ανεβαίνει πάνω στον πάγκο και κουβεντιάζουμε, τσιμπολογάει φρούτα και ψωμιά ή μαγειρεύει και ο ίδιος, δηλαδή παίρνει ένα πιάτο και αδειάζει διάφορα μπαχαρικά τα οποία και ανακατεύει. Είναι μια ωραία ώρα της ημέρας.<br /><br />Τις προάλλες, στην ίδια σκηνή, ο νέος παίζει ένα παιχνίδι στο κινητό μου τραγουδώντας Lady Gaga και κάνει μια παύση για να μου ανακοινώσει ότι έχει ανάψει το σηματάκι για την αναβάθμιση και αν μπορούμε να την κατεβάσουμε. Η εικόνα είναι ζεστή και οικεία. Αλλά κάτι η τεχνολογία, κάτι η Λαίδη, αισθάνομαι ξαφνικά ότι μπήκα στη μηχανή του χρόνου και έχω μεταφερθεί δέκα χρόνια μετά!<br /><br />Τι πάει να πει <em>γκαγκα ου λαλα</em>; Εγώ η ίδια το πρωί τακτοποιούσα τα ψώνια στο ψυγείο και μουρμούριζα το πολυτραγουδισμένο <em>Ποιος ζει στη θάλασσα σε ανανά;</em> Δεν είμαστε καλά να έχουμε από τώρα αγεφύρωτο χάσμα... Απάντησα με τη μόνιμη επωδό μιας μητέρας. <em>Αυτά να τα πεις στον πατέρα σου όταν έρθει</em>! Εννοώντας φυσικά την αναβάθμιση του παιχνιδιού για την οποία είχα μαύρα μεσάνυχτα. </p><p align="justify">Έλεος πια με την ταχύτητα της ανάπτυξης! Δεν τρέχω τόσο γρήγορα όσο εκείνος, πρέπει να βρούμε μια λύση, δεν μπορεί να είμαστε οικογένεια δύο ταχυτήτων. Πότε γίνεται η μετάβαση από τον Μπομπ Σφουγγαράκη στη Lady Gaga; Μήπως δεν είμαι πιο σύγχρονη από ένα πεντάχρονο;</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3582897634486732259?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-63616151052154782072011-01-16T20:43:00.001+02:002011-01-16T20:46:15.354+02:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TTM8j0q5LvI/AAAAAAAABNk/WI5L6WL56f0/s1600/IMG_3990.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5562856550864334578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TTM8j0q5LvI/AAAAAAAABNk/WI5L6WL56f0/s400/IMG_3990.JPG" border="0" /></a><br />Την Παρασκευή παρακολούθησα με αμείωτο ενδιαφέρον πολυάριθμο οικογενειακό πάνελ να αναλύει το αιώνιο δίλημμα Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Σήμερα πέρασα ένα δίωρο στο μπόουλινγκ με τρεις νέους ηλικίας 5, 11 και έναν λίγο μεγαλύτερο. Πριν λίγο τελείωσε μια εκπομπή με κάποιους που έτρεχαν σε ένα πράσινο γήπεδο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μου τρώνε και τα άνθη που φέρνω από τη λαϊκή. </div><br />Νομίζω ότι χρειάζομαι επειγόντως ένα βιβλίο της Τζέιν Όστιν ή μια μάσκα προσώπου ή ένα κοσμοπόλιταν. Ή και τα τρία....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6361615105215478207?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-36164886542188865102011-01-12T22:13:00.000+02:002011-01-12T22:15:06.055+02:00<p align="justify">Με τη γέννηση των παιδιών, αρχίζουν όλοι και φέρνουν δώρα, συνήθως δυσανάλογα του μεγέθους τους. Τα μωρά είναι μετά βίας 50-60 εκατοστά και λαμβάνουν αρκουδάκια και λοιπά ζωάκια που καταλαμβάνουν όγκο ίσο με την κούνια τους. Με τον καιρό τα υπάρχοντα των μωρών και των παιδιών μικραίνουν σε διαστάσεις, μέχρι που υποθέτω ότι έρχεται μια ηλικία οπότε πλέον χωράνε μέσα στη μνήμη μιας παιχνιδοκονσόλας ή ενός κινητού.<br /><br />Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχουμε πετύχει στο σπιτικό μας σχετική αποσυμφόρηση του σαλονιού ώστε να θυμίζει αυτό ακριβώς που λέει το όνομά του, με εξαιρέσεις όπως σύνεργα ζωγραφικής και χαρτοκοπτικής τα οποία μεταφέρονται από και προς το δωμάτιο του τέκνου κατά περίπτωση.<br /><br />Το μεγαλύτερο παιδικό αντικείμενο που έχει παραμείνει είναι ένας πάγκος για μαστορέματα μπροστά από την τζαμαρία του σαλονιού και αριστερά από το κλουβί του <a href="http://www.mammaka.com/search/label/%CE%A0%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%82">Πράσινου</a> με ένα σωρό παιδικά εργαλεία επάνω, βίδες και τα συναφή, μεζούρες και παξιμάδια.<br /><br />Δεν έχω κανέναν καημό να είναι το σαλόνι μας αψεγάδιαστο σαν κέντρο επίπλου. Ίσως ο πάγκος να δημιουργεί ένα μικρό πρόβλημα και να εμποδίζει τον απρόσκοπτο διάλογο του καναπέ με τον φίκο στη βεράντα. Από την άλλη, χρησιμεύει και σαν πλαϊνό τραπεζάκι για να ακουμπήσει κανείς το ποτό του. Το θέμα μου είναι να μην συσσωρεύονται πολλά πράγματα του τέκνου σε χώρους εκτός του δωματίου του διότι από τη στιγμή που βγαίνουν φαντάζει αδύνατον να ξαναχωρέσουν σε αυτό!<br /><br /><em>Όπως βλέπετε, σήμερα ξεστόλισα το μπλογκ αλλά και το σπίτι!</em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3616488654218886510?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-62151140150600922922011-01-09T21:52:00.008+02:002011-01-09T22:08:01.185+02:00<div align="justify">Με το τέκνο περάσαμε μαζί τις ημέρες των σχολικών διακοπών με διάφορες δραστηριότητες, όπως ζωγραφική, χαρτοκοπτική, άραγμα στον καναπέ με κινούμενα σχέδια και εισαγωγή στη ζαχαροπλαστική, βλ. φωτογραφία.</div><br /><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TSoStzMZScI/AAAAAAAABMc/fV3k1Ng844E/s1600/IMG_3270.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5560277267987909058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 162px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TSoStzMZScI/AAAAAAAABMc/fV3k1Ng844E/s320/IMG_3270.JPG" border="0" /></a><br />Το θέμα του <a href="http://www.mammaka.com/2010/12/blog-post_15.html">Άγιου Βασίλη</a> συνέχισε να κυμαίνεται ανάμεσα στην πίστη και την απόρριψη του προσώπου καθεαυτού και την πεποίθηση ότι κάτι μαγικό συμβαίνει, αόριστο και ακαθόριστο. Ωστόσο, το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς αφήσαμε γλυκά και γάλα και ένα καρότο για τον τάρανδο, το οποίο μασουλούσε ο γιος μας όση ώρα εμείς στολιζόμασταν και καλλωπιζόμασταν για να πάμε στους φίλους μας που μας είχαν καλέσει. Ο ίδιος ήταν έτοιμος πρώτος και καλύτερος με το κουστούμι του, όπου κουστούμι ονομάζει οτιδήποτε ΔΕΝ είναι φόρμα γυμναστικής.<br /><br /></div><div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TSoSfaxZ3iI/AAAAAAAABMU/MpiiTs8BTNI/s1600/IMG_3308.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5560277020914081314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TSoSfaxZ3iI/AAAAAAAABMU/MpiiTs8BTNI/s320/IMG_3308.JPG" border="0" /></a><br />Διακοπές εκτός σπιτιού κάναμε περί τη γιορτή των Φώτων στο κρύο αλλά ηλιόλουστο χωριό. Το τέκνο ήταν όλη την ημέρα έξω στην παραλία σε ημιάγρια κατάσταση ή χίπικη αν προτιμάτε. Λερωμένο από άμμους, λαδωμένο από κουτσομούρες και σαλάτες και καταευχαριστημένο!<br /><br /><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TSoSSm9eCtI/AAAAAAAABMM/3HC__2rdpMY/s1600/IMG_3983.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5560276800847612626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 249px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TSoSSm9eCtI/AAAAAAAABMM/3HC__2rdpMY/s320/IMG_3983.JPG" border="0" /></a><br />Φωτορεπορτάζ από την εκδρομή σε επόμενη ανάρτηση καθώς επιστρέψαμε πριν λίγο και είμαι πολύ απασχολημένη. Με εξαίρεση το μικρό διάλειμμα για να ανεβάσω το ποστ, τις τελευταίες δύο ώρες ασκώ τη δύναμη του νου. Εστιάζω το βλέμμα στην κλειστή μας βαλίτσα και στέλνω νοερά μήνυμα στα ρούχα να βγουν, να πλυθούν, να σιδερωθούν (προαιρετικό) και να μπουν στα συρτάρια. Οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο είναι πολύ περισσότερες από το να δράσω εγώ αναλόγως, τουλάχιστον για απόψε! </div><div align="justify"></div><div align="center"><strong><span style="color:#009900;">Καλή χρονιά σε όλους!!!</span></strong> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6215114015060092292?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-88230795297383948832010-12-20T20:20:00.002+02:002010-12-20T20:26:32.901+02:00<div align="justify"></div><p align="justify">Κάθε φορά που αγοράζω ρούχα για κοριτσάκια, μεταφέρομαι από το αγορίστικο μπλε-μπλαν-ρουζ τμήμα των παιδικών καταστημάτων σε έναν πολύχρωμο, ζωηρό κόσμο και το καταευχαριστιέμαι! Βρίσκω τα ρούχα των αγοριών αρκετά χαριτωμένα αλλά πόσο πια να με συναρπάσει ένας ακόμη δεινόσαυρος ή αστροναύτης. Από τα βρεφικά μπεζ και γαλάζια, τα αγόρια περνάνε σε μια κάπως πιο χρωματιστή φάση μέχρι την ηλικία των πέντε, με ολίγον πράσινο, πορτοκαλί και φωτεινό μπλε και στη συνέχεια μπαίνουν σε μια πιο μουντή περίοδο στα ράφια για ηλικίες από έξι και πάνω.<br /><br />Τουλάχιστον αυτό παρατηρώ από φέτος που και το δικό μας τέκνο φοράει μεγαλύτερα μεγέθη. Το κόκκινο έχει σκουρύνει, το γαλάζιο δεν παίζει πολύ και έχει ξεκινήσει το σκούρο γκρι και το μαύρο, το λουκ είναι πιο τρέντυ και ελαφρώς κουλ και οι επιγραφές στις μπλούζες επίσης, προϋποθέτοντας γνώση της αγγλικής. Οι επιλογές είναι πολλές φυσικά και δεν υπάρχει λόγος να ντύνουμε τα παιδιά μας σαν να πρωταγωνιστούν σε αμερικανική τηλεοπτική σειρά που διαδραματίζεται σε γυμνάσιο, απλά αναφέρω μια αισθητή μεταβολή που παρατηρώ στα χρώματα και το ύφος καθώς ανεβαίνουν τα μεγέθη. </p><p align="justify">Έχοντας ψωνίσει ήδη αρκετές μπλούζες με κουκούλες, φόρμες που απεικονίζουν αθλήματα άγνωστα σε μένα και φανελάκια με μασκοφόρους σούπερ ήρωες, όταν κάνω ψώνια για κορίτσια βγάζω το άχτι μου. Ενδεχομένως οι γονείς τους να αλλάζουν αμέσως τα δώρα που τους πηγαίνω επιλέγοντας κάτι πιο διακριτικό και όχι το ουράνιο τόξο που κρύβεται κάτω από το περιτύλιγμα και την κορδέλα και να πρέπει να συγκρατούμαι κάπως. Η αλήθεια είναι ότι μετά από όλες τις αποχρώσεις του αθλητικού γκρι έχει αρχίσει να μου φαίνεται ελκυστικό ακόμη και αυτό το αστραφτερό ροζ που συναντά κανείς σε κουρτίνες παλιού ζαχαροπλαστείου! Το οποίο, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, είναι ωραίο μόνο σε μέγεθος μικρής καλτσούλας 0-3 μηνών. Σε μεγαλύτερο κομμάτι ύφασμα δεν νομίζω ότι θα εκτιμηθεί και αυτό είναι κάτι που πρέπει να επαναλαμβάνω από μέσα μου όταν διαλέγω ρούχα για κοριτσάκια.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-8823079529738394883?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-32192902982326530302010-12-15T18:10:00.003+02:002010-12-15T18:15:44.048+02:00<p align="justify">Οι γονείς μου ποτέ δεν καλλιέργησαν τον μύθο του Άγιου Βασίλη και γι' αυτό μάλλον δεν θεώρησα και εγώ ότι έπρεπε να το κάνω. Όπως συμβαίνει, όμως, με πολλά από τα σχέδια που έχουν τόσο σοφά σχεδιάσει οι γονείς στο μυαλό τους, έτσι και το δικό μου κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος μόλις μπήκε στο παιχνίδι ο απόλυτα ανατρεπτικός παράγων, ΤΟ ΠΑΙΔΙ!<br /><br />Το παιδί λοιπόν, λίγο από τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες που διαβάζουμε στο σπίτι, λίγο από τους συνομήλικους, λίγο από το εορταστικό μάρκετινγκ που δεν μπορείς να το αποφύγεις ακόμα και αν χτίσεις τα παράθυρα του σπιτιού και τα παράθυρα της τηλεόρασης, γνωρίζει ότι υπάρχει ο Άγιος Βασίλης και ότι φέρνει δώρα στα παιδιά.<br /><br />Δεν έχω καταλάβει αν το πιστεύει ή όχι και ποτέ δεν ρωτάω ευθέως. Όπως μου είχε πει και παλιότερα όταν κοιτούσε έξω από το παράθυρο μήπως τυχόν περάσει το έλκηθρο, <em><a href="http://www.mammaka.com/2008/11/blog-post_21.html">δεν πειράζει να κοιτάμε</a></em>! Έτσι κι εγώ πάω πάσο στο θέμα Άγιος Βασίλης και το χειρίζομαι με τους εξής χορευτικούς ελιγμούς:<br /><br />Λειτουργώ σαν τις μυστικές υπηρεσίες, δεν επιβεβαιώνω αλλά και δεν αρνούμαι την ύπαρξή του.<br /><br />Χρησιμοποιώ πολύ συχνά τη φράση, ο <em>μύθος</em> του Άγιου Βασίλη. (Αυτό ίσως πρέπει να αρχίσω να το κάνω και όταν αναφέρομαι στη σύνταξη του μπαμπά και της μαμάς, για να μην βρεθεί προ εκπλήξεως όταν συνειδητοποιήσει ότι θα χρειαστεί να μας γηροκομήσει...)<br /><br />Κάνω πάσα με την ερώτηση, <span style="font-style: italic;">εσύ τι νομίζεις</span>; Καθόλου εκπαιδευτικό όταν ένας νεαρός άνθρωπος στρέφεται στον ωριμότερο, ηλικιακά τουλάχιστον, για απαντήσεις. Κερδίζεις χρόνο όμως.<br /><br />Βλέπω ότι δεν είναι απόλυτα σίγουρος, έχει πρακτικές απορίες, όπως πώς προλαβαίνει να πάει σε όλα τα σπίτια και τα σχετικά. Μια φορά μάλιστα μου αποκάλυψε πως ξέρει ότι δεν υπάρχει στ' αλήθεια Άγιος Βασίλης αλλά υπάρχει μαγεία! Επίσης, βλέπω ότι δίνουν και παίρνουν οι συζητήσεις με άλλα παιδιά και οι ερωτήσεις πολλαπλασιάζονται ή απαντώνται.<br /><br />Αφουγκράζομαι και περιμένω. Κατά βάθος δεν πιστεύω ότι πιστεύει. Θέλει να έχει όλη την αγωνία και την προσμονή του δώρου, θέλει να φαντάζεται ότι κάπου το δωράκι του ετοιμάζεται και θα έρθει με μαγικό τρόπο κάτω από το δέντρο του σπιτιού του. Όταν απαντάει λογικά στις λογικές απορίες του, βλέπω ότι συγκρούεται μέσα του, καθώς αυτή ακριβώς η λογική τον οδηγεί σε άλλα συμπεράσματα. Είμαι δίπλα του σε ρόλο παρατηρητή για να βοηθήσω όταν μου ζητηθεί. Αν μπορώ να κάνω μια πρόβλεψη, η επόμενη χρονιά θα είναι καθοριστική και ίσως να σημάνει τη λήξη. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3219290298232653030?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-62631508439064884922010-12-13T21:50:00.004+02:002010-12-13T21:58:38.195+02:00<p align="justify"><em>Από </em><a href="http://www.thefreelibrary.com/How+to+choose+books+for+your+children.-a0197803048"><em>εδώ</em></a><em>.</em><br /></p><p align="justify">Τα παιδιά απορροφούν λέξεις πολύ πριν αρχίσουν να μιλάνε. Όταν τους διαβάζουμε παραμύθια, τους τραγουδάμε νανουρίσματα και τους λέμε παιδικά ποιηματάκια τα βοηθάμε να δημιουργήσουν ένα πλούσιο γλωσσικό υπόβαθρο για το μέλλον τους. Η εικονογράφηση στα βιβλία βοηθάει τα μωρά να αναγνωρίζουν απλά αντικείμενα του κόσμου τους. Και η αγκαλιά και η ζεστασιά όταν διαβάζουμε μαζί τους δίνει χαρά και σε εκείνα και σε εμάς τους γονείς.<br /><br />Αναζητήστε:</p><p align="justify">*Βιβλία με επαναλαμβανόμενους ήχους και λέξεις.</p><p align="justify">*Βιβλία που λένε πολλά σε απλή γλώσσα.</p><p align="justify">*Βιβλία με εικόνες από τα πρώτα πράγματα στη ζωή ενός παιδιού.</p><p align="justify">*Βιβλία στο σωστό μέγεθος για μικρά χεράκια.</p><p align="justify">*Βιβλία με παιδικά ποιηματάκια, νανουρίσματα και τραγούδια. </p><p align="justify">*Βιβλία γερά που αντέχουν σε δαγκώματα, χτυπήματα και λεκέδες λιωμένης μπανάνας. </p><p align="justify">*Βιβλία με απλές, ξεκάθαρες εικόνες και οικεία σχήματα. </p><p align="justify">*Βιβλία με μικρά τρικ όπως τρύπες για να μπαίνουν τα δάχτυλα, παραθυράκια που ανοίγουν και ανοίγματα προς την επόμενη σελίδα που ενθαρρύνουν τη συμμετοχή.</p><p align="justify">*Βιβλία χωρίς κείμενο που κεντρίζουν οπτικά και νοητικά τα μωρά και τα νήπια και τα ενθαρρύνουν να πλάσουν τις δικές τους ιστορίες.</p><p align="justify">*Βιβλία από διάφορα υλικά και σε διαφορετική μορφή, όπως χαρτονένια, υφασμάτινα, μικρά και ογκώδη και πλαστικά αδιάβροχα για το μπάνιο.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6263150843906488492?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-74085361826866643222010-12-08T10:08:00.003+02:002010-12-08T10:16:36.074+02:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TP89Cveq4TI/AAAAAAAABLw/MVMxcHhgMik/s1600/9789602292181.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548220383257878834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 160px; CURSOR: hand; HEIGHT: 230px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TP89Cveq4TI/AAAAAAAABLw/MVMxcHhgMik/s400/9789602292181.jpg" border="0" /></a><br />Υπάρχουν δύο βιβλία που, κατά την προσωπική μου γνώμη, περιγράφουν με απογυμνωμένο και αληθινό τρόπο τις σχέσεις οικογένειας και κοινωνίας, την αποδοχή που δείχνουν οι γονείς απέναντι στα παιδιά τους, την αποδοχή που επιζητούν από την κοινωνία και που αυτή η τελευταία αξιολογεί ότι θα τους προσφέρει. Είναι <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Jungle_Book">Tο βιβλίο της ζούγκλας του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ</a> και <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Curious_Case_of_Benjamin_Button_%28short_story%29">Η απίστευτη ιστορία του Μπένζαμιν Μπάτον του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ</a>.<br /><br /><em>Το Βιβλίο της ζούγκλας</em> το είχα διαβάσει μικρή σε έκδοση για παιδιά και έχω δει άπειρες φορές την ταινία κινουμένων σχεδίων. Διαβάζοντάς το ξανά ολοκληρωμένο, δεν βρήκα μια ιστορία για παιδιά αλλά για ενήλικες και τον κόσμο τους. Ο Μόγλης είναι ένα παιδί που μεγαλώνει σε μια οικογένεια λύκων στη ζούγκλα της Ινδίας. Η οικογένεια των λύκων διχάζεται ως προς το κατά πόσον πρέπει να τον δεχτεί, ενώ πολλές είναι οι αντιδράσεις και από την υπόλοιπη κοινωνία των ζώων σε σχέση με τη διαφορετικότητά του και την αναστάτωση που φέρνει. Μεγαλώνοντας ο Μόγλης πηγαίνει να ζήσει ανάμεσα σε ανθρώπους όπου θα περίμενε κανείς ότι θα ήταν απολύτως αποδεκτός ως όμοιος και ίσος. Ωστόσο, το χωριό δεν τον δέχεται, στρέφεται εναντίον της οικογένειας που τον αγκαλιάζει ως το χαμένο από χρόνια παιδί της, με τραγικές συνέπειες και άσχημο τέλος για όλη την κοινότητα. Ο διαφορετικός Μόγλης ήταν άνθρωπος στη ζούγκλα και ζώο στην κοινωνία των ανθρώπων.<br /><br />Το διήγημα <em>Η απίστευτη ιστορία του Μπένζαμιν Μπάτον</em> έγινε μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία πριν μερικά χρόνια. Δεν έχω δει την ταινία, εκτός από μερικές σκηνές στο τρέιλερ και ενδέχεται να κάνω λάθος, αλλά διαβάζοντας το βιβλίο έχω την εντύπωση ότι η οπτική είναι εντελώς διαφορετική. Το βιβλίο είναι μια λιτή αφήγηση της ιστορίας ενός επιφανούς ζευγαριού στα 1860, το οποίο περιμένει με χαρά και προσδοκίες τη γέννηση του πρώτου παιδιού του. Το παιδί όμως που γεννιέται είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Γεννιέται σε σώμα μωρού αλλά είναι ήδη ηλικιωμένο.<br /><br />Η οικογένεια είναι δύσκολο να το δεχτεί, το ίδιο και ο περίγυρος. Με την πάροδο των ετών και καθώς μικραίνει σε ηλικία, γίνεται ένας απίστευτα αγαπητός και δημοφιλής άντρας, με ωριμότητα και γοητεία, στοιχεία που δεν φθίνουν αλλά ολοένα ενισχύονται. Παντρεύεται την αγαπημένη του και απολαμβάνει κοινωνική καταξίωση. Ωστόσο, εκείνη γερνάει και χάνει την ομορφιά της ενώ εκείνος γίνεται όλο και πιο νέος, όλο και πιο όμορφος και δεν τη βρίσκει το ίδιο γοητευτική. Αποκτούν έναν γιο και ο γιος αποκτά τη δική του οικογένεια. Όμως ο γιος του Μπένζαμιν Μπάτον είναι ένα αξιοσέβαστο μέλος της κοινωνίας. Δεν νιώθει άνετα με έναν πατέρα που όλο μικραίνει σε ηλικία, που χρειάζεται φροντίδα παιδιού και που ντρέπεται να τον γράψει ακόμα και στο σχολείο! Ο Μπένζαμιν Μπάτον είναι για άλλη μια φορά διαφορετικός και μη αποδεκτός. Η ζωή του τελειώνει όπως θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει, ως νεογέννητο βρέφος μέσα σε μια κούνια.<br /><br />Τα βιβλία <em>The Jungle Book</em> και <em>The Curious Case of Benjamin Button</em> μπορείτε να τα διαβάσετε ηλεκτρονικά στα αγγλικά στο <a href="http://www.gutenberg.org/wiki/Main_Page">Project Gutenberg</a>. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-7408536182686664322?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-49763044819774294572010-12-05T20:51:00.002+02:002010-12-05T20:53:21.070+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TPvfejD3DnI/AAAAAAAABLg/gqwfAw_su1w/s1600/IMG_3176.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TPvfejD3DnI/AAAAAAAABLg/gqwfAw_su1w/s320/IMG_3176.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5547273081937399410" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-4976304481977429457?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-6422382507232515142010-12-01T12:40:00.002+02:002010-12-01T12:44:43.435+02:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TPYmYGMg9eI/AAAAAAAABLQ/uagX0-ZGoWM/s1600/IMG_0248.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545662186575164898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TPYmYGMg9eI/AAAAAAAABLQ/uagX0-ZGoWM/s400/IMG_0248.JPG" border="0" /></a>Η εξοικείωση της γενιάς του γιου μας με την τεχνολογία και τις τηλεπικοινωνίες είναι κάτι το ασύλληπτο συγκρινόμενη με τους χρόνους που χρειαστήκαμε εμείς. Έχουν γεννηθεί μέσα σε κάτι που συμβαίνει ήδη, κάτι που δεν θα το διδαχθούν επειδή το βιώνουν.<br /><br />Έτσι και ο νέος όταν θέλει κάτι, δεν ζητάει να πάμε στα μαγαζιά αλλά να το παραγγείλουμε από το Ίντερνετ για να έρθει μέσα σε κουτί. Ή, πριν, λίγο καιρό, ρωτούσε ανυπόμονα τον μπαμπά του πότε θα του φέρει τις πυτζάμες του από το ταχυδρομείο.<br /><br />Σοκ δεν είναι μόνο για εμάς να βλέπουμε μέσα από τα μάτια του πόσο διαφορετικά βιώνει την εποχή του αλλά και για εκείνον όταν ανακαλύπτει πράγματα για τη δική μας. Το Σάββατο το μεσημέρι είχε καθίσει δίπλα μου στο τραπέζι και περίμενε να τελειώσω μια μετάφραση για να πάμε μαζί για ύπνο. Ψιλοβαριόταν κιόλας και άρχισε την ψιλή κουβέντα.<br /><br /><em>Μαμά, όταν ήσουν μικρή, η δική σου μαμά σου κατέβαζε παιχνίδια ελπίζω</em>.<br /><br /><em>Γλυκέ μου, όταν ήμασταν μικροί εγώ και ο μπαμπάς δεν υπήρχε Ίντερνετ</em>.<br /><br /><em>Ω, ω</em>! (Συγκεκριμένα, το παιδί μου απάντησε με επιφώνημα-αμερικανιά, διαβάστε και ακούστε <a href="http://dictionary.reference.com/browse/uh-oh">εδώ</a>.)<br /><br />Ακολούθησε παύση και εγκεφαλική επεξεργασία των πληροφοριών και εγώ μπόρεσα να μεταφράσω τρεις επιπλέον λέξεις. Τέλος, μου δείχνει στην οθόνη την πλαϊνή μπάρα του αρχείου με τον δείκτη που είχε κατεβεί προς τα κάτω.<br /><br /><em>Μαμά, όταν φτάσει κάτω-κάτω θα τελειώσεις και θα πάμε για ύπνο;<br /></em><br /><em>Ναι, γλυκέ μου, δεν έχω πολύ ακόμα</em>.<br /><br /><em>Μπράβο, μαμά! Θα τη βγάλεις την πίστα!</em> </div><div align="justify"><br />Η φωτογραφία τραβήχτηκε πέρσι σε μια έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη. Μόλις μπήκε στην αίθουσα πήγε μόνος του, φόρεσε ακουστικά και έπιασε ποντίκι. Δεν ξέρω τι άκουγε και τι έκανε, εμείς στην εποχή μου είχαμε μόνο Πάκμαν.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-642238250723251514?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-23190130221146753732010-11-29T10:25:00.001+02:002010-11-29T10:28:14.432+02:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TPNjsmDMQtI/AAAAAAAABKw/JspkhP2V7uA/s1600/chef_school.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5544885184002540242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 373px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TPNjsmDMQtI/AAAAAAAABKw/JspkhP2V7uA/s400/chef_school.JPG" border="0" /></a> <br />Με τον νεαρό μας παρακολουθούμε Μάστερ Σεφ όταν οι ώρες το επιτρέπουν. Επίσης από παλιά του άρεσε να παίζει «μαγειρική» ή «πικ νικ» και τελευταία «εστιατόριο». Έχει διάφορα πιάτα, ποτήρια, κουτάλια παιδικά και μερικές φορές παίρνει τις πλαστικές κουτάλες της κουζίνας. Κυρίως, όμως, παίζει εντελώς με τη φαντασία του, έχοντας μπροστά του μια πολυθρόνα για φανταστική κουζίνα με αόρατα σκεύη και αόρατα υλικά και πλάθει λεκτικά την ιστορία και δίνει τις εντολές: <em>εγώ ετοιμάζω τη σούπα, έξω ήρθαν πελάτες, πρέπει να πάρεις παραγγελία</em>. </div><div align="justify"><br />Το πρώτο φαγητό που έφτιαξα ποτέ, τα αυγά μάτια εξαιρούνται, ήταν το παστίτσιο και πρέπει να είχα μόλις τελειώσει το λύκειο. Πήρα τη συνταγή και την ακολούθησα ευλαβικά με τη σκέψη ότι δεν γίνεται να κάνω λάθος όσο τηρώ τις οδηγίες και όσο δεν βλέπω κάτι να καρβουνιάζει. Ακούγεται περίεργη επιλογή για ξεκίνημα αλλά όταν δεν έχεις μαγειρέψει τίποτα ποτέ όλα είναι εξίσου δύσκολα άρα γιατί να μην ξεκινούσα από ένα φαγητό που ήταν και αγαπημένο μου. Επίσης, έφτιαξα έτοιμη μπεσαμέλ σκόνη, για να μειώσω τον συντελεστή δυσκολίας. Η συνταγή που ακολούθησα ήταν από τη Βασική Μαγειρική Ζαχαροπλαστική της Χρύσας Παραδείση, μια έκδοση του 1962, «ο απαραίτητος οδηγός για τις νέες κοπέλες που τελειώνουν το σχολείο και για εκείνες που ανοίγουν καινούριο σπιτικό», όπως γράφει η δημιουργός στην εισαγωγή, σε πολυτονικό. Είναι ένα βιβλίο διαλυμένο από τη χρήση και λερωμένο με λεκέδες. Εκτός από αυτό, χρησιμοποιώ το The Any One Can Cookbook, μια μικρή έκδοση με εύκολες συνταγές που έδιναν στο σούπερ μάρκετ με ένα κουτί εβαπορέ συν μία λίρα όταν ήμουν στην Αγγλία και φυσικά το διαδίκτυο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-2319013022114675373?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-50805909381133922852010-11-23T11:05:00.004+02:002010-11-23T11:12:26.421+02:00<div align="justify"></div><p align="justify">Στο σχολείο μας έχουν πει ότι ο γιόκας είναι τελειομανής και ομολογώ ότι εξεπλάγην γιατί δεν έβλεπα τέτοια δείγματα ή τουλάχιστον δείγματα που εγώ θεωρώ χαρακτηριστικά της τελειομανίας. Επίσης, δεν θεωρούσα ότι εμείς ως γονείς ενισχύαμε την τελειομανία, ακόμα και ασυνείδητα διότι συνειδητά είμαι σίγουρη πως δεν το κάναμε. Αρχίσαμε, ωστόσο, διάφορες <em>ασκήσεις</em>, που σκοπό είχαν να τονίσουν δικά μας λάθη ή αποτυχίες σε περίπτωση που το τέκνο είχε για εμάς την εικόνα του αψεγάδιαστου.<br /><br />Για παράδειγμα, άρχισα να αφήνω το κρεβάτι του άστρωτο μέχρι να επιστρέψει από το σχολείο και να το δει. Έτσι έβλεπε ότι και δεν ήμουν πάντα η καλή νοικοκυρά, δούλα και κυρά (εύκολο), αλλά και αναγκαζόταν να λειτουργήσει σε ένα μη τακτοποιημένο δωμάτιο χωρίς να εκνευριστεί (λιγότερο εύκολο). Είναι πολύ τακτικός, κάθε αντικείμενο έχει τη θέση του και κάθε πράμα στον καιρό του.<br /><br />Επίσης, αρχίσαμε να κάνουμε επίτηδες διάφορα <em>λάθη</em> μπροστά του, π.χ. ο μπαμπάς του επέστρεφε από το γραφείο του έχοντας ξεχάσει τη ζακέτα του και εγώ έψησα ένα κέικ που δεν φούσκωσε! Αυτά τα τελευταία τα διασκεδάζαμε και εμείς, αλλά το πρώτο, αυτό με την τάξη στα δωμάτια (άρχισα να παρατάω και την κουζίνα στη μοίρα της μέχρι να έρθει) ήταν άσκηση θάρρους και για μένα, καθώς όλη μέρα μέσα στο σπίτι τρωγόμουν μόνη μου να πάω να στρώσω τα κρεβάτια, παραβλέποντας τον ιερό σκοπό για τον οποίο είχαν μείνει άστρωτα.<br /><br />Διαβάζοντας φέτος το βιβλίο <a href="http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/328147">Γιατί τα πρωτότοκα παιδιά διοικούν τον κόσμο ενώ τα μικρότερα θέλουν να τον αλλάξουν;</a> του Μάικλ Γκρος, εκδόσεις Lector 2010*, που αναφέρεται στη σειρά της γέννησης σε μια οικογένεια και πώς αυτό μας επηρεάζει και μας διαμορφώνει (χωρίς φυσικά να είναι το μόνο), διαπίστωσα ότι τα χαρακτηριστικά της τελειομανίας, ιδιαιτέρως εμφανή σε πρωτότοκα και μοναχοπαίδια, είναι διαφορετικά από εκείνα που είχα στο μυαλό μου. Πίστευα ότι τελειομανής είναι αυτός που καταπιάνεται με κάθε λεπτομέρεια του έργου του μέχρι να αγγίξει την τελειότητα, κάτι που συχνά δεν φτάνει στα μάτια του και μένει ανικανοποίητος έως ότου επιτύχει τα υψηλά και ενδεχομένως μη λογικά κριτήρια που έχει θέσει ο ίδιος. Σύμφωνα με το βιβλίο, τελειομανής είναι εκείνος που θέλει να σχεδιάζει τα πάντα, που έχει πάθος με την τάξη, που θα εστιάσει σε ένα μικρό ανύπαρκτο λαθάκι που έκανε αντί να χαρεί το πολύ καλό σύνολο του αποτελέσματος της δουλειάς του, που δεν θέλει να αφήνει τίποτα μισοτελειωμένο, που δεν αναλαμβάνει κάτι αν δεν είναι απόλυτα σίγουρος ότι θα το φέρει σε πέρας χωρίς λάθη, που δεν αναθέτει αρμοδιότητες σε άλλους...<br /><br />Για να μην τα πολυλογώ, βρήκα αρκετά στοιχεία στον εαυτό μου που δεν είχα παρατηρήσει μέχρι σήμερα και που προφανώς αποτελούν ασυναίσθητα μέρος της συμπεριφοράς μου. Σοκ και δέος! Μία ήταν η λύση. Να συνεχίσω τις παραπάνω ασκήσεις για να χαλαρώσω κάπως το παιδάκι μου και να χαλαρώσω και εγώ μαζί του. Γιατί πιστέψτε με, δεν είναι εύκολο να παρατάς επίτηδες ανακατεμένο το συρτάρι σου με τις κάλτσες ή να σερβίρεις φαγητό σε πιάτα που ΔΕΝ είναι ίδια για να δώσεις το παράδειγμα. Προχθές διάβασα το ποστ <a href="http://www.finslippy.com/blog/getting-over-perfection.html">Getting over perfection</a> μιας μπλογκομαμάς που παρακολουθώ, της <a href="http://www.finslippy.com/">Alice Bradley</a>, η οποία ξεκίνησε να ζωγραφίζει μόνο με στυλό ώστε να μην έχει τη δυνατότητα να σβήσει το σχέδιο αν κάνει λάθος. Σκοπεύει να δείξει το μπλοκ με τις αποτυχημένες προσπάθειές της στον γιο της για να του εξηγήσει ότι δεν πειράζει να κάνει λάθη, πειράζει όμως να μην δοκιμάζεις και να μην προσπαθείς. Στο τέλος λέει ότι το εγχείρημα την τρομάζει πολύ και την καταλαβαίνω απόλυτα!<br /><br />------------------------------------------------------------------------------------------------- </p><p align="justify">*Το βιβλίο είναι καλό, έχει ενδιαφέρον να δει κανείς τα γνωρίσματα που αντιστοιχούν στη σειρά στην οποία γεννήθηκε σε μια οικογένεια. Ξανατονίζω, όπως τονίζει και το βιβλίο, ότι η σειρά γέννησης είναι σημαντική στη διαμόρφωσή μας αλλά δεν είναι ο μοναδικός ή ο απόλυτος παράγοντας. Παίζει, ωστόσο, τον ρόλο της στον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε εμείς ως παιδιά και στον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας στη συνέχεια. Εγώ πάντως είμαι πρωτότοκη, μεγαλώνω ένα πρωτότοκο μοναχοπαίδι και με έχει μεγαλώσει μια πρωτότοκη, που την έχει μεγαλώσει μια πρωτότοκη... Πρέπει να βρω τη σειρά γέννησης και πριν τη γιαγιά μου. Δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχει η τέλεια εξήγηση!</p><p align="justify"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5080590938113392285?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-87589373451173291422010-11-20T17:58:00.002+02:002010-11-20T18:00:20.740+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TOfwaHDT01I/AAAAAAAABKo/grnHy3lLA_I/s1600/IMG_3040.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 343px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TOfwaHDT01I/AAAAAAAABKo/grnHy3lLA_I/s400/IMG_3040.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541662197862880082" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-8758937345117329142?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-52313933961785671002010-11-18T21:13:00.003+02:002010-11-18T21:29:22.462+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TOV7KdaAsEI/AAAAAAAABKg/1VHets03vU8/s1600/IMG_3740.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540970336171896898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TOV7KdaAsEI/AAAAAAAABKg/1VHets03vU8/s400/IMG_3740.JPG" border="0" /></a><br /><div align="justify">Ο Τοντ Παρ είναι συγγραφέας και εικονογράφος παιδικών βιβλίων, του αρέσει η ομίχλη, η ζωγραφική, τα μακαρόνια με τυρί και το αγαπημένο του χρώμα είναι το μπλε. Στις ζωγραφιές του χρησιμοποιεί έντονο μαύρο περίγραμμα και χρωματίζει το εσωτερικό με ζωηρά χρώματα. Τα κείμενά του είναι σύντομα και απλά και αφορούν την αποδοχή, τη διαφορετικότητα, την αυτοπεποίθηση, τα συναισθήματα. Έχει γράψει περισσότερα από 30 βιβλία για παιδιά και όσα έχω διαβάσει με έχουν ενθουσιάσει. Θαυμάζω τον τρόπο με τον οποίο αναφέρεται με τόση κατανόηση και τόση σαφήνεια σε ευαίσθητα και σοβαρά θέματα και γνωρίζει τον κόσμο γύρω μας στους μικρούς αναγνώστες που απολαμβάνουν τα βραβευμένα βιβλία του. Τα βιβλία του που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά κυκλοφορούν από τις <a href="http://metaixmio.gr/1/index.scr?include_file=cv.scr&amp;persons_id=1273&amp;option=&amp;book=">εκδόσεις Μεταίχμιο</a>. </div><div align="justify"><br />Το πρώτο βιβλίο που αγοράσαμε και διαβάσαμε με τον γιόκα είναι το <a href="http://www.mammaka.com/2009/10/blog-post_12.html">Δεν πειράζει να είσαι διαφορετικός</a> και ακολούθησαν και άλλα. Μου αρέσουν πολύ (επαναλαμβάνομαι, το ξέρω) και χαίρομαι που αρέσουν και στον νεαρό μας. Μας δίνουν αφορμές να κουβεντιάσουμε διάφορα θέματα και πάνω από όλα να διασκεδάσουμε και να αποκτήσουμε αισιόδοξη αίσθηση. Επίσης, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, μας εμπνέουν να μιμηθούμε το στυλ του! </div><div align="justify"><br />Στον <a href="http://www.toddparr.com/">διαδικτυακό τόπο του Τοντ Παρ</a> θα μάθετε πολλά για εκείνον και τα βιβλία του, θα τον δείτε σε βίντεο και θα κατεβάσετε ζωγραφιές και δραστηριότητες. Χτες το βράδυ τύπωσα από <a href="http://www.toddparr.com/fun/">εδώ</a> διάφορες ζωγραφιές, τα Χριστούγεννα και οι σχολικές διακοπές πλησιάζουν και πρέπει να ετοιμάσω στοκ!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5231393396178567100?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-11159388718635893952010-11-16T12:24:00.000+02:002010-11-16T12:25:15.553+02:00<div align="justify"></div><p align="justify">Είναι κάποιες μέρες που φτάνει το βράδυ και δεν έχω κάνει τίποτα, παρόλο που όλη μέρα κάτι κάνω. Στον απολογισμό, όμως, τα μετράω και δεν μου βγαίνουν. Ούτε η μετάφραση έχει προχωρήσει όπως θα έπρεπε (είναι μια τάση της μετάφρασης αυτή, παρακαλώ όπως πάρουν θέση οι φίλοι επισκέπτες μεταφραστές), ούτε τα οικιακά έχουν μπει στη θέση τους, ούτε ο προσωπικός χρόνος έχει αξιοποιηθεί και έτσι η μέρα φεύγει και αντί να χάνομαι και εγώ μαζί της, μια σκούρα φιγούρα μπροστά από έναν ήλιο που δύει στο βάθος, δεν έχω προλάβει καν να πλύνω τα δόντια μου και να φτιάξω το τάπερ του τέκνου για την επομένη.<br /><br />Αυτή η ανάρτηση είναι μια ανοικτή πρόσκληση-κατάθεση ψυχής. Αν κάποιος επισκέπτης έχει κάποιο μυστικό διαχείρισης χρόνου που θα ήθελε να μοιραστεί, αν κάποιος από εμάς διαθέτει ημέρες με περισσότερες από 24 ώρες, αν είναι κάτοχος μαγικού ραβδιού ή απλά ένας πολύ καλά οργανωμένος άνθρωπος, το ιστολόγιο θα χαρεί πολύ να φιλοξενήσει τις σωτήριες προτάσεις του. Ημερήσια προγράμματα που περιλαμβάνουν τουλάχιστον 7ωρο ύπνο θα προτιμηθούν.</p><p align="justify">(Το ποστ είναι προϊόν 10λεπτης έμπνευσης, το μπλογκ ουδεμία ευθύνη φέρει για τον κακό χαμό στον χρόνο της κατόχου του και με την αφορμή δηλώνει ότι αισθάνεται επίσης παραμελημένο.)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-1115938871863589395?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-61817690794925508532010-11-10T14:04:00.002+02:002010-11-10T14:07:49.387+02:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TNqKZJj5EQI/AAAAAAAABKA/SF0Maku7TqU/s1600/pc_batman.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537890856473268482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TNqKZJj5EQI/AAAAAAAABKA/SF0Maku7TqU/s400/pc_batman.JPG" border="0" /></a>Ο γιόκας είναι 5 χρονών και 3 μηνών περίπου. Και ενώ περνάμε πολύ ωραία μαζί, ζωγραφίζουμε, διαβάζουμε, παίζουμε, βλέπουμε ταινίες και ανακατεύουμε αυγά κι αλεύρια για κέικ, όταν έρχεται η στιγμή για αγορίστικα παιχνίδια η μανούλα κολλάει. Πρώτα και κύρια, δεν αντέχω να τον βλέπω να σκαρφαλώνει σε καναπέδες και κρεβάτια και να πηδάει φωνάζοντας <em>Επίθεθήηηη</em>! Κάτω στο πάτωμα αισθάνομαι πιο ασφαλής και για εκείνον και για μένα. Επίσης, μεταξύ μας, μπορώ να ξαπλώνω και να λουφάρω στη διάρκεια της μάχης υπερηρώων που παίζουμε. Συμμετέχω ξέπνοα κατά το δυνατόν με ιαχές του τύπου, <em>θα σε νικήσω Μπάτμαν</em>, αλλά δεν πείθω, το ξέρω πως δεν πείθω. Όχι επειδή δεν θεωρώ τους σούπερ ήρωες κατάλληλη ασχολία για μια κομψή κυρία αλλά επειδή το ομολογώ ότι βαριέμαι...<br /><br />Ευτυχώς αναλαμβάνει ο μπαμπάς, απλώνουν όλες τις φιγούρες των ηρώων μπροστά και αρχίζουν. Δεν ξέρω πώς είναι να έχει κανείς κόρη. Υποθέτω ότι δεν κάθεσαι όλη μέρα να κεντάς δαντέλες μαζί της, θέλουν και τα κορίτσια κινητικά παιχνίδια. Επίσης μεγάλωσα με μικρότερο αδερφό, οπότε έχω ένα παρελθόν σε παιχνίδια με πειρατές και ιππότες. Ίσως δυσκολεύομαι να παίξω τέτοιες αγριάδες επειδή στη μέση του παιχνιδιού με πιάνει μια νοσταλγία και αρχίζω τις σαχλαμάρες όπως, <em>αχ Μπατμανάκο μου εσύ, να σου δώσω ένα φιλάκι, το παιδάκι μου</em>. Ο Μπάτμαν νευριάζει που χαλάω το κόνσεπτ και δικαίως και εγώ έχω βγει ανεπιστρεπτί από το πετσί του ρόλου.</div><div align="justify"><br />Ο Μπάτμαν έχει μεγαλώσει και μας χωρίζουν μόνο 5 νούμερα παπουτσιού πλέον. Μπορεί να μην έχει όρεξη για φιλάκι, μπορεί να θέλει να ξεδώσει, μπορεί να έχει τα θέματά του, μπορεί αυτή η κατάσταση με τον Σπάιντερμαν να τον πιέζει αφόρητα! Κι εγώ δεν μένει παρά να ανοίξω το Skype και να συνεχίσω τις σαχλαμάρες με τη μικρή ανιψιά μου που με παρακολουθεί μαγεμένη να κάνω γούτσου γούτσου και κουπεπέ. Μέχρι που θα μεγαλώσει και εκείνη και καμιά μέρα θα μου πει να την παρατήσω ήσυχη με έναν σωρό μπερδεμένα σύμφωνα σε άπταιστα ελβετογερμανικά, που στα δικά μου αυτιά θα ηχούν σαν το γλυκό όνομα κάποιας σοκολάτας...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6181769079492550853?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-49900314071138738452010-11-08T17:40:00.008+02:002010-11-08T17:57:33.054+02:00<div align="justify">Πρώτα από όλα, ο Κοκάλας σε στιγμές χαλάρωσης. Μετά από το <a href="http://www.mammaka.com/2010/11/blog-post_03.html">ποστ</a> που τον έκανε διάσημο, ακολουθεί ξεχωριστή φωτογραφία η οποία αφιερώνεται στη Sousou που τον ζήτησε με σχόλιό της!<br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TNgaeVz-hEI/AAAAAAAABJ4/7_XvNLLoeCM/s1600/kokalas.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537204850405573698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TNgaeVz-hEI/AAAAAAAABJ4/7_XvNLLoeCM/s400/kokalas.JPG" border="0" /></a>Την Πέμπτη που μας πέρασε κατέβηκα στο κέντρο για μια δουλειά και, σε μια στιγμή αδυναμίας, μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο να χαζέψω στο παιδικό τμήμα. Μέγα σφάλμα αφού είναι ένας χώρος όπου πάντα ξεχνάω το μέτρο και τα θέλω όλα! Χωρίς λοιπόν να το έχω σκοπό, λύγισα μπροστά σε ένα υπέροχο βιβλίο το οποίο και αγόρασα. Πρόκειται για μια υπέροχη έκδοση του πολύ γνωστού βιβλίου <a href="http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=22773">Πίπη Φακιδομύτη</a> της Άστριντ Λίντγκρεν σε εικονογράφηση της Λόρεν Τσάιλντ από τις εκδόσεις Ψυχογιός.</div><div align="justify"><br />Η Πίπη μου άρεσε πολύ όταν ήμουν μικρή και μεγαλώνοντας αποτέλεσε την αφορμή για το θέμα της εργασίας που έπρεπε να κάνω για να ολοκληρώσω το μεταπτυχιακό μου. Ο πρωτότυπος σουηδικός τίτλος είναι η <em>Πίπη με τις Μακριές Κάλτσες</em>, οι οποίες είναι και ένα από τα έντονα χαρακτηριστικά της παράξενης και πολύ χειροδύναμης ηρωίδας. Αυτή η διαφορά στην απόδοση του ονόματος και του τίτλου ενός τόσο γνωστού βιβλίου μου έδωσε την ιδέα για μια εργασία με θέμα τη μετάφραση παιδικής λογοτεχνίας και τις επιλογές που κάνει ο μεταφραστής με κριτήρια τη γλώσσα αλλά και την εικονογράφηση που στα παιδικά κείμενα έχει σχεδόν ισοδύναμο ρόλο με τον γραπτό λόγο. Τέλος πάντων, εκπόνησα αυτό το μνημείο ακαδημαϊκής εργασίας, πέρασα το μεταπτυχιακό μου και από τότε η Πίπη έχει για μένα ξεχωριστή σημασία με τις κάλτσες και τη μύτη της. Οι διάφορες περιπέτειες της Πίπης έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 70 γλώσσες και <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pippi_Longstocking#Name_in_other_languages">εδώ μπορείτε να δείτε πώς</a>. Στα φινλανδικά, για παράδειγμα, είναι η Πίπη με τα μεγάλα παπούτσια, ενώ στην ισπανική έκδοση που κυκλοφορεί στην Ουρουγουάη είναι η Πίπη με τα μακριά πόδια. Στα ισπανικά της Ισπανίας εξακολουθεί να έχει μακριές κάλτσες! Αυτές οι τελευταίες πληροφορίες βρέθηκαν σε ένα φόρουμ, τα στοιχεία που υπάρχουν στο διαδίκτυο δεν σταματούν ποτέ να με εκπλήσσουν!<br /><br /></div><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TNgaNw7M7kI/AAAAAAAABJw/oMhR3Hm1jl8/s1600/22773.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537204565625859650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 154px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TNgaNw7M7kI/AAAAAAAABJw/oMhR3Hm1jl8/s400/22773.jpg" border="0" /></a> Το άλλο που με τράβηξε στη συγκεκριμένη έκδοση ήταν ότι την εικονογράφηση έχει κάνει η <a href="http://www.milkmonitor.com/">Λόρεν Τσάιλντ</a>, μια αγγλίδα συγγραφέας και εικονογράφος την οποία έμαθα όταν έφεραν στον γιόκα ένα CD με επεισόδια της σειράς <a href="http://www.charlieandlola.com/">Τσάρλι και Λόλα</a> τα οποία λάτρεψε και εγώ επίσης! Τα σκίτσα της είναι καταπληκτικά με υπέροχα χρώματα, ζωντανή έκφραση και μια τεχνική σαν κολάζ, που συνδυάζει χρώματα, υφάσματα, φωτογραφίες... Φοβάμαι πώς δεν μπορώ να τα περιγράψω με την καλλιτεχνική αξία που τους αρμόζει λόγω σχετικής άγνοιας περί εικονογράφησης, πάντως είναι πανέμορφα.</div><div align="justify"><br />Ξεκινήσαμε λοιπόν να διαβάζουμε το βιβλίο την Παρασκευή που ο νέος ήταν σπίτι λόγω εκλογών. Όταν τελειώσαμε την ιστορία στην οποία η Πίπη πλάθει μπισκότα στο πάτωμα του σπιτιού της, μου πρότεινε να φτιάξουμε και εμείς, το οποίο και πράξαμε με μεγάλο ζήλο. Η αλήθεια είναι ότι οι ιστορίες της Πίπης είναι για μεγαλύτερα παιδιά, το ίδιο και τα θέματα που πραγματεύεται, όπως το γεγονός ότι πρόκειται για ένα μικρό παιδί χωρίς γονείς. Έχουμε διαβάσει δύο μόνο ιστορίες, θα δείξει με ποιον ρυθμό θα θελήσει να συνεχίσουμε.</div><br /><div align="justify">Την Κυριακή ο γιόκας μας συνόδευσε στο εκλογικό τμήμα και ψήφισε 4 φορές, από δύο με τον καθένα μας. Τη δεύτερη φορά που μπήκε μαζί μου πίσω από το παραβάν απεφάνθη ότι τελικά είναι κουραστικό, δεν τον αδικώ, ανυπομονούσα και εγώ να βρεθώ στο οικογενειακό γεύμα στο οποίο μας περίμεναν. Μιλήσαμε και για τις εκλογές, ποιος είναι ο δήμαρχος και τι κάνει σε μια πόλη και συζητήσαμε. Ξέρει ότι θα επαναλάβουμε τα ίδια και την επόμενη Κυριακή, το γεύμα έχει ήδη οριστεί στο σπίτι της άλλης γιαγιάς του, απλά δεν περιμένει να ψηφίσει με τον ίδιο ενθουσιασμό! Του έφτασε μία φορά επί τέσσερα! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-4990031407113873845?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-38811417180432892010-11-03T14:31:00.003+02:002010-11-03T14:40:07.059+02:00<div align="justify">Πριν λίγο καιρό η <a href="http://aspaonline.blogspot.com/2010/09/blog-post_26.html">Άσπα με ανάρτησή της</a> στο <a href="http://aspaonline.blogspot.com/">aspa online</a>, ανακοίνωσε την κλήρωση γιγάντιων, συλλεκτικών καταλόγων ΙΚΕΑ για τους αναγνώστες του ιστολογίου της αλλά και του <a href="http://mamadesmpampades.gr/">Μαμά...δες, Μπαμπά...δες!</a> </div><div align="justify"><br />Καθώς είχα τη χαρά και την τιμή να έχω φιλοξενηθεί στο <a href="http://mamadesmpampades.gr/">Μαμά...δες, Μπαμπά...δες!</a>, συμμετείχα στην κλήρωση και λίγες μέρες αργότερα έλαβα προς μεγάλη μου έκπληξη ένα μέιλ που με πληροφορούσε ότι είχα κερδίσει! Χθες το πρωί έφτασε στο σπίτι μας ο μεγάλος κατάλογος του ΙΚΕΑ για το 2011 και ένα πολύ όμορφο κατακίτρινο βάζο.</div><br /><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TNFWcSlcT9I/AAAAAAAABJo/HlIkh1TgNA0/s1600/IMG_3704.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5535300461040259026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 350px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TNFWcSlcT9I/AAAAAAAABJo/HlIkh1TgNA0/s400/IMG_3704.JPG" border="0" /></a>Το ΙΚΕΑ δεν χρειάζεται λοιπές συστάσεις. Είναι προτίμηση και επιλογή τόσων ανθρώπων, έχει κερδίσει τη θέση του και συνεχίζει διαρκώς να την κερδίζει. Το σπίτι μας δεν αποτελεί εξαίρεση, καθώς διαθέτομεν μεταξύ άλλων μια μεγάλη βιβλιοθήκη ΙΚΕΑ, φορτωμένη με βιβλία αλλά και με 7 (επτά) <a href="http://www.mammaka.com/2009/04/blog-post_12.html">αεροπλάνα</a> παρακαλώ (τουλάχιστον τη στιγμή που μιλάμε, έχουν την τάση να αυξάνουν). Να και μια χρήση-πρόταση για τους υπεύθυνους σχεδιασμού!<br /><br />Με αφορμή, λοιπόν, αυτόν τον διαγωνισμό και σύμφωνα με το οικογενειακό πνεύμα του ιστολογίου, θα ήθελα να αναφερθώ σε εκείνο που μου κάνει τόσα χρόνια εντύπωση από την πρώτη κιόλας επαφή με το ΙΚΕΑ, σε μια εποχή που δεν είχαμε αποκτήσει ακόμα παιδί και που ίσως δεν το σκεφτόμασταν καν: στις ευκολίες που παρέχει στις οικογένειες που το επισκέπτονται.<br /><br />Στους χώρους του μπορεί να κινηθεί άνετα ένα παιδικό καρότσι, τα παιδικά προϊόντα βρίσκονται σε ξεχωριστό τμήμα και τα παιδιά μπορούν να τα πιάσουν, να τα παίξουν, να τα ζουλήξουν και να τα δοκιμάσουν. Στο εστιατόριο υπάρχει χώρος για παιχνίδι δίπλα σε μεγάλα τραπέζια με σήμανση να χρησιμοποιούνται κατά προτίμηση από οικογένειες ώστε οι ενήλικες να παρακολουθούν από κοντά τα παιδιά που παίζουν ενώ πίνουν τον καφέ τους. Υπάρχει παιδικό μενού με μικρότερες μερίδες, στα ψυγεία υπάρχει συσκευασμένη παιδική φρουτόκρεμα, γάλα και παιδικά γιαουρτάκια. Υπάρχουν πλαστικά παιδικά σκεύη, σαλιάρες, φούρνος μικροκυμάτων για να ζεσταθεί το παιδικό φαγητό ή το γάλα που μπορεί κάποιος να έχει φέρει από το σπίτι του και ψηλές καρέκλες φαγητού. Υπάρχει επίσης διαμορφωμένο δωμάτιο θηλασμού και αλλαγής με άνετη πολυθρόνα για μια μαμά που θέλει να θηλάσει με ησυχία και αλλαξιέρα εφοδιασμένη με πάνες, μωρομάντηλα και νιπτήρα. Για τα μεγαλύτερα παιδιά υπάρχουν παιδικές τουαλέτες με χαμηλότερα και μικρότερα είδη υγιεινής. Και φυσικά να μην ξεχάσω τον μεγάλο παιδότοπο που βρίσκεται ξεχωριστά από τους χώρους της έκθεσης!<br /><br />Στον χώρο στάθμευσης οι θέσεις πιο κοντά στην είσοδο έχουν σήμανση ότι προορίζονται για οικογένειες. Η αίσθησή μου ως επισκέπτρια είναι ότι υπάρχει καλή διάθεση και πρόβλεψη για να διευκολύνεται η επίσκεψη οικογενειών με κάθε δυνατό τρόπο. Αυτό δεν είναι λίγο και σίγουρα δεν είναι συνηθισμένο.</div><div align="justify"><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TNFWSOqdaJI/AAAAAAAABJg/TuXE_9Kc8hk/s1600/IMG_3702.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5535300288188868754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TNFWSOqdaJI/AAAAAAAABJg/TuXE_9Kc8hk/s400/IMG_3702.JPG" border="0" /></a>Ευχαριστώ το <a href="http://mamadesmpampades.gr/">Μαμά...δες, Μπαμπά...δες!</a> για τη συμμετοχή στην κλήρωση! Το βάζο της κλήρωσης δεσπόζει πλέον πάνω από το τζάκι μας, δίπλα σε έργα τέχνης lego και τον περιβόητο Κοκάλα, έναν ξύλινο σκελετό-παζλ που έχει λατρέψει το τέκνο μας. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3881141718043289?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-30846036833078996652010-11-02T12:30:00.004+02:002010-11-02T12:39:33.546+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TM_okBrO5gI/AAAAAAAABJY/rYMewYh-Ki8/s1600/IMG_3685.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534898172684330498" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 400px; height: 300px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TM_okBrO5gI/AAAAAAAABJY/rYMewYh-Ki8/s400/IMG_3685.JPG" border="0" /></a><br /><div align="justify">Στη φωτογραφία το τέκνο τρώει τα βραδινά κορν φλέικς (ή φλοφλέικς όπως τα έλεγε παλαιότερα) στο σπίτι των θείων του στη Θεσσαλονίκη. Και ενώ είχε περάσει μια μεγάλη κουραστική μέρα με βόλτες, παιδικό πάρτι γενεθλίων και πολλά ξαδέρφια, ήθελε με το βραδινό του να διαβάσουμε το <a href="http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/45576">Ποιος έκανε πιπί στο Μισισιπή</a> αλλά και να απαντήσουμε στις ερωτήσεις-παιχνίδια στο τέλος του βιβλίου. Έτσι λοιπόν αρχίσαμε να μετράμε παπάκια και να τριγυρίζουμε σε λαβυρίνθους. </div><div align="justify"><br />Το βιβλίο είναι απολαυστικό. Μερικές φορές δεν ξέρω αν ο <a href="http://www.protoporia.gr/author_info.php/authors_id/910206">Ευγένιος Τριβιζάς</a> γράφει για μικρούς ή για μεγάλους ή για μικρούς που τους διαβάζουν μεγάλοι ή για μεγάλους που διαβάζουν σε μικρούς ή γράφει απλά τόσο όμορφα που ο αποδέκτης δεν έχει και τόσο σημασία επειδή ο ευρηματικός και ευφυής συγγραφέας απλά γράφει! Επίσης, μερικές φορές αναρωτιέμαι για τα κριτήριά μου όταν αγοράζω ένα παιδικό βιβλίο, μπορεί να είναι μόνο και μόνο επειδή ξέρω ότι θα μου άρεσε να το διαβάσω εγώ... Φυσικά δεν είναι το μοναδικό μου κριτήριο, ωστόσο είναι ισχυρό.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3084603683307899665?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-59026440693305297442010-10-25T13:19:00.001+03:002010-10-25T13:21:03.825+03:00<p align="justify">Άλλο ένα βίντεο από την απολαυστική <a href="http://coolmom.com/">Daphne Brogdon</a>. Είναι πραγματικά ένας μικρός θρίαμβος να περάσεις ένα ωραίο μεσημέρι τρώγοντας έξω με μικρό παιδί και ούτε αυτό να βαρεθεί ούτε εσύ να το κυνηγάς πέρα δώθε. Και η Daphne φαίνεται πολύ χαρούμενη :)</p><p align="justify"><br /> <script src="http://player.deca.tv/player.js?embedCode=Rtc3ByMTrcIG-5ob9I5JLVur9EDp0sKP&amp;width=640&amp;deepLinkEmbedCode=Rtc3ByMTrcIG-5ob9I5JLVur9EDp0sKP&amp;height=360"></script></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5902644069330529744?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-55852340239973416862010-10-20T08:29:00.002+03:002010-10-20T08:33:10.021+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TL5-VLyvWdI/AAAAAAAABH4/benx8ghGVII/s1600/IMG_1609.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529996294865508818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TL5-VLyvWdI/AAAAAAAABH4/benx8ghGVII/s400/IMG_1609.JPG" border="0" /></a><br />Ανάμεσα στις γυναίκες συνηθίζεται μια έκφραση που αφορά στην ηλικία και είναι κάπως έτσι: <em>είσαι χ χρονών, μα δεν σου φαίνεται καθόλου!</em> Αυτό είναι αλήθεια, η όψη μπορεί να διατηρείται και μπορεί επίσης να βοηθηθεί ώστε να διατηρείται. Αλλά αυτό που μερικές φορές δεν είναι ορατό δεν σημαίνει ότι είναι και αθόρυβο. Λίγο τα γόνατα που τρίζουν όταν σκύβουμε να πιάσουμε ένα λέγκο, λίγο ένα βογκητό για τη μέση που πονάει όταν σηκωνόμαστε, προδίδουν το χειλάκι πετροκέρασο και το μάγουλο βερίκοκο.<br /><br />Μερικές φορές αναρωτιέμαι πώς με βλέπει ο γιόκας από πλευράς ηλικίας, σίγουρα μεγάαααλη αλλά τι ακριβώς σημαίνει μεγάλη στο μυαλό του; Το καλοκαίρι που είχα γενέθλια θυμάμαι την εξής σκηνή στη θάλασσα. <em>Μαμά, πόσο είπαμε ότι έγινες, 18; 38, γλυκέ μου</em> (είπα εγώ για να λάμψει η αλήθεια). <em>Η μαμά μου έγινε 48</em>! (γύρισε και είπε θριαμβευτικά στη φίλη του που κολυμπούσαν μαζί, χωρίς να έχει ιδέα για τις ψυχολογικές επιπτώσεις των λόγων του στη μανούλα). Θέλω να πιστεύω ότι στο μυαλό του το 18 και το 48 δεν απέχουν πολύ, ότι είναι δύο ηλικίες μεγάλων που μπορούν να οδηγούν αυτοκίνητο, να κοιμούνται πιο αργά από εκείνον και να πλένουν τα δόντια τους χωρίς να τους το υπενθυμίζει κάποιος.</div><div align="justify"><br />Και επιστρέφουμε σε αυτό που δεν φαίνεται αλλά που ακούγεται. Παίζαμε κάτω στο πάτωμα και σηκώθηκα να φέρω πλαστελίνες. Ήταν μια τραγωδία, είχα πιαστεί εδώ και μέρες, δυσκολεύτηκα παραπάτησα και γενικά μου πήρε λίγο χρόνο μέχρι να πετύχω την όρθια θέση με τα απαραίτητα αχ βαχ. Το τέκνο με κοιτούσε από κάτω με το τρυφερό βλέμμα, την κατανόηση αλλά και την απορία που έχεις όταν κοιτάζεις έναν μεγαλύτερο αγαπημένο σου άνθρωπο που βλέπεις ότι χρειάζεται βοήθεια για να κάνει κάτι απλό όπως να ρυθμίσει τα κανάλια του βίντεο ή να σύρει μια βαλίτσα μέχρι το ασανσέρ, ενώ είσαι σίγουρος ότι παλιά το μπορούσε. <em>Είσαι αστεία, Διόνα</em>, απεφάνθη.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5585234023997341686?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-15719411103721262122010-10-18T12:17:00.004+03:002010-10-18T12:28:02.968+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TLwR-qYKsII/AAAAAAAABHw/ELvbcstuPH4/s1600/IMG_0797.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529314210729341058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TLwR-qYKsII/AAAAAAAABHw/ELvbcstuPH4/s400/IMG_0797.JPG" border="0" /></a>Την Κυριακή το τέκνο έπαιξε σε μια πολύ ωραία και οργανωμένη παιδική χαρά στην οποία πηγαίνουμε αρκετά συχνά. Ο καιρός ήταν υπέροχος, ο ήλιος έλαμπε και τα πουλάκια κελαηδούσαν. Μέχρι που παρατήρησα για πρώτη φορά ότι σε όλα σχεδόν τα παιχνίδια, οι επιφάνειες ήταν γραμμένες με όλες τις δημοφιλείς βρισιές και χυδαιότητες στην ελληνική αλλά και στην αγγλική γλώσσα. Που σημαίνει ότι μετά από το χρονικό διάστημα στο οποίο η παιδική χαρά χρησιμοποιείται από επισκέπτες που δεν γνωρίζουν καν ή που έχουν μόλις μάθει ανάγνωση και γραφή, χρησιμοποιείται και από άλλους μεγαλύτερους που θέλουν να μοιραστούν τις γνώσεις τους αφήνοντας γραπτά μνημεία. Και ενώ ο χώρος είναι καθαρός, σύγχρονος και προσεγμένος, δεν θα έπρεπε κάποιος να καθαρίσει και τις επιφάνειες; Δεν θα έπρεπε να υπάρχει κάποιος σε επιφυλακή με ένα κουβαδάκι μπογιά ή ένα μπουκάλι οινόπνευμα; Πάντα απορούσα τι νόημα έχει να αφήσεις μια βρισιά σε ένα παγκάκι. Τώρα απορώ και για την πλάτη της τσουλήθρας.</div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TLwRMMOB1ZI/AAAAAAAABHo/NLqnYWl9zHc/s1600/IMG_0382.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529313343640294802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TLwRMMOB1ZI/AAAAAAAABHo/NLqnYWl9zHc/s400/IMG_0382.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-1571941110372126212?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-83725380099380290882010-10-14T16:54:00.002+03:002010-10-14T17:00:04.658+03:00<div align="justify"></div><p align="justify">Πριν μερικές εβδομάδες χάλασε το σίδερο και σπεύσαμε σύσσωμοι προς αγορά νέου. Βρεθήκαμε λοιπόν τα τρία μας ένα Σάββατο στο Mall. Το ψάξιμο δεν μας οδήγησε πουθενά καθώς στα μαγαζιά είχαν μείνει ελάχιστα σίδερα λόγω της απεργίας των μεταφορέων και έτσι δεν ήταν γραφτό για την οικογένειά μας να αποκτήσει καινούριο σίδερο εκείνο το δροσερό βράδυ του Σεπτέμβρη.<br /><br />Είπαμε, ωστόσο, να μην αφήσουμε την ατυχία να μας πτοήσει αλλά να καθίσουμε να φάμε δίνοντας γιορτινό τόνο στο σαββατόβραδό μας. Περπατώντας πάνω κάτω και πέρα δώθε, είδαμε ότι εκτός από εμάς, στο Mall κινούνταν πολλοί έφηβοι με εντελώς διαφορετικές ελπίδες από τις δικές μας για το ιδανικό ατμοσίδερο και με μεγάλες προσδοκίες για σινεμά, καφέ, φαγητό, γέλια και μηνύματα στα κινητά.<br /><br />Ο μπαμπάς του υιού με κοίταξε πλάγια και είπε αυτό που και εγώ σκεφτόμουν αλλά δεν τολμούσα να ξεστομίσω: <em>το φαντάζεσαι, θα βγαίνει και ο Αχιλλέας</em>;<br /><br />Μερικά πράγματα δεν μπορώ να τα συλλάβω. Η πιο ακραία εικόνα που μπορώ να φτιάξω στο μυαλό μου, είναι να πάει το τέκνο για καφέ με παρέα στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μόλις κλείσει τα 18 του χρόνια. Οποιαδήποτε άλλη εικόνα μπλοκάρεται αυτόματα. Βέβαια... η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να δεις καθαρά όταν χώνεις το κεφάλι σου σε μια τρύπα στο χώμα... Αλλά λίγο η απογοήτευση από τις μικροσυσκευές, λίγο τα «προσεχώς» από τη ζωή του γιου, λίγο ο πυρετός το σαββατόβραδο γύρω σου, δεν θέλει πολύ για να βυθιστείς στην άρνηση. </p><p align="justify">Το παιδάκι μου μεγαλώνει συνέχεια, γιατί δεν με ενημερώνει το κοντρόλ...;</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-8372538009938029088?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-4120496810445308802010-10-12T13:44:00.002+03:002010-10-12T13:49:10.323+03:00<div align="justify">«Αν θα μπορούσα να επιστρέψω στην προ-παιδιών εποχή, τι θα συμβούλευα τον εαυτό μου;»<br /><br />Αυτή την ερώτηση έκαναν οι γονείς του βίντεο στον εαυτό τους και ιδού τι απαντούν!<br />Το κάλεσμα ξεκίνησε πριν λίγο καιρό στο <a href="http://aspaonline.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html">Aspa Online</a> με σκοπό να δημιουργηθεί ένα ελληνικό βίντεο εμπνευσμένο από το αντίστοιχο <a href="http://aspaonline.blogspot.com/2010/09/blog-post_09.html">Reflections on Motherhood</a>. Το αποτέλεσμα είναι υπέροχο.<br /><br /><object height="300" width="400"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=15711916&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=1&amp;color=&amp;fullscreen=1&amp;autoplay=0&amp;loop=0"><embed src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=15711916&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=1&amp;color=&amp;fullscreen=1&amp;autoplay=0&amp;loop=0" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="400" height="300"></embed></object></div><p><a href="http://vimeo.com/15711916">Πίσω στην προ παιδιών εποχή</a> from <a href="http://vimeo.com/user1123079">Aspa Online</a> on <a href="http://vimeo.com/">Vimeo</a>.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-412049681044530880?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-55389828413271584422010-10-10T18:14:00.003+03:002010-10-10T18:18:49.454+03:00<div align="justify">Για το <a href="http://www.tedxacademy.com/site/content.php">TEDxAcademy</a> έμαθα πριν λίγες μέρες από έναν σύνδεσμο στο <a href="http://aspaonline.blogspot.com/">Aspa online</a> και για την <a href="http://www.ted.com/talks/jamie_oliver.html">ομιλία του Jamie Oliver</a> από έναν άλλο σύνδεσμο που ανάρτησε ο φίλος Χ. Ο Jamie Oliver είναι ένας πολύ γνωστός άγγλος σεφ, με δικό του εστιατόριο, τηλεοπτική εκπομπή, βιβλία μαγειρικής, <a href="http://www.jamieoliver.com/">διαδικτυακό σάιτ</a> και έναν σωρό άλλες δραστηριότητες. Ξεκίνησε πολύ μικρός να καθαρίζει πατάτες στην παμπ του πατέρα του και στα 11 μπορούσε να ψιλοκόβει λαχανικά καλύτερα και γρηγορότερα από τον καθένα. Τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια στη Μεγάλη Βρετανία για την αναβάθμιση της ποιότητας του φαγητού που σερβίρεται στα σχολεία και την προσπάθεια αυτή θέλησε να τη μεταφέρει και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η <a href="http://www.ted.com/talks/jamie_oliver.html">ομιλία του στο TEDxAcademy</a> έχει θέμα της την αμερικανική πραγματικότητα όσον αφορά στη διατροφή των οικογενειών και ειδικά των παιδιών και στο γεγονός ότι ολόκληρες γενιές, τρεις νομίζω ότι αναφέρει, έχουν ξεχάσει πώς να μαγειρεύουν στο σπίτι! Η παχυσαρκία σε όλες τις ηλικίες είναι γεγονός. Η ομιλία διαρκεί 22 λεπτά, είναι στα αγγλικά με ελληνικούς υπότιτλους και αξίζει να της αφιερώσετε λίγο χρόνο. Είναι τρυφερή αλλά και σκληρή σε ορισμένα σημεία και ο Jamie Oliver πολύ ενθουσιώδης και πολύ συμπαθής. Η ουσία της ομιλίας και η ευχή του στο τέλος είναι η εξής: οφείλουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας σωστό τρόπο διατροφής, οφείλουμε να τους μάθουμε να μαγειρεύουν και να καταναλώνουν σωστές τροφές. Είναι μια ευθύνη μοιρασμένη ανάμεσα στην οικογένεια, το σχολείο και τις εταιρείες παρασκευής και πώλησης ειδών διατροφής.<br /><br /><object height="326" width="446"><param name="movie" value="http://video.ted.com/assets/player/swf/EmbedPlayer.swf"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><param name="wmode" value="transparent"><param name="bgColor" value="#ffffff"><param name="flashvars" value="vu=http://video.ted.com/talks/dynamic/JamieOliver_2010-medium.mp4&amp;su=http://images.ted.com/images/ted/tedindex/embed-posters/JamieOliver-2010.embed_thumbnail.jpg&amp;vw=432&amp;vh=240&amp;ap=0&amp;ti=765&amp;introDuration=15330&amp;adDuration=4000&amp;postAdDuration=830&amp;adKeys=talk=jamie_oliver;year=2010;theme=ted_prize_winners;theme=a_taste_of_ted2010;event=TED2010;&amp;preAdTag=tconf.ted/embed;tile=1;sz=512x288;"><br /> <embed src="http://video.ted.com/assets/player/swf/EmbedPlayer.swf" pluginspace="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" bgcolor="#ffffff" width="446" height="326" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" flashvars="vu=http://video.ted.com/talks/dynamic/JamieOliver_2010-medium.mp4&su=http://images.ted.com/images/ted/tedindex/embed-posters/JamieOliver-2010.embed_thumbnail.jpg&vw=432&vh=240&ap=0&ti=765&introDuration=15330&adDuration=4000&postAdDuration=830&adKeys=talk=jamie_oliver;year=2010;theme=ted_prize_winners;theme=a_taste_of_ted2010;event=TED2010;"></embed></object><br /><br /><a href="http://www.mammaka.com/2009/09/blog-post_13.html">Και ένα παλιότερο ποστ για τον Jamie Oliver...</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5538982841327158442?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-363386969042491732010-10-07T22:37:00.004+03:002010-10-07T22:51:14.693+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TK4hoRyQJaI/AAAAAAAABHY/IT-d4iovAXY/s1600/IMG_2946.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 342px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525390768682837410" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TK4hoRyQJaI/AAAAAAAABHY/IT-d4iovAXY/s400/IMG_2946.JPG" /></a><br />Εκεί, λοιπόν, που παρακολουθούσα την ομιλία του Jamie Oliver, κάποιος βγήκε για τη βραδινή του βόλτα και θρονιάστηκε στο κεφάλι μου. Για την ομιλία του Jamie Oliver για τη σωστή διατροφή και πώς να τη διδάξουμε στα παιδιά μας θα ακολουθήσει ξεχωριστή ανάρτηση. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αν και η παρέα μου δεν είναι στραμμένη στην οθόνη αλλά στα φώτα των παπαράτσι.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-36338696904249173?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-18219677329929982182010-10-04T09:23:00.003+03:002010-10-04T09:29:00.769+03:00<div align="justify"></div><p align="justify">Στο τέλος του 4ου αιώνα μ.Χ. ο <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BD%CF%85%CE%BC%CE%BF%CF%82">Άγιος Ιερώνυμος</a> αναθεώρησε τις αρχαίες λατινικές μεταφράσεις της Αγίας Γραφής και στη συνέχεια τη μετέφρασε εκ νέου από τα εβραϊκά και τα ελληνικά στην καθομιλουμένη λατινική γλώσσα της εποχής του. Η μετάφραση αυτή ονομάστηκε <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B3%CE%AC%CF%84%CE%B1">Βουλγάτα</a> και σκοπός της ήταν να παρέχει ένα κείμενο κατανοητό από τον λαό. Στις 30 Σεπτεμβρίου, ημέρα της γιορτής του Αγίου Ιερώνυμου, μεταφραστή της Βίβλου, είναι η <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/International_Translation_Day">Παγκόσμια Ημέρα Μετάφρασης</a>.<br /><br />Ο θεσμός της Παγκόσμιας Ημέρας Μετάφρασης ξεκίνησε το 1991 σε μια προσπάθεια παγκόσμιου εορτασμού και προώθησης του επαγγέλματος και πλέον γιορτάζεται διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα με πολλές εκδηλώσεις.<br /><br />Μερικές φορές σκέφτομαι ότι το επάγγελμα του μεταφραστή είναι πολύ παράξενο. Φαντάζομαι ένα δίκτυο γλωσσομαθών ανθρώπων ανά τον κόσμο, μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή, στην πλειοψηφία τους σε κάποιο δωμάτιο του σπιτιού τους, να έχουν ως αντικείμενο εργασίας τους το αντικείμενο εργασίας όλων των υπόλοιπων εργαζόμενων ανθρώπων. Να αποκωδικοποιούν έναν κείμενο και να το ξαναγράφουν σε καινούριο κώδικα ώστε να γίνει κατανοητό από τον αποδέκτη που το ζήτησε. Κάθε μετάφραση υπάρχει επειδή κάποιος τη ζήτησε, είναι κατά κάποιον τρόπο απαραίτητη πριν καν ολοκληρωθεί.<br /><br />Παλιότερα, όταν κάποιος μάθαινε ότι είμαι μεταφράστρια, με ρωτούσε πού μπορεί να εργαστεί ένας μεταφραστής και η απάντηση που περίμεναν να πάρουν ήταν συνήθως στην ΕΟΚ (που υπήρχε ακόμα) ή σε εκδοτικούς οίκους μεταφράζοντας βιβλία. Ωστόσο, μεταφρασμένα κείμενα υπάρχουν στο κουτάκι τσίχλες που αγοράζουμε, στις οδηγίες στο αυτόματο μηχάνημα έκδοσης εισιτηρίων, στο τυπωμένο χαρτί με τις εξετάσεις αίματος στο διαγνωστικό κέντρο, στη φωτεινή ένδειξη στο αυτοκίνητο που μας λέει να κλείσουμε καλά την πόρτα, στις οδηγίες χρήσης ενός παιδικού παιχνιδιού, μιας ραπτομηχανής, ενός μαγνητικού τομογράφου, ενός αεροσκάφους, στις διαφημίσεις που βλέπουμε, στις ταινίες που παρακολουθούμε, στη λογοτεχνία που διαβάζουμε, στο κουμπάκι <em>Δημοσίευση</em> που πατάμε για να ποστάρουμε (συγγνώμη, να αναρτήσουμε) στον Blogger.<br /><br />Το μπλογκ της μαμάκας είναι για μένα, μεταξύ άλλων, οι πρώτες λέξεις που έβαλα σε σειρά χωρίς να έχω δίπλα μου άλλες λέξεις σε ξένη γλώσσα να μου υποδεικνύουν τι πρέπει να μεταφέρω. (Δίπλα ή από πάνω σε γαλάζιο πλαίσιο, για να κάνω και ένα μικρό εσωτερικό αστείο.) Από τα πρώτα μπλογκ που διάβασα ήταν δύο εξαιρετικών συναδέλφων και μπλόγκερ τους οποίους εξακολουθώ να διαβάζω και να απολαμβάνω κάθε μέρα. </p><p align="justify">Το σημερινό ποστ (συγγνώμη, η ανάρτηση) είναι για τη μετάφραση και τις εκπλήξεις που μου δίνει, ακόμα και όταν από την κούραση ή την επανάληψη είμαι απολύτως βέβαιη ότι δεν θέλω να ξαναδώ τυπωμένο στοιχείο ή ηλεκτρονική γραμματοσειρά ποτέ ξανά στη ζωή μου, καθώς και για όλους τους ανθρώπους που έχω τη χαρά να γνωρίζω μέσα από το επάγγελμά μας. Χρόνια πολλά!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-1821967732992998218?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-72400723422827286912010-10-01T09:10:00.002+03:002010-10-01T09:14:34.918+03:00<div align="justify">Σε μια προσπάθεια να μεγαλώσει η κοινότητα των μαμάδων που εργάζονται από το σπίτι, οι συντελεστές του <a href="http://mammasworkathome.blogspot.com/">mammasworkathome</a> δημιούργησαν μια σελίδα στο <a href="http://www.facebook.com/pages/Meteres-kai-Ergasia-apo-to-Spiti/158150817537831">facebook</a>. Λίγα λόγια για τις μαμάδες WAHMs ή αλλιώς Work At Home Moms:<br /><br /><em>Ποιες είναι επιτέλους οι μητέρες WAHM που εργάζονται στο σπίτι; Τι δουλειά κάνουν και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν; Πώς συνυπάρχουν με τα παιδιά και την υπόλοιπη οικογένεια σε έναν ιδιωτικό αλλά και επαγγελματικό χώρο; Και το σημαντικότερο, πώς καταφέρνουν να βρουν τον υπολογιστή τους χωμένο κάτω από έναν σωρό χρωματιστά τουβλάκια;</em><br /><br /><em>Το <a href="http://mammasworkathome.blogspot.com/">mammasworkathome</a> είναι ένας χώρος συνάντησης και γνωριμίας με τις μητέρες οι οποίες εργάζονται στον χώρο του σπιτιού τους. Στην Ελλάδα ίσως είναι ακόμα ένας ασυνήθιστος τρόπος εργασίας, σε άλλες χώρες όμως είναι πολύ καταξιωμένος και οργανωμένος.</em><br /><br /><em>Μέσα από καθημερινές ιστορίες, ιδέες και προτάσεις, τις σχέσεις με τα άλλα μέλη της οικογένειας και μέσα από ανταποκρίσεις και νέα της κοινότητας των μητέρων WAHM στο Διαδίκτυο, το </em><a href="http://mammasworkathome.blogspot.com/"><em>mammasworkathome</em></a><em> φιλοδοξεί στην ενημέρωση και την ανταλλαγή απόψεων.</em><br /><br /></div><p align="center"><iframe style="BORDER-RIGHT: medium none; BORDER-TOP: medium none; OVERFLOW: hidden; BORDER-LEFT: medium none; WIDTH: 195px; BORDER-BOTTOM: medium none; HEIGHT: 255px" src="http://www.facebook.com/plugins/likebox.php?href=http://www.facebook.com/pages/Meteres-kai-Ergasia-apo-to-Spiti/158150817537831&amp;width=195&amp;connections=10&amp;stream=false&amp;header=false&amp;height=255" frameborder="0" scrolling="no"></iframe></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-7240072342282728691?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-87743893073364041152010-09-27T14:23:00.004+03:002010-09-27T14:27:42.520+03:00<div align="justify">Είμαστε στο αυτοκίνητο και το τέκνο ανακοινώνει ότι σκέφτεται τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει και πως μόλις σκεφτεί θα προβεί και στις σχετικές προγραμματικές δηλώσεις.<br /><br />Έχει περάσει από τα παραδοσιακά αγορίστικα, όπως αστυνόμος, μάστορας, στον ευρέως επιθυμητό από όλα τα παιδιά γιατρό και τους τελευταίους μήνες δηλώνει σταθερά ότι θα γίνει φυσικός σαν τον παππού και τον μπαμπά για να κάνει πειράματα και να μαθαίνει για τη φύση. (Είναι αισθητή νομίζω η δική μου παντελής αποτυχία να ασκήσω οποιαδήποτε επιρροή και να τον κάνω να σκεφτεί έστω και εναλλακτικά τις χαρές της μετάφρασης...)<br /><br />Τις τελευταίες εβδομάδες το επάγγελμα που θέλει να ακολουθήσει έγινε πιο σύνθετο, με τον εντυπωσιακό τίτλο του φυσικού-εξερευνητή, εκείνου που πρωταγωνιστεί σε ντοκιμαντέρ. (<em>Τα δε ντοκιμαντέρ τα παρακολουθεί όλα ανεξαιρέτως, από τα πιο ανώδυνα για τα ζώα μέχρι τα πιο δύσκολα, για εμένα τουλάχιστον που δεν τα αντέχω ιδιαίτερα, αυτά τα ιατρικά με τα ανοιγμένα στομάχια, τις καρδιές και τους εγκεφάλους</em>.) </div><div align="justify"><br />Χτες, όμως, στο αυτοκίνητο όχι μόνο έδειχνε αρκετά προβληματισμένος αλλά δεν κατάφερε και να καταλήξει. Η αγωνία συνεχίζεται...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-8774389307336404115?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-39840023013988995262010-09-23T11:08:00.001+03:002010-09-23T11:09:58.457+03:00<div align="justify"></div><p align="justify">Ο γιόκας κάνει κατά καιρούς διάφορες κατασκευές τις οποίες ονομάζει υπολογιστές ή πειράματα. Κόβει, ράβει, κολλάει χαρτιά και χαρτόνια από την τσάντα με την ανακύκλωση του χαρτιού στην κουζίνα και μετά εξηγεί τη χρήση της κατασκευής.<br /><br />Το καυτό ζήτημα που προκύπτει από την εν λόγω δραστηριότητα και που ταλαιπωρεί τη μάνα, είναι πού στο καλό μπορούν να χωρέσουν τόσα δημιουργήματα; Ανά διαστήματα γίνονται εκκαθαρίσεις στο δωμάτιό του με τη δική του συμμετοχή αλλά ομολογώ ότι μερικές φορές οι εκκαθαρίσεις γίνονται στα κρυφά.<br /><br />Εντοπίζω κάποια κατασκευή παραπεταμένη και παραμελημένη, παρακολουθώ στενά το επόμενο διάστημα να δω αν θα ασχοληθεί ξανά μαζί της και μετά την πετάω στον κάδο τον σκουπιδιών αδειάζοντας και μερικά φλούδια πατάτας από πάνω για καμουφλάζ.<br /><br />Μετά όμως αρχίζουν οι τύψεις, οι οποίες για κάποιον λόγο συνοδεύουν γενικά πολλές και διαφορετικές στιγμές της μητρότητας. <em>Έκανα το σωστό; Αν αναζητήσει την κατασκευή του; Μα έκανε τόσον κόπο... Σίγουρα δεν χωρούσε κάπου; Και όταν μεγαλώσει και είναι πια διακεκριμένος επιστήμονας, τι θα έχω να δείχνω για να πείθω ότι από μικρός είχε αυτήν την κλίση;<br /></em><br />Την ταραχή μου μετριάζει το επιχείρημα ότι δεν γίνεται να μην πετάμε τίποτα ποτέ και βάσει αυτού του επιχειρήματος παίρνω δύναμη και κουράγιο να συνεχίζω τις παρασκηνιακές μου ενέργειες.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3984002301398899526?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-53793651520985152282010-09-20T09:07:00.001+03:002010-09-20T09:09:15.479+03:00<div align="justify"></div><p align="justify">Ο νέος ξεκίνησε μαθήματα τένις. Διαβάζοντας γραμμένη αυτήν την πρόταση αισθάνομαι το ίδιο σοκ και δέος που θα αισθανόμουν αν διάβαζα ότι ξεκίνησε μαθήματα στο ΜΙΤ με υποτροφία αλλά δεν θα επεκταθώ για να μην ξεφύγω από το θέμα.<br /><br />Ένα απόγευμα που πήγαμε λοιπόν έτυχε και ήμουν στολισμένη, σε αντίθεση με τις προάλλες που ένιωθα ένα χάλι και σερνόμουν με τα παυσίπονα, τη φόρμα και τα αθλητικά μου. Λίγο πριν βγούμε από την πόρτα, ξέσπασε η κοινωνική κατακραυγή:<br /><br /><em>Μαμάααααα; Θυμάσαι την άλλη φορά που πήγαμε στο τένις και φορούσες σκουλαρίκια; Θέλεις μια μέρα που θα ξαναπάμε στο τένις να τα φορέσεις; Και θέλεις μια μέρα να βάλεις και σκουλαρίκια και δαχτυλίδι;</em></p><p align="justify">Φυσικά συμφώνησα αμέσως, αφενός η μαμά του Ναδάλ ποτέ δεν θα εμφανιζόταν χωρίς σκουλαρίκια, αφετέρου είχα να διορθώσω <a href="http://www.mammaka.com/2010/03/blog-post_11.html">τα λάθη του παρελθόντος</a>! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5379365152098515228?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-30865762088952582632010-09-15T22:02:00.001+03:002010-09-15T22:07:47.349+03:00<p>Η <a href="http://mammael.blogspot.com/">Mamma El</a>, την οποία και ευχαριστώ, με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που έχει ως εξής: </p><p>1. Γράφεις ποιος σε προσκάλεσε. </p><p>2. Γράφεις δέκα ασήμαντα πράγματα που αγαπάς.</p><p>3. Προσκαλείς δέκα ακόμα bloggers να παίξουν.</p><p>Το πρώτο το έκανα, το τρίτο το αφήνω ανοικτό για όποιον θέλει να γράψει τη δική του λίστα, με μια ιδιαίτερη πρόσκληση στην επίσης <a href="http://mammasworkathome.blogspot.com/">WAHM</a> την <a href="http://popelix.blogspot.com/">Popelix</a> και ιδού το δεύτερο:<br /><br />1. το διάβασμα πριν από τον ύπνο<br />2. το σκοτάδι του σινεμά<br />3. το τσάι<br />4. τα ψώνια από το ίντερνετ<br />5. τη σοκολάτα γάλακτος<br />6. τα αεροδρόμια<br />7. τη στιγμή που παίρνω τον γιο μου από το σχολείο<br />8. τις μυρωδιές που συνδέονται με αναμνήσεις<br />9. το απογευματινό μπάνιο στη θάλασσα<br />10. τη συννεφιά</p><p>Καλό παιχνίδι :)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3086576208895258263?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-51449515201390909452010-09-15T21:57:00.001+03:002010-09-15T21:59:17.757+03:00<p>Με καθυστέρηση, αλλά το αναδημοσιεύω.</p><p>Οι μαμάδες και οι μπαμπάδες φτιάχνουν το δικό τους βίντεο με μηνύματα προς τον εαυτό τους στην εποχή πριν από την απόκτηση των παιδιών!<br /></p><p>Διαβάστε για το βίντεο στην <a href="http://aspaonline.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html">aspa online</a>! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5144951520139090945?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-42757400058539577422010-09-14T11:58:00.001+03:002010-09-14T12:02:58.363+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TI85Tb-rWnI/AAAAAAAABG0/GT_Z9l2tOHM/s1600/IMG_3294.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5516691074643090034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TI85Tb-rWnI/AAAAAAAABG0/GT_Z9l2tOHM/s320/IMG_3294.JPG" border="0" /></a>Το καλοκαίρι το τέκνο ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ. Άρχισε να πετάει μικρές μπάλες στη μπασκέτα πίσω από την πόρτα του δωματίου του και να ξεσηκώνει κινήσεις από τον μεγάλο του ξάδερφο. Επίσης άρχισε να πηγαίνει στο γήπεδο της γειτονιάς με τον μπαμπά του και να πετάει σουτάκια με μια ελαφριά παιδική μπάλα.<br /><br />Ο ενθουσιασμός είναι απίστευτος. Νομίζω ότι έχουμε μπει επισήμως στην Εποχή της Μπάλας στην οποία εισέρχονται όλοι οι άρρενες κάποια στιγμή και δεν εξέρχονται ποτέ. Και ενώ πρόκειται σαφώς για ανδρικές δουλειές, είπα να δω κι εγώ ζεστά το θέμα προκειμένου να συνεχίσω να χτίζω τη σχέση μου με το παιδί μου. Σήμερα θα πετάξω μαζί του μια μπάλα σε ένα καλάθι, αύριο μεθαύριο θα με κάνει φίλη στο φέισμπουκ.<br /><br />Στην ντουλάπα του σαλονιού όπου βάζουμε παλτά και ομπρέλες τον χειμώνα, στήθηκε προχείρως και μια δεύτερη μπασκέτα, επειδή ο χώρος είναι πιο άνετος για ελιγμούς και βολές. Τουλάχιστον δεν είναι μόνιμη κατασκευή και έτσι μπορούμε να τη βγάζουμε για να δώσουμε άνετα ένα σουαρέ.<br /><br />Σε αυτόν τον χώρο άθλησης και ψυχαγωγίας βάζω και εγώ τα καλάθια μου. Το παιχνίδι κερδίζει ο παίκτης που θα βάλει πρώτος δέκα και δεν είναι ανάγκη να αναφέρω ποιος είναι αυτός που το καταφέρνει κάθε μα κάθε φορά. </div><div align="justify"><br />Η φωτογραφία του ποστ είναι από προπόνηση σε ανοικτό γήπεδο και είναι κατά τη γνώμη μου αρκετά αποκαλυπτική για δύο λόγους: πρώτον, τέρμα οι χαριτωμένες φωτογραφίες που βγάζαμε με το τέκνο μικρό και το πατουσάκι του τρυφερά ακουμπισμένο μέσα στις παλάμες μας. Δεν χωράει πια και το παπούτσι σε πρώτο πλάνο μας το υπενθυμίζει. Και δεύτερον, υπάρχει πράγματι ένα ισόγειο κτίριο με κεραμίδια στη στέγη σε φωτογραφία που τραβήχτηκε στην Α' Αθήνας!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-4275740005853957742?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-79412610776026838732010-09-11T17:01:00.001+03:002010-09-11T17:07:14.774+03:00<div align="justify"></div><p align="justify">Σε μια γρήγορη έρευνα στο διαδίκτυο για την προετοιμασία των χολυγουντιανών διασημοτήτων για τη σημαντικότερη μέρα της χρονιάς, τα όσκαρ, βρήκα διάφορες ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Για παράδειγμα, κάνουν κάτι ενέσεις στις μασχάλες τους ώστε προσωρινά να μην ιδρώνουν, φροντίζουν τα πόδια τους με έναν σωρό θεραπείες καθώς οι κάμερες εστιάζουν ιδιαίτερα στα πέδιλα που φορούν και που συνήθως κοστίζουν όσο ένα πολυτελές αυτοκίνητο και τέλος κάποιες λίγες και εκλεκτές κυρίες κάνουν περιποίηση προσώπου με διαμάντια.<br /><br />Σκοπός ήταν να ξεσηκώσω καμιά ιδέα για την εξίσου σημαντική ημέρα μιας μαμάς, την ημέρα του αγιασμού, μήπως και βρω καμιά καλύτερη λύση από το τζην μου. Με μια πρώτη ματιά στο σπίτι ανακάλυψα έκπληκτη ότι δεν είχαμε πρόχειρα διαμάντια και έτσι αποφάσισα να εγκαταλείψω την προσπάθεια, μιας και δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ολοκληρωμένη, με την υπόσχεση του χρόνου να είμαι καλύτερα και έγκαιρα οργανωμένη.</p><p align="justify">Τη Δευτέρα ο γιόκας ξεκινάει στο Νηπιαγωγείο την υποχρεωτική εκπαίδευση, μαζί με τη θαυμαστή γενιά του που γνωρίζει τη βικιπαίδεια πριν καν μάθει την προπαίδεια. Είμαι πολύ χαρούμενη, υπερήφανη και συγκινημένη. Αν και διόλου πρωτότυπη στα συναισθήματά μου. Καλή σχολική χρονιά σε όλους!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-7941261077602683873?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-4948271791833113222010-08-23T22:39:00.002+03:002010-08-23T22:42:43.642+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/THLOpD92C2I/AAAAAAAABGk/ARm-VTLCvS4/s1600/IMG_2628.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508692499062197090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/THLOpD92C2I/AAAAAAAABGk/ARm-VTLCvS4/s320/IMG_2628.JPG" border="0" /></a><br /><div align="justify">Τέσσερις μήνες μετά από την <a href="http://www.mammaka.com/search?q=%CE%BA%CF%81%CE%B5%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%AF%CF%89%CE%BD">εγχείριση</a> το τέκνο έκανε διακοπές και τις καταευχαριστήθηκε. Πάρα τους περιορισμούς της <em>(φ)ωτοασπίδας</em> στο αριστερό αυτί μέχρι να αποβληθεί σε λίγους μήνες το εμφυτευμένο σωληνάκι, που σήμαινε σχετικά συντηρητικό μπάνιο αλλά άντε πες το αυτό στον λουόμενο, ο νέος κολύμπησε στα γαλανά νερά των Κυθήρων και της Αρκαδίας και απόλαυσε τις διακοπές του συνοδευόμενο από τους υπερήφανους γονείς.<br /><br />Για πρώτη χρονιά φέτος κολυμπούσε αρκετή ώρα χωρίς να τρέμει μετά το δεκάλεπτο οπότε και έβγαινε, τον τυλίγαμε σε πετσέτα και τον ταΐζαμε καραμέλες-ζελεδάκια μέχρι να φύγει το μπλε χρώμα από τα χείλη του. Δυνατότερος, παχύτερος και με μεγαλύτερη αντοχή, το τελευταίο τετράμηνο οι αλλαγές στην ανάπτυξή του είναι ταχύτερες από ποτέ.<br /><br />Αλλαγές σημειώνονται και στην καθαρότητα της ομιλίας. Με ελεύθερη μύτη και ελεύθερα αυτιά, ακούει και προφέρει πολύ πιο σωστά. Το μπέρδεμα του λάμδα και του ρω είναι πια παρελθόν ή μάλλον παρρρελθόν καθώς μετά από διακριτική επισήμανση και βοήθεια από τη μανούλα, ο γιόκας άρχισε να εντοπίζει το ρω μέσα στις λέξεις και να το βροντοφωνάζει σε κάθε ευκαιρία όπως: <em>το Σρρρεκ το τέσσερρρα είναι τρρρισδιάστατο</em>; Μήπως τελικά δεν έπρεπε να τον παρρροτρρρύνω;<br /><br />Τώρα μένει και η μάχη για το σίγμα το οποίο δεν είναι εντελώς θήτα όπως ήταν αλλά απέχει ακόμα από το ιδανικό <a href="http://www.manythings.org/pp/she_sells_seashells.html">she sells seashells by the sea shore</a>... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-494827179183311322?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-35831368782193778282010-07-21T17:52:00.000+03:002010-07-21T17:54:14.183+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TEcJ9-pWmuI/AAAAAAAABGc/BcJrLAp15cQ/s1600/kythera.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TEcJ9-pWmuI/AAAAAAAABGc/BcJrLAp15cQ/s400/kythera.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496372830622096098" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3583136878219377828?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-30744181127997428512010-07-13T15:15:00.003+03:002010-07-13T15:20:59.370+03:00<div align="justify">Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάθε φορά που επιστρέφουμε από διακοπές, ακόμα και αν είναι ένα σαββατοκύριακο, τα πλυντήρια που πρέπει να βάλουμε με την επιστροφή φτάνουν έναν ασύλληπτο αριθμό.<br /><br />Αφού στις διακοπές, τις καλοκαιρινές δηλαδή, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα σορτς, μια μπλούζα και ένα μαγιό τα οποία εναλλάσσεις. Πώς γίνεται λοιπόν τα πλυντήρια που μπαίνουν να είναι ατελείωτα; Δεν θα έπρεπε να βάζουμε απλά ένα με τα προαναφερθέντα συν δυο τρεις πετσέτες για τη θάλασσα;<br /><br />Αυτήν τη φορά νομίζω ότι έχουμε κάνει νέο οικογενειακό ρεκόρ πλυντηρίων. Λείψαμε μια εβδομάδα στη διάρκεια της οποίας το τέκνο κυκλοφορούσε στο εξοχικό της γιαγιάς του σαν να ήταν σε ελεύθερο κάμπινγκ, με τις στρώσεις αντηλιακού και αντικουνουπικού να διαδέχονται η μία την άλλη και το μαλλί να αγωνίζεται να γίνει ράστα. Στο τέλος της εβδομάδας αρρώστησε ξανά δυστυχώς και ανέβασε πολύ πυρετό, οπότε και άρχισε να δικαιολογείται η κατανάλωση ρούχων από τα ιδρωμένα φανελάκια που άλλαζε κάθε μισή ώρα.</div><div align="justify"><br />Ποιος είναι ο μαθηματικός τύπος που μας δίνει τον αριθμό πλυντηρίων μιας οικογένειας μετά τις διακοπές; Έχει να κάνει με τον αριθμό των ημερών απουσίας, με τον αριθμό των μελών της οικογένειας, με τον τόπο προορισμού που απαιτεί πολύ κουβάλημα, με τη φροντίδα της νοικοκυράς που θέλει να φρεσκάρει όχι μόνο τα χρησιμοποιημένα αλλά και τα καθαρά για να φύγει η καραβίσια μυρωδιά τους; Και να μην αρχίσω να λέω για το σίδερο, να μην αρχίσω!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3074418112799742851?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-24176712930954832042010-07-07T15:43:00.002+03:002010-07-07T15:47:13.509+03:00<div align="justify">Είμαστε σε ξαπλώστρες/ομπρέλες σε καφετέρια/μπαράκι της παραλίας του χωριού και ακούω τη συζήτηση δίπλα μου. Δεν είναι και δύσκολο, οι ξαπλώστρες μας είναι σχεδόν αγκαλιά.<br /><br />Οι δύο κοπέλες κάτω των είκοσι ετών καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η θάλασσα εκεί δεν είναι τόσο καλή όσο αλλού αλλά τουλάχιστον έχει νεολαία και ουχί οικογενειάρχες.<br /><br />Εγώ κυρία στην ξαπλώστρα μου ξεφυλλίζω το κυριακάτικο ένθετο, συζητάω με τη μαμά μου, είμαστε αι γεννεαί αι πάσαι για μπάνιο, και κοιτάω να δω πού θα βρω τάβλι ελεύθερο να παίξω με το τέκνο, καθώς τα τρελόπαιδα τα έχουν καταλάβει όλα και όσο να πεις δεν θα συγκινηθούν αν πάω να ζητιανέψω ένα <em>για λίγο να παίξω πέντε λεπτάκια με τον μικρό να του φύγει ο καημός και σας το ξαναφέρνω, εδώ δίπλα καθόμαστε, πού είναι τα κουβαδάκια</em>....<br /><br />Η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό μου είναι μια ατάκα της συνονόματης γιαγιάς μου, <em>εκεί που είσαι ήμουνα και εκεί που είμαι θα 'ρθεις</em>. Αλλά όπως ξέρουμε όταν το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι ένα ρητό της γιαγιάς σου, δεν βρίσκεσαι σε καλό δρόμο...<br /><br />Και όμως, αγαπητά μου παιδιά της διπλανής ομπρέλας. Εμένα που με βλέπετε είχα κάποτε στην τσάντα μου αντηλιακό που δεν είχε μπλε χρώμα για να βεβαιώνεσαι ότι αλείφθηκε παντού, φορούσα μπικίνι χωρίς να βγάζω το παρεό δύο μέτρα μόλις από τη θάλασσα, διάβαζα το Κλικ και έπινα μπύρα αυτή με το λεμονάκι αντί για φρέσκο χυμό που κάποιος ζήτησε αλλά φυσικά παράτησε!<br /><br />Τώρα σε ποιο σημείο άλλαξε ο ρους της ιστορίας και από κουλ παραθερίστρια έγινα η Μάνα Μουράγιο, είναι μια πληροφορία που χάνεται στα βάθη του χρόνου και της ανθρώπινης ψυχής. Το μόνο κουλ στο οποίο μπορώ πλέον να ελπίζω είναι να καταφέρω να σηκωθώ αξιοπρεπώς σε δύο χρόνους από την ξαπλώστρα και να πείσω ένα παιδάκι που παίρνει ακόμα αντιβίωση να σταματήσει επιτέλους να τσαλαβουτάει <em>και τι πάει να πει ο μπαμπάς με αφήνει;!</em> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-2417671293095483204?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-91723268870721016092010-06-24T18:27:00.004+03:002010-06-24T18:35:18.705+03:00<div align="justify">Μερικά αποσπάσματα από βιβλία που διάβασα πρόσφατα, ωραία και ελαφρώς συγκινητικά (τα αποσπάσματα, όχι το σύνολο). Αν και αυτό με τη συγκίνηση δεν μου είναι και δύσκολο, τελικά το μόνο κείμενο που μπορώ να διαβάσω πλέον με ουδέτερη ματιά είναι τα συστατικά στην ετικέτα του σαμπουάν... Πολύ περιοριστικό αυτό στις επιλογές ανάγνωσης!<br /><br />"... που καλεί αφενός το γονιό ως πρωταγωνιστή και αφετέρου το παιδί ως κεντρικό ήρωα σε μια πορεία ζωής στην οποία ο γονιός θα μείνει πίσω και το παιδί θα προχωρήσει μπροστά..."<br /><br /><a href="http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/277755">Δρ. Θάνος Ασκητής, Γονείς και Παιδί</a>, εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ 2006<br /><br />Ένας πατέρας μιλάει στον γιο του:<br />"People can't always do the things they think they can... I mean... things we sometimes manage to do by luck or biology makes us believe we can win over life by "willing" it! And when that fails all we have left is love... "<br /><br /><a href="http://www.amazon.co.uk/Will-Eisners-New-York-Library/dp/039306106X">Will Eisner's New York, Life in the Big City</a>, WW Norton &amp; Company Inc 2006</div><div align="justify"><br />Ωραίο και το <a class="transl_class" id="0" href="http://www.amazon.co.uk/Juliet-Naked-Nick-Hornby/dp/0141020644">Juliet, Naked</a> του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Nick_Hornby">Nick Hornby</a>, Penguin Books 2010, επίσης γύρω από την απόκτηση οικογένειας, τις ανθρώπινες σχέσεις και ανάγκες, με πνεύμα και κατανόηση από έναν συγγραφέα που μου αρέσει από παλιά. Γνωστός και από τα μυθιστορήματά του που έγιναν πολύ γνωστές ταινίες, <a href="http://www.imdb.com/title/tt0146882/">High Fidelity</a>, και <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/About_a_Boy_%28film%29">About a Boy</a>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-9172326887072101609?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-63556634133943338072010-06-21T22:09:00.001+03:002010-06-21T22:11:11.788+03:00<div align="justify">Σήμερα κανονικά ήταν η μέρα του <a href="http://www.mammaka.com/search/label/%CE%A0%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5">Πέντε</a> αλλά μάλλον στο εξής δεν θα τηρείται ευλαβικά το πρόγραμμα. Ο νέος είναι άρρωστος εδώ και μία εβδομάδα και γιόρτασε το κλείσιμο των σχολείων με ένα μπουκάλι αντιβίωση.<br /><br />Εκτός από <a href="http://mammasworkathome.blogspot.com/">Work At Home Mom</a> είμαι ως επί το πλείστον Stay At Home Mom, νοσηλευτικό προσωπικό, εμψυχώτρια, παίζω και μαθαίνω, στήνω τουβλάκια, βλέπω παιδικά και διαβάζω εκφωνήσεις παιχνιδιών-ερωτήσεων από τις <em>Καλοκαιρινές Διακοπές για Παιδιά που Τελείωσαν το Προνήπιο</em>.<br /><br />Κάπου ανάμεσα στις παραπάνω τρέχουσες ιδιότητές μου έχει κρυφτεί και η σύγχρονη μητέρα, η γυναίκα του σήμερα, η επαγγελματίας, η ψαγμένη νοικοκυρά και άλλα πολλά που είναι απολύτως βέβαιο ότι θα αναδυθούν μόλις βρω λίγο ποιοτικό χρόνο για τον εαυτό μου. Μην το αμφισβητείτε, το λένε όλα τα περιοδικά. Τα πάντα επανέρχονται στις αρχικές εργοστασιακές ρυθμίσεις με τις οποίες υποτίθεται ότι είμαστε προγραμματισμένες μόλις ανάψουμε ένα αρωματικό κερί και πάρουμε ένα αφρόλουτρο τρώγοντας σοκολατάκια.<br /><br />Έτσι κι εγώ λέω να το δοκιμάσω. Το βράδυ που η πλάση ησυχάζει, θα αφιερώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου για να γεμίσω τις μπαταρίες μου και τα λοιπά με κάτι που με ευχαριστεί. Μόνο που έχω αμφιβολίες αν θα τα καταφέρω. Προς το παρόν το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να καθίσω στη δροσερή βεράντα μας, να ανοίξω μια παγωμένη πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό και να διαβάσω το τελευταίο τεύχος του <em>Σπάιντερμαν</em>. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6355663413394333807?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-79686120356142484082010-06-14T10:21:00.002+03:002010-06-14T10:28:41.260+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TBXZPjHtdrI/AAAAAAAABEc/c-PBJSRGitY/s1600/17-55-large.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482526982542292658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TBXZPjHtdrI/AAAAAAAABEc/c-PBJSRGitY/s320/17-55-large.jpg" border="0" /></a>δύσκολα ερωτήματα από τον γιόκα περί έρωτος και άλλων δαιμονίων....<br /><br />1. Τι γίνεται η αγάπη όταν πεθάνει κάποιος;<br /><br />2. Πού ήμουν πριν μπω στην κοιλιά σου;<br /><br />3. Πώς αγαπηθήκατε με τον μπαμπά;<br /><br />4. Όταν παντρεύεσαι είσαι με τον άλλο για πάντα;<br /><br />5. Πότε θα πεθάνω/εις/ουμε;<br /><br />Οι συζητήσεις για τον θάνατο κλείνουν έναν χρόνο και πλέον, τελευταία εισήχθησαν και οι ανθρώπινες σχέσεις, ίσως λόγω ηλικίας, λόγω σχολείου;<br /><br /><a href="http://www.flamingimp.com/product.php?id_product=17"><span style="font-size:78%;">Φωτογραφία</span></a><br /><a href="http://www.mammaka.com/2010/05/blog-post_11.html">Τι είναι το Πέντε;</a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-7968612035614248408?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-88124748527825334432010-06-10T10:39:00.002+03:002010-06-10T10:43:22.195+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TBCW2wexXTI/AAAAAAAABEU/NsbXQhNJhr0/s1600/IMG_1734.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481046613980962098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TBCW2wexXTI/AAAAAAAABEU/NsbXQhNJhr0/s320/IMG_1734.JPG" border="0" /></a><br />Το τέκνο σε ρόλο Σέρλοκ στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου. Δεν μου είπε τι ανακάλυψε, νομίζω ότι έψαχνε για <em>θκαθάρια</em>... Εντοπίσαμε πάντως παπαγάλους να πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας, ένας μικρούλης δε έμοιαζε συγγενής του δικού μας <a href="http://www.mammaka.com/search/label/%CE%A0%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%82">Πράσινου</a>!<br /><br />Ο κήπος είναι ανοικτός για το κοινό κάθε Κυριακή 10.00 με 14.00.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-8812474852782533443?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-51175501023201803602010-06-08T09:30:00.003+03:002010-06-08T09:35:31.487+03:00<a href="http://www.teachers.tv/"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480286586807582402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 186px; CURSOR: hand; HEIGHT: 65px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TA3jnWoA_sI/AAAAAAAABD0/98Eg-xK5sVM/s400/top_img_06.gif" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify">Η <a href="http://mamastodromo.blogspot.com/">Μαμά στο δρόμο</a> ανέβασε πριν λίγο καιρό μια πολύ ενδιαφέρουσα <a href="http://mamastodromo.blogspot.com/2010/06/blog-post_02.html">ανάρτηση</a> με σύνδεσμο για ένα <a href="http://www.teachers.tv/videos/sweden-early-years">βίντεο</a> για την προσχολική αγωγή στη Σουηδία, από το <a href="http://www.teachers.tv/">Teachers TV</a>.<br /><br />Το ζήτημα της παιδείας είναι τεράστιο και ανεξάντλητο και δεν επιχειρώ καν να το πιάσω με αυτό το ποστ. Επισημαίνω μερικά σημεία που μου έκαναν εντύπωση στο βίντεο και είναι τα εξής:<br /><br />Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας δεν χωρίζονται σε ηλικιακά γκρουπ αλλά βρίσκονται σε κοινές ομάδες.<br /><br />Υπάρχει εμπιστοσύνη στους νηπιαγωγούς από όλες τις πλευρές. Και από το κράτος που δεν διεξάγει επιθεωρήσεις και από τους γονείς ότι κάνουν τη δουλειά τους.<br /><br />Υπάρχει επαρκής κρατική χρηματοδότηση.<br /><br />Υπάρχει εμπιστοσύνη στο σύστημα, όπως και στο λειτούργημα του δασκάλου.<br /><br />Το σχολείο με τη δομή που το φανταζόμαστε, η εισαγωγή δηλαδή σε δομημένο πρόγραμμα εκμάθησης γραφής και ανάγνωσης, ξεκινάει στα 7 χρόνια, μέχρι τότε η μάθηση είναι βιωματική.<br /><br />Το <a href="http://www.teachers.tv/videos/sweden-early-years">ρεπορτάζ για την προσχολική αγωγή στη Σουηδία</a> διαρκεί κάτι λιγότερο από μισή ώρα και αφορά εν μέρει και τη σύγκριση με το σύστημα που ακολουθείται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έχει πολύ ενδιαφέρον αν έχετε τον χρόνο να το παρακολουθήσετε, δυστυχώς δεν επιτρέπεται η ενσωμάτωση και θα πρέπει να επιλέξετε τον σύνδεσμο: <a href="http://www.teachers.tv/videos/sweden-early-years">Sweden - Early Years</a>. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-5117550102320180360?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-65663927769119952542010-06-07T11:26:00.003+03:002010-06-07T11:30:09.653+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TAytvJTBz2I/AAAAAAAABDs/aIFERCOyctU/s1600/5snoopy.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479945872064237410" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TAytvJTBz2I/AAAAAAAABDs/aIFERCOyctU/s320/5snoopy.bmp" border="0" /></a>πρώτες φορές.<br /><br />1. Η πρώτη μέρα στο σπίτι μετά το νοσοκομείο.<br /><br />2. Τα πρώτα γενέθλια.<br /><br />3. Οι πρώτες λέξεις.<br /><br />4. Το πρώτο βήμα χωρίς κράτημα.<br /><br />5. Η πρώτη ημέρα στο σχολείο.<br /><br /><a href="http://www.flickr.com/photos/andertoons-cartoons/2753644133/"><span style="font-size:78%;">Φωτογραφία</span></a><br /><a href="http://www.mammaka.com/2010/05/blog-post_11.html">Τι είναι το Πέντε;</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6566392776911995254?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-43871151381496824812010-06-04T09:48:00.001+03:002010-06-04T09:50:11.319+03:00<a href="http://www.simetexo.gr/"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478806802495474690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 133px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TAihwke8jAI/AAAAAAAABDE/3FB9x1mmFHc/s400/150X450-simetexo.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><a href="http://www.simetexo.gr/"><span style="color:#ff0000;">9η γιορτή εθελοντισμού</span></a></div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-4387115138149682481?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-68836265696601801312010-06-02T21:15:00.001+03:002010-06-02T21:17:18.031+03:00<div align="justify"></div><p align="justify">Ζωγραφίζουμε στο σαλόνι, το θέμα είναι ελεύθερο. Συνήθως στο τέλος κάθε ζωγραφιάς μου λέει τι ζωγράφισε και εγώ το σημειώνω στο κάτω μέρος του χαρτιού ή στην πίσω πλευρά μαζί με την ημερομηνία.<br /><br />Έτσι και τις προάλλες, τελείωσε και άρχισε να μου λέει ότι ζωγράφισε ένα μικρό αγόρι 6 χρονών, τον Σταγονούλη, που το κεφάλι του είναι σαν σταγόνα και στέκεται κάτω από τη βροχή (Σ.τ.Ε. η βροχή έπεφτε με μεγάλες κόκκινες σταγόνες, κάποιες στρογγυλές, κάποιες σε σχήμα καρδιάς).<br /><br />Ωραίο και ευφάνταστο και χάρηκα για το παιδάκι μου μέχρι που ήρθε η ώρα να δείξω και εγώ το δικό μου, οπότε και μπήκε η πεζότητα στο σαλόνι μας. Δεν είχα έμπνευση, δεν είχα επικαλεστεί και τη μούσα, <span style="font-size:78%;">μεταξύ μας ψιλοβαριόμουν και λιγάκι</span> και εκεί που είχα πάρει το άλμπουμ με τα αυτοκόλλητα από ποδοσφαιρικές ομάδες που συμπληρώνει ο νέος για να ακουμπάω σε κάτι πιο σκληρό, απλά ξεπατίκωσα το σχέδιο που διαγραφόταν κάτω από το άσπρο χαρτί μου και... για να μην τα πολυλογώ... έκανα το σήμα του Μουντιάλ 2010.</p><p align="justify">Η αλήθεια είναι ότι έγινε δεκτό με τιμές επειδή διανύουμε ποδοσφαιρική περίοδο αλλά εμένα μου φάνηκε πολύ πεζό και σίγουρα πολύ λίγο για να σταθεί απέναντι στον Σταγονούλη. Μα το σήμα του Μουντιάλ;!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6883626569660180131?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-3293459685285564752010-05-31T12:11:00.001+03:002010-05-31T12:13:55.664+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TAN9ZcWGkbI/AAAAAAAABCU/HS3nANH_Rz8/s1600/5+card+big.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477359447871754674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 231px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/TAN9ZcWGkbI/AAAAAAAABCU/HS3nANH_Rz8/s320/5+card+big.gif" border="0" /></a>πράγματα που θα έκανα αλλιώς.<br /><br />1. Θα έβλεπα ρεαλιστικά το γεγονός ότι έκανα τελικά καισαρική παρόλο που ο τοκετός ξεκίνησε κανονικά. Ίσως θα είχα γλιτώσει μήνες γοερού κλάματος.<br /><br />2. Θα ήμουν πιο ξεψαρωμένη σε σχέση με τη φροντίδα των βρεφικών ρούχων. Ίσως θα είχα γλιτώσει ώρες και ώρες σιδερώνοντας μέσα έξω τοσοδούλικες κάλτσες μην τυχόν ξεφύγει καμιά ίνα και δεν αποστειρωθεί.<br /><br />3. Θα ήμουν πιο ψύχραιμη στο θέμα του φαγητού. (Ο γιόκας πέρασε μια χορτοφαγική φάση σε ηλικία 6-12 μηνών και έφτυνε ό,τι είχε κρέας. Προσεχώς ποστ-αφιέρωμα.)<br /><br />4. Θα δεχόμουν πιο εύκολα τη βοήθεια που μου προσφέρθηκε απλόχερα από την οικογένειά μου όταν γέννησα και δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου αντί να επιμένω ότι μπορούσα να τα καταφέρω όλα μόνη μου, να φροντίσω το μωρό, το σπίτι, τον εαυτό μου, να ανακαλύψω τον τροχό, το ελιξίριο της αθανασίας και να λύσω τα μυστήρια του σύμπαντος.<br /><br />5. Δεν θα ανυπομονούσα τόσο πολύ να περάσει ο γιόκας από το ένα στάδιο ανάπτυξης στο άλλο, αυτό γίνεται έτσι κι αλλιώς πολύ γρήγορα από μόνο του και όπως λέει και το ρητό, τα χρόνια πίσω δεν γυρνούν.<br /><br /><a href="http://www.curiousg.com/curiousgeorge5birthdaycard.aspx"><span style="font-size:78%;">Φωτογραφία</span></a><br /><a href="http://www.mammaka.com/2010/05/blog-post_11.html">Τι είναι το Πέντε;</a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-329345968528556475?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-69485337705280324292010-05-27T08:31:00.003+03:002010-05-27T08:42:02.297+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S_4EvKSbgoI/AAAAAAAABA8/Us376KYv4qM/s1600/IMG_1360.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475819405191119490" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 234px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S_4EvKSbgoI/AAAAAAAABA8/Us376KYv4qM/s320/IMG_1360.JPG" border="0" /></a><br /><em>Κουίζ</em>: τι κοιτούν έξι βουρκωμένοι ενήλικες με σχεδόν ισάριθμες ψηφιακές μηχανές ανά χείρας;<br />Τη σχολική παράσταση ενός πεντάχρονου.<br /><br />Η πορτοκαλί φιγούρα σε μαύρο φόντο είναι το τέκνο στη σχολική γιορτή, σε έναν ρόλο-κλειδί στην ομάδα για το πορτοκαλί χρώμα του ουράνιου τόξου.<br /><br />Η βιβλιογραφία και η εμπειρία των ήδη γονιών σε προετοιμάζει για πολλά στάδια από τη στιγμή που θα γεννηθεί το παιδί σου. Πώς θα αισθανθείς την πρώτη φορά που θα σφίξει το δάχτυλό σου μέσα στην παλάμη του, πώς θα είναι η πρώτη φορά που θα ανοίξει τα μάτια και θα σε κοιτάξει, η πρώτη φορά που θα χαμογελάσει, που θα περπατήσει, που θα πει μαμά και μπαμπά ή κάτι άλλο ακατάληπτο που στα αυτιά σου θα φτάσει σαν ένα καθαρό και ηχηρό κάλεσμα!<br /><br />Κανείς δεν αναφέρει όμως πόσο εξίσου σημαντική είναι η πρώτη φορά που θα δεις το παιδάκι σου επί σκηνής, στην πρώτη του σχολική παράσταση. Κανείς δεν σε προετοιμάζει για τα δυνατά αισθήματα και τη συγκίνηση και για το πόσο σημαντικό είναι να έχεις φορέσει αδιάβροχη μάσκαρα! </div><div align="justify"><br />Καθόμουν λοιπόν και εγώ στη θέση μου με τεντωμένη πλάτη για να μην χάσω στιγμή από την ολιγόλεπτη εμφάνιση και σφούγγιζα περιμετρικά το μάτι με τη μυτούλα από το χαρτομάντιλο με το απαράμιλλο και διαχρονικό στυλ ηλικιωμένης στην εκκλησία. Είδα τον γιόκα με τους φίλους του να διασκεδάζουν χαρούμενοι που έπαιζαν στο σχολικό έργο, τον είδα ξανά μικρό και φασκιωμένο στο μαιευτήριο, να πίνει γάλα αξημέρωτα και εγώ να κοιμάμαι σχεδόν πάνω από το μπιμπερό του, τον είδα να βουτάει για πρώτη φορά στη θάλασσα, τον είδα να πηγαίνει την πρώτη μέρα στο σχολείο χωρίς εμάς, είδα τα άλλα χαμογελαστά παιδιά με θαρρετά βλέμματα, είδα χαρά και μέλλον, είδα λιγάκι από τη ζωή του. Και μετά εννοείται ότι γύρισα σπίτι και είδα ξανά όλες τις φωτογραφίες...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6948533770528032429?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-27072862631762204112010-05-24T09:35:00.001+03:002010-05-24T09:35:00.262+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S_Yp3JI32oI/AAAAAAAABA0/lHOn5MC7yXs/s1600/five-small.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473608424438094466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 224px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S_Yp3JI32oI/AAAAAAAABA0/lHOn5MC7yXs/s320/five-small.jpg" border="0" /></a>πράγματα που μου δημιουργούν στιγμιαία τύψεις.<br /><br />1. Χαίρομαι όταν είμαι ολομόναχη στο σπίτι.<br />2. Χαίρομαι όταν ανοίγουν τα σχολεία.<br />3. Φτιάχνω ένα σκέτο σάντουιτς για το σχολείο επειδή δεν έχω προλάβει να φτιάξω φαγητό.<br />4. Παλιότερα που ο γιόκας ήταν μωρό, έκανα καμιά φορά ότι δεν ξυπνούσα από το κλάμα του για να σηκωθεί να τον τσεκάρει ο μπαμπάς του.<br />5. Όταν καμιά φορά βγαίνω για καφέ με τις φίλες μου, κάτι που στην παγκόσμια κλίμακα διασκέδασης ισοδυναμεί για μένα με σαββατοκύριακο στο Λας Βέγκας, όπως το δείχνουν στις ταινίες.<br /><br /><a href="http://www.funkymoose.co.uk/index.php?main_page=product_info&amp;products_id=1621"><span style="font-size:78%;">Φωτογραφία</span></a><br /><a href="http://www.mammaka.com/2010/05/blog-post_11.html">Τι είναι το Πέντε;</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-2707286263176220411?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-38748791237845065822010-05-19T08:59:00.001+03:002010-05-19T09:02:37.799+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S_N-Q6EMCjI/AAAAAAAABAE/ExHGZF0yK1c/s1600/202724-anemone+coronaria+albaXrosea.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472856801115114034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S_N-Q6EMCjI/AAAAAAAABAE/ExHGZF0yK1c/s320/202724-anemone+coronaria+albaXrosea.jpg" border="0" /></a><br />Είμαι θεία! Καλώς ήρθες στη ζωή, μικρή ανεμώνη!<br /><br /><a href="http://natura.pblogs.gr/2008/12/anemone-coronaria-anemwnh-h-stefanwmatikh.html"><span style="font-size:85%;">Φωτογραφία</span> </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3874879123784506582?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-3990704057644814632010-05-18T19:20:00.005+03:002010-05-18T19:33:04.708+03:00<p align="justify">Η φίλη Α. με ενημέρωσε για την ύπαρξη μιας πολύ ενδιαφέρουσας ομάδας στο Facebook. Λέγεται <a href="http://www.facebook.com/group.php?gid=146724205137#">Παιδιά που διαβάζουν!</a> και έχει δημόσιο περιεχόμενο. Ακολουθεί η περιγραφή της ομάδας από τους δημιουργούς της.</p><p align="justify"><em>Το γκρουπ το φτιάχνουν δυο γονείς μικρών παιδιών που συνεχώς συναντούν παιδιά που ΔΕΝ διαβάζουν, και που αν τα αποκαλωδιώσεις, από την τηλεόραση ή κάποιο από όλα τα φρικαλέα ηλεκτρονικά παιχνίδια, παραπατούν σα χαμένα. Δεν είναι μόνο ότι δε διαβάζουν. Δεν ξέρουν να κουβεντιάσουν, δεν ξέρουν να κάνουν παρέα με τον εαυτό τους, δεν ξέρουν να παίξουν παιχνίδια μη ηλεκτρονικά -- άντε, εκτός από ποδόσφαιρο!<br />Φτιάχνουμε λοιπόν το γκρουπ για να έρθουμε σε επαφή με άλλους γονείς παιδιών, σε ηλικίες από 6 ως 13 ετών, που τα παιδιά τους αγαπούν το διάβασμα, ΔΕΝ είναι καλωδιωμένα, έχουν ζωντανά ενδιαφέροντα, το βιβλίο, την κουβέντα, το παιχνίδι. Το κάνουμε για να συνεργαστούμε με άλλους γονείς, να δώσουμε ιδέες για το πως κανείς μπορεί να τους καλλιεργήσει την αγάπη για το βιβλίο, να φτιάξουμε άτυπες λέσχες ανάγνωσης για παιδιά, να τα βοηθήσουμε, τα δικά μας και τα άλλα, να αποκτήσουν μέσα από το βιβλίο περισσότερα ενδιαφέροντα. Όσοι συμφωνείτε, ελάτε να συνεργαστούμε για το καλό των παιδιών μας.</em> </p><p align="justify"> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-399070405764481463?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-49583889762925927832010-05-17T08:45:00.003+03:002010-05-17T08:53:07.380+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S_DX_hcN72I/AAAAAAAAA_0/0ERvBhnShl8/s1600/CARD523.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472111033563606882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 213px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S_DX_hcN72I/AAAAAAAAA_0/0ERvBhnShl8/s320/CARD523.JPG" border="0" /></a><br />δηλώσεις σχετικές με τα παιδιά που κατά τη γνώμη μου είναι καλύτερα να μην γίνονται, ειδικά από μη οικείους, π.χ. τη γιαγιά που συνοδεύει το παιδάκι που παίζει με το δικό σας στην παιδική χαρά.<br /><br />1. Να κάνετε παιδί!<br />2. Να κάνετε και δεύτερο παιδί!<br />3. Μην κλαις!<br />4. Θα σε μαλώσει ο αστυνόμος, ο τροχονόμος, ο δασονόμος και λοιποί δημόσιοι λειτουργοί!<br />5. Θα κρυώσει! Θα ζεσταθεί! Θα χτυπήσει! Θα πέσει!</div><div align="justify"><br /><a href="http://www.partydelights.co.uk/age/age_birthday_card.asp?age=5"><span style="font-size:78%;">Φωτογραφία</span></a> </div><div align="justify"></div><a href="http://www.mammaka.com/2010/05/blog-post_11.html">Τι είναι το Πέντε;</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-4958388976292592783?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-63145330781214259532010-05-14T10:14:00.003+03:002010-05-14T10:20:38.358+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S-z4mImNPhI/AAAAAAAAA_k/ZNFg_zT4oa8/s1600/momgamer.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471020981374762514" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 213px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S-z4mImNPhI/AAAAAAAAA_k/ZNFg_zT4oa8/s320/momgamer.jpg" border="0" /></a>Ίσως δεν είναι πρέπον να δηλώνω δημόσια ότι παίζουμε PlayStation με το παιδάκι μου. Αισθάνομαι ότι θα εισβάλουν σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων όπως το FBI, όπως Αμερική, θα μου πουν το γνωστό <em>γιου χαβ δε ράιτ του ριμέιν σάιλεντ</em> και θα κατασχέσουν τους κωδικούς του μπλογκ!<br /><br />Καθόμαστε λοιπόν και ξεκινάει το τέκνο. Όταν δυσκολευτεί κάπου αναλαμβάνει ο μπαμπάς του. Όταν παίζουμε όμως μαζί, αναλαμβάνω εγώ να περάσω τη δύσκολη πίστα, βοηθώντας τον ποντικό του <a href="http://www.imdb.com/title/tt0382932/">Ρατατούη</a> να μαγειρέψει ή τη νυφίτσα από τους <a href="http://www.imdb.com/title/tt1080016/">παγετώνες</a> να περάσει μέσα από το δάσος.<br /><br />Δεν έχω καμία σχέση με την κυρία της εικόνας. Ενθουσιάζομαι τόσο πολύ που σχεδόν σκαρφαλώνω στον καναπέ. Και το περίεργο είναι ότι ποτέ δεν έπαιζα ηλεκτρονικά παιχνίδια ούτε παιχνίδια στον υπολογιστή, τα έβρισκα βαρετά. Φαίνεται όμως ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Κερδίζω και πόντους όταν τα πάω καλά και περνάω κάποιο δύσκολο σημείο. Ο υπερήφανος γιος μου αναφωνεί, <em>ωωω η μαμά μου</em>! Και εγώ λιώνω από συγκίνηση.<br /><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-size:100%;">Βρήκα τη φωτογραφία πριν καιρό και δεν μπορώ να εντοπίσω τον σύνδεσμο. Όλο ατοπήματα είναι αυτό το ποστ...</span><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6314533078121425953?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-81679568756143583322010-05-11T12:47:00.000+03:002010-05-11T12:47:00.156+03:00<p align="justify">Όσοι γνωρίζετε την <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Dora_the_Explorer">Ντόρα την Εξερευνήτρια</a> και το ύφος της παιδικής σειράς που πρωταγωνιστεί, θα απολαύσετε το βίντεο χωρίς περαιτέρω σχόλια. Η μπλογκομαμά που πρωταγωνιστεί είναι η Daphne Brogdon και είναι κωμικός. Το βίντεο είναι από το μπλογκ της <a href="http://coolmom.com/">coolmom</a>. </p><p align="justify"><embed src="http://blip.tv/play/gedUgd2efgI" type="application/x-shockwave-flash" width="480" height="300" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true"></embed><br /><br />Και μερικές σημαντικότατες πληροφορίες για όσους δεν είχαν ακόμα τη χαρά να γνωρίσουν τον μαγικό κόσμο της Ντόρας:<br /><br />Η <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Dora_the_Explorer">Ντόρα η Εξερευνήτρια</a> είναι μια παιδική σειρά με πρωταγωνίστρια ένα μικρό κοριτσάκι και μια μαϊμού. Στις περιπέτειές τους, οι δύο φίλοι έχουν βοήθεια από το σακίδιο της Ντόρας, που μιλάει και έχει μέσα τα πάντα (βλ. σάκο του Σπορτ Μπίλι, παραλληλισμός για τους άνω των τριάντα ετών) και από τον χάρτη, που και αυτός μιλάει και τους οδηγεί όπου θέλουν να πάνε κάθε φορά.<br /><br />Τα επεισόδια είναι διαδραστικά, γίνονται δηλαδή ερωτήσεις από την Ντόρα προς τα παιδιά που παρακολουθούν, ακολουθούμενες συνήθως από μεγάλες παύσεις. Ρωτάει, για παράδειγμα, η Ντόρα: <em>τι χρειαζόμαστε στη βάρκα για να είμαστε ασφαλείς</em>; Παύση για να απαντήσουν τα παιδιά από το σπίτι... <em>Σωσίβιοοοοο</em> ουρλιάζει ο γιος μας για να τον ακούσει η Ντόρα μέχρι το Χόλυγουντ και ύστερα επιβεβαιώνεται η απάντηση επί της οθόνης δια στόματος Ντόρας, <em>σωστά, σωσίβιο</em>!</p><p align="justify">Η <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Dora_the_Explorer">Ντόρα η Εξερευνήτρια</a> είναι από τις πιο δημοφιλείς και επικερδείς παιδικές σειρές.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-8167956875614358332?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-81018975073948881542010-05-11T12:45:00.001+03:002010-05-11T12:46:49.593+03:00<div align="justify">Η νέα στήλη του ιστολογίου έχει την εμπνευσμένη επικεφαλίδα και ετικέτα, <a href="http://www.mammaka.com/search/label/%CE%A0%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5">Πέντε</a>. Ξεκινάει άπαξ εβδομαδιαίως μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου οπότε και είναι τα πέμπτα γενέθλια του γιόκα. Αναμένονται απαυγάσματα σοφίας και απαντήσεις σε πολλά καυτά και καίρια θέματα. Δεχόμαστε προτάσεις! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-8101897507394888154?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-25558960072214609782010-05-10T09:01:00.002+03:002010-05-11T12:55:04.323+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S-ehVPK3FII/AAAAAAAAA_c/dalR7arXPsk/s1600/go.netmums.com.htm"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469517658686166146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 142px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S-ehVPK3FII/AAAAAAAAA_c/dalR7arXPsk/s200/go.netmums.com.htm" border="0" /></a>μεγάλες ανακαλύψεις από τη μαμάκα Κολόμβο. Μια πρόταση από τη φίλη του ιστολογίου <a href="http://syllogosneouvoutza.blogspot.com/">ab</a>. Τι ανακάλυψα λοιπόν:<br /><br />1. Ότι έχω μεγάλη υπομονή και ότι μπορώ σε ύφος Γκάντι να μένω πιστή στις θέσεις μου ενώ δέχομαι αφάνταστα σκληρές πιέσεις στα αιτήματα του γιόκα. <em>Θέλω κι άλλο σοκολατάκι, όχι άλλο έχεις ήδη φάει οχτώ, θέλω κι άλλο σοκολατάκι</em> (ουρλιαχτό), <em>όχι άλλο έχεις ήδη φάει οχτώ, θέλω κι άλλο σοκολατάκι</em> (ουρλιαχτόόόό), <em>όχι άλλο έχεις ήδη φάει οχτώ, θέλω κι άλλο σοκολατάκι</em> (ΟΥΡΛΙΑΧΤΟΟΟΟ), <em>όχι άλλο έχεις ήδη φάει οχτώ</em>...<br /><br />2. Ότι δεν έχω καθόλου υπομονή και καταρρέω σαν πύργος από τραπουλόχαρτα μπροστά στα αιτήματα του γιόκα. <em>Μαμά, θέλω...., Εντάξει, παιδί μου</em>! Τα παραπάνω εξαρτώνται από την κούραση, την ώρα της ημέρας, τα άστρα και τους πλανήτες.<br /><br />3. Ότι δεν μπορείς να κερδίζεις όλες τις μάχες, ότι δεν έχει καν νόημα να τις κερδίζεις όλες και ότι μερικές φορές η κρίση σου είναι λάθος.<br /><br />4. Ότι βαριέμαι απίστευτα τις παιδικές χαρές και τους παιδότοπους αλλά πάντα περνάω καλά βλέποντας πόσο χαρούμενο είναι το παιδάκι μου.</div><div align="justify"><br />5. Ότι είχα ορκιστεί στη μεταφραστική μου τιμή ότι δεν θα χρησιμοποιήσω μπεμπέ λεξιλόγιο αλλά συχνά απευθύνομαι στο καμάρι μου με αυτοσχέδιες λέξεις που θυμίζουν γερμανικά πολυσύλλαβα με πολλά σύμφωνα στη σειρά και αποτελούν ασυναρτησίες ύψιστης τρυφερότητας, ενίοτε δε συνοδεύονται από κανιβαλικές δηλώσεις, <em>θα σε φάω</em> κ.λπ. Τουλάχιστον κάπως αξιοποιώ την επιμονή της δασκάλας μου στη γερμανική προφορά, ενώ κατρακυλώ στον γκρεμό της αξιοπρέπειας...</div><p><a href="http://www.mammaka.com/2010/05/blog-post_11.html">Τι είναι το Πέντε;</a></p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-2555896007221460978?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-15400294272756339402010-05-05T07:37:00.000+03:002010-05-05T07:37:00.789+03:00<div align="justify"></div><p align="justify">Ο γιόκας έκανε πρώτη φορά πυρετό ένα απόγευμα όταν ήταν 13 μηνών. Είχαμε πάει επίσκεψη σε φίλους μας και ήταν μια χαρά. Φτάνοντας στο σπίτι τον πήρα αγκαλιά από το αυτοκίνητο και αισθάνθηκα το δέρμα του να καίει. Το θερμόμετρο έδειξε 39,5 και τη διαπίστωση διαδέχτηκε ο πανικός της απειρίας.<br /><br />Η γιατρός μας είπε στο τηλέφωνο να μην αφήνουμε ποτέ να ανεβαίνει τόσο πολύ, αλλά δεν ξέρω πώς θα το είχαμε προλάβει, πραγματικά τον παρακολουθούσαμε συνέχεια όσο έπαιζε και κυκλοφορούσε και η άνοδος της θερμοκρασίας του πρέπει να έγινε απότομα σε λιγότερο από ένα τέταρτο της ώρας.<br /><br />Του δώσαμε αντιπυρετικό και τον βάλαμε κάτω από το ντους. Επαναλαμβάναμε και τα δύο ανά τρεις ώρες στη διάρκεια της νύχτας αλλάζοντας στο ενδιάμεσο ιδρωμένα φανελάκια και το πρωί ο πυρετός εξαφανίστηκε όπως είχε έρθει. Εντωμεταξύ είχαμε πάρει επιπλέον χρήματα από μηχάνημα ανάληψης, είχαμε ετοιμάσει μια τσάντα με ρούχα, πάνες και λίγο γάλα σκόνη, είχαμε ελέγξει τη βενζίνη στο αυτοκίνητο και την μπαταρία στο κινητό, ήμασταν έτοιμοι σε περίπτωση έκτακτης αναχώρησης για το νοσοκομείο και προσποιούμασταν τους ψύχραιμους.</p><p align="justify">Νομίζω ότι από εκείνη την πρώτη φορά που αρρώστησε για λίγες ώρες, αποκτήσαμε την αίσθηση ότι ξέρουμε πια τι να κάνουμε και την ψευδαίσθηση του ελέγχου που τόσο βοηθάει μερικές φορές...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-1540029427275633940?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-20099098707395426902010-05-03T07:30:00.002+03:002010-05-11T12:57:54.141+03:00παιδικές εικαστικές παρεμβάσεις στο φενγκ σούι του σπιτιού.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S93DUz9UDgI/AAAAAAAAA_M/5VhzyArRN2w/s1600/images_five.jpeg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466740285009825282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 79px; CURSOR: hand; HEIGHT: 135px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S93DUz9UDgI/AAAAAAAAA_M/5VhzyArRN2w/s400/images_five.jpeg" border="0" /></a><br />1. Μια μπάλα ποδοσφαίρου μέσα στην ντουζιέρα.<br /><br />2. Αυτοκόλλητα στον φορητό υπολογιστή (ένας κροκόδειλος, ένα πασχαλινό λαγουδάκι και δύο Σπάιντερμαν).<br /><br />3. Ένα κουκλάκι Ντόρα η Εξερευνήτρια και ένα αυτοκινητάκι ανάμεσα στα βάζα με το τσάι στον πάγκο της κουζίνας.<br /><br /><span class="">4. Τουβλάκια </span>LEGO στα παπούτσια μου. Επίτηδες, το καταγγέλλω!<br /><br /><div align="justify">5. Μια ολοσέλιδη φωτογραφία μωρού από περιοδικό που έχει αφήσει εδώ και καιρό πάνω στη συρταριέρα στο δωμάτιό μας από τότε που πληροφορήθηκε ότι θα αποκτήσει ξαδερφάκι. Προσωπικά νομίζω ότι εξυπηρετεί και ως σπόντα για το αίτημά του για αδερφάκι αλλά δεν το ψάχνω και πολύ.</div><br /><p><a href="http://www.mammaka.com/2010/05/blog-post_11.html">Τι είναι το Πέντε;</a></p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-2009909870739542690?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-27303363995147611162010-04-30T07:40:00.001+03:002010-04-30T07:40:00.590+03:00<div align="justify">Τις προάλλες ξύπνησα, ντύθηκα και στολίστηκα και κυκλοφόρησα νωρίς-νωρίς στον έξω κόσμο. Κάτι που δεν μου συμβαίνει συχνά, μιας και εργάζομαι στο σπίτι. Πήγαμε το τέκνο στο σχολείο με τον μπαμπά του πρώτη μέρα μετά από την <a href="http://www.mammaka.com/2010/04/blog-post_23.html">εγχείριση</a>, πήραμε το αυτοκίνητο, αφήσαμε το αυτοκίνητο κοντά σε μετρό, πήραμε το μετρό, κόσμος έμπαινε, κόσμος έβγαινε, ντυμένος για τη δουλειά του, άλλοι διάβαζαν (τρεις στο βαγόνι μας, μου φάνηκε πολύ αισιόδοξος αριθμός), σε έναν σταθμό μπήκε ένας φίλος μας, χαιρετηθήκαμε, χαρήκαμε, συζητήσαμε, ο μπαμπάς του τέκνου κατέβηκε στη στάση του γραφείου του, εγώ πιο κάτω, έκανα κάτι δουλειές, επέστρεψα στο σπίτι, άνοιξα τον υπολογιστή όπου με περίμενε αμετάφραστος ένας αναλυτής αίματος, η ώρα ήταν σχεδόν δεκάτη πρωινή και αισθανόμουν ότι είχα ήδη ζήσει μια περιπέτεια!</div><div align="justify"><br />Είχα κάνει έναν σωρό μετακινήσεις, είδα κόσμο που ήξερα και κόσμο που δεν ήξερα, μάζεψα εικόνες που δεν μαζεύω ούτε ολόκληρη εβδομάδα και, όσο παράξενο ή αστείο και αν ακουστεί, είχα μιλήσει. Μου φαινόταν σαν να είδα πάλι από κοντά έναν κόσμο που είχα ξεχάσει και ακριβώς λόγω αυτής της χρονικής απόστασης και της λήθης, μου φάνηκε τρομερά εντυπωσιακός, έως μαγικός. Όταν εργάζεσαι στο σπίτι, έχεις σίγουρα την άνεση να είσαι με τις πυτζάμες, κάτι που μπορεί να εντυπωσιάζει τον εργαζόμενο ο οποίος βρέξει χιονίσει πρέπει να βγει στους δρόμους με τα κοστούμια του και τα φρεσκοχτενισμένα μαλλιά του. Δεν παύει όμως να είναι πολύ κουραστικό επειδή είναι ίδιο και απαράλλαχτο. Για λίγες ώρες το προηγούμενο πρωί, ήμουν μια <a href="http://mammasworkathome.blogspot.com/">μαμά WAHM</a> θαμπωμένη από αυτά που συμβαίνουν έξω στους δρόμους ενώ μεταφράζω οδηγίες χρήσης για ιατρικά όργανα με τις πυτζάμες.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-2730336399514761116?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-30747073848394391392010-04-28T14:28:00.003+03:002010-04-28T14:37:09.363+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S9gcPLDctdI/AAAAAAAAA-U/nMW7MXDYWEI/s1600/lifelist.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465149194804966866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 128px; CURSOR: hand; HEIGHT: 118px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S9gcPLDctdI/AAAAAAAAA-U/nMW7MXDYWEI/s400/lifelist.jpg" border="0" /></a> Η Maggie Mason είναι μια μπλογκομαμά και συγγραφέας στο Σαν Φρανσίσκο η οποία διατηρεί διάφορα ιστολόγια με προτάσεις αγορών, καθώς φυσικά και το δικό της προσωπικό ιστολόγιο, το <a href="http://mightygirl.com/">Mighty Girl</a>.<br /><br />Σε αυτό λοιπόν έχει αναρτήσει μια <a href="http://mightygirl.com/mighty-life-list/">μεγάλη λίστα </a>με τα πράγματα που θέλει να κάνει στη ζωή της και όχι μόνο ξεκίνησε να τα πραγματοποιεί σιγά-σιγά αλλά βρήκε για χορηγό της την <a href="http://mightygirl.com/2009/09/30/thank-you-intel/">Intel</a>, η οποία αποφάσισε να χρηματοδοτήσει <a href="http://mightygirl.com/2009/09/30/thank-you-intel/">μερικούς από τους στόχους της</a>.<br /><br />Ανάμεσα στις επιθυμίες της ήταν και ένα ταξίδι στην Ελλάδα για να απολαύσει την <a href="http://mightygirl.com/2009/09/18/sunrise-over-the-aegean-lets-discuss-that/">ανατολή του ήλιου στο Αιγαίο</a>. Από όσα μας λέει δυσκολεύτηκε λίγο καθώς όλοι επέμεναν ότι η δύση έχει όλη την ομορφιά και δεν βρισκόταν κανείς να της προτείνει ένα όμορφο μέρος για να δει με την ησυχία της τον ήλιο να ανατέλλει...<br /><br />Ωραία και πρωτότυπη η ιδέα της. Θα ήθελα και εγώ να κάνω μια λίστα με πράγματα που μου αρέσουν, η οποία θα είχε μάλλον τον τίτλο <em>Μεγάλες Προσδοκίες</em>. Επίσης ίσως θα ήταν κάπως πιο ταπεινή: <em>να διαβάζω κάθε μέρα 50 σελίδες από τα βιβλία μου, να κυκλοφορώ σημαιοστολισμένη, να πηγαίνω σούπερ μάρκετ χωρίς να κουβαλάω πολλά (και η Maggie είχε κάτι παρόμοιο αλλά πιο φανταχτερό, να ταξιδέψει νομίζω μόνο με χειραποσκευή), να πηγαίνω πιο συχνά σινεμά</em> και άλλα σε αυτό το ύφος. Τα ταξίδια δεν τα περιλαμβάνω καν, συνοψίζονται στην επιθυμία <em>θέλω να ταξιδέψω παντού.</em><br /><br /><span style="font-size:78%;">Η φωτογραφία είναι από το ιστολόγιο <a href="http://mightygirl.com/">Mighty Girl</a>.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3074707384839439139?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-29410917569618459692010-04-26T08:00:00.002+03:002010-05-11T12:59:48.152+03:00ρήσεις που επιβεβαιώθηκαν μπροστά στα έκπληκτα αθώα μάτια μου (με σχόλια).<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S9MbG2DtYWI/AAAAAAAAA-E/uG8J7ObcOK8/s1600/talavera_ceramic_house_number_281315-125.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463740577334780258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 210px; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S9MbG2DtYWI/AAAAAAAAA-E/uG8J7ObcOK8/s320/talavera_ceramic_house_number_281315-125.jpg" border="0" /></a><br /><div>1. Όταν θα γίνεις μάνα θα τα καταλάβεις (κατάλαβα, νομίζω).<br /><br /></div><div>2. Του παιδιού μου το παιδί, είναι δυο φορές παιδί μου (είναι, είναι).<br /><br />3. Μεγαλώνουν τόσο γρήγορα (μάλλον βάζουν κάτι στο κακάο σκόνη)!<br /><br />4. Τα σημερινά παιδιά εξοικειώνονται πολύ νωρίς με την τεχνολογία (η διαπίστωση από κάποια που είδε υπολογιστή πρώτη φορά στα 15 της και ήταν Amstrad).<br /><br /></div><div>5. Οι γονείς μιλούν συνέχεια για τα παιδιά τους (πλέον <em>και</em> ηλεκτρονικά).</div><div><br /><a href="http://www%e0%a5%a4finecraftsimports.com/products/talavera_ceramic_house_number.asp?pid=281315-125"><span style="font-size:78%;">Φωτογραφία</span> </a></div><br /><p><a href="http://www.mammaka.com/2010/05/blog-post_11.html">Τι είναι το Πέντε;</a></p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-2941091756961845969?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-41247610561058367222010-04-23T08:40:00.003+03:002010-04-23T08:49:47.118+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S9Cmyqy96sI/AAAAAAAAA98/g7sw58gPF6k/s1600/OMY.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463049737412143810" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 300px; height: 300px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S9Cmyqy96sI/AAAAAAAAA98/g7sw58gPF6k/s320/OMY.jpg" border="0" /></a>Είμαστε ξανά σπίτι, μείον κρεατάκια, μείον ολίγη αμυγδαλή, συν ένα σωληνάκι στο αριστερό αυτί. Ο νέος είναι καλά και επιτέλους αναπνέει, τρώει και ακούει! Εμείς χαρούμενοι που μπορεί και κάνει με ευκολία απλά πράγματα που τόσο τον είχαν ταλαιπωρήσει. Το βράδυ σκύβουμε πάνω από το κρεβάτι του να βεβαιωθούμε ότι ανασαίνει. Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν δύο χρόνια με απίστευτο ροχαλητό, το παιδί μας κοιμάται ήρεμα και αθόρυβα σαν πουλάκι.<br /><br />Στην προετοιμασία τώρα, η επέμβαση αποφασίστηκε τον Μάρτιο ύστερα από επισκέψεις σε παιδο-ωρυλά και ξεκίνησαν να γίνονται οι σχετικές αναφορές και συζητήσεις. Του εξηγήσαμε τους λόγους και τη διαδικασία και τι ακριβώς είναι μια εγχείριση και ύστερα αφήσαμε να περάσει ο καιρός μέχρι να πλησιάσει η εποχή του ραντεβού.<br /><br />Σε αυτό το διάστημα έφτασε και η σχετική βιβλιογραφία που τον βοήθησε να έχει πιο συγκεκριμένη εικόνα στο μυαλό του και έτσι κάναμε διάφορες κουβέντες ανάλογα με τις απορίες που εξέφραζε. Τα βιβλία βοήθησαν και εμένα στον τρόπο που περιέγραφα τη μέρα που θα περνούσαμε στο νοσοκομείο, την αιμοληψία, τη νάρκωση, την ανάνηψη, τον ορό και φυσικά το δώρο που θα τον περίμενε μόλις ξυπνούσε. Βέβαια έδειξε και ο ίδιος ότι ήθελε να έχει λεπτομερή πληροφόρηση και γεγονός είναι ότι δεν έχει εκφράσει ποτέ φοβία για ιατρούς και φάρμακα, κάτι που βοήθησε πολύ. Η πολλή ανάλυση όμως ίσως να μην είναι πάντα ιδανική.<br /><br />Ιδού τα "λυσάρια" μας (στα αγγλικά υπάρχουν πολλά και με εξειδίκευση στην αφαίρεση κρεατακίων και αμυγδαλών, άλλωστε η εικόνα μετράει, η αφήγηση γίνεται από τη μαμάκα που αξιοποιεί τα μεταφραστικά της πτυχία, εμ!). Ελπίζω να φανούν χρήσιμα και σε άλλους γονείς που θα βρεθούν μπροστά στην απόφαση μιας τέτοιας εγχείρισης, όπως φάνηκαν και σε εμάς.<br /><br /><a href="http://www.amazon.co.uk/gp/product/1904351263/ref=oss_product">Topsy and Tim Go to Hospital</a> </div><div align="justify">Ένα παιδάκι χτυπάει το κεφάλι του και πηγαίνει στο νοσοκομείο.<br /><br /><a href="http://www.amazon.co.uk/gp/product/0746099126/ref=oss_product">Going to the Hospital sticker book (Usborne First Experiences)</a></div><div align="justify">Πιο κοντά στην περίπτωσή μας, ένα αγοράκι κάνει επέμβαση στο αυτί του και νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Αναφορά στην εισαγωγή, τη νάρκωση, την ανάρρωση με πολλά αυτοκόλλητα που συμπληρώνουν τις εικόνες στις σελίδες.<br /><br /><a href="http://www.amazon.co.uk/gp/product/1932690743/ref=oss_product">The "O, MY" in Tonsillectomy &amp; Adenoidectomy: How to Prepare Your Child for Surgery, a Parent's Manual</a><br />Η απόλυτη εξειδίκευση, απευθύνεται στους γονείς, εξηγεί τι είναι η αφαίρεση αδενοειδών εκβλαστήσεων (επισήμως τα κρεατάκια) και αμυγδαλών, πώς μπορείτε να προετοιμάσετε το παιδί ανάλογα με την ηλικία του, πώς να οργανωθείτε για το νοσοκομείο και την επιστροφή στο σπίτι.<br /><br />Και στα ελληνικά:<br /><br /><a href="http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/153580">Δε φοβάμαι το νοσοκομείο</a><br />Ένα αρκουδάκι σπάει το πόδι του, πηγαίνει στο νοσοκομείο, βγάζει ακτινογραφίες και βάζει γύψο.<br /><br /><a href="http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/326370">Ο Τομ πάει στο νοσοκομείο</a><br />Ένα κουνελάκι κάνει επέμβαση σκωληκοειδίτιδας.</div><div align="justify"><br />Στο σπίτι πλέον απολαμβάνει ξεκούραση και χατίρια και ένα υπέροχο παγωτό σαν και <a href="http://popelix.blogspot.com/2010/04/blog-post_21.html">αυτό</a>! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-4124761056105836722?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-34637092820358887252010-04-21T10:30:00.000+03:002010-04-21T10:36:18.587+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S84APinscYI/AAAAAAAAA90/5zkZUc5Chco/s1600/lego-brick-usb-memory-stick.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462303665038324098" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 200px; height: 200px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S84APinscYI/AAAAAAAAA90/5zkZUc5Chco/s320/lego-brick-usb-memory-stick.jpg" border="0" /></a>Βρήκα τη <a href="http://www.zath.co.uk/tag/usb-memory-stick/">φωτογραφία</a> ψάχνοντας εικόνες για μια <a href="http://mammasworkathome.blogspot.com/2010/04/7.html">ανάρτηση</a> για τις <a href="http://mammasworkathome.blogspot.com/">Μητέρες που Εργάζονται από το Σπίτι</a>.<br /><br />Είναι μια υπέροχη μνήμη USB που θυμίζει τουβλάκι <span class=""><span class="">LEGO.</span> </span>Μοιάζει το απόλυτο αξεσουάρ για κάθε μάνα μητέρα μαμά, μόνο που φοβάμαι ότι θα χάνεται εύκολα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-3463709282035888725?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-67613410611893007182010-04-19T07:39:00.002+03:002010-04-19T08:10:16.656+03:00πράγματα που δεν περίμενα ότι θα έκανα ως γονιός.<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461503992598795890" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 129px; height: 129px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8so8eo6lnI/AAAAAAAAA9s/nwUJxnJBvnk/s320/images.jpeg" border="0" /> <p align="justify">1. Σκέφτομαι ότι το παιδάκι μου είναι αντικειμενικά έξυπνο και σε ένα μυστικό μέρος βαθιά μέσα μου το πιστεύω!<br /><br />2. Ανησυχώ μήπως χτυπήσει ακόμα και όταν κοιμάται ξερό με μαξιλάρια γύρω-γύρω.<br /><br />3. Δεν περίμενα ότι μπορείς να κάνεις τόσο καλή παρέα με έναν τόσο μικρό άνθρωπο.<br /><br />4. Δεν πίστευα ότι θα χρησιμοποιούσα φράσεις της δικής μου μαμάς (χμ).<br /><br />5. Δεν πίστευα ότι με την αφορμή αυτή θα άνοιγα μπλογκ.<br /><br /><em>Η νέα στήλη του ιστολογίου έχει την εμπνευσμένη επικεφαλίδα και ετικέτα, Πέντε. Ξεκινάει από τώρα άπαξ εβδομαδιαίως μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου οπότε και είναι τα πέμπτα γενέθλια του γιόκα. Αναμένονται απαυγάσματα σοφίας και απαντήσεις σε πολλά καυτά και καίρια θέματα. Δεχόμαστε προτάσεις!</em><br /><span style="font-size:78%;"></span></p><p align="justify"><span style="font-size:78%;"><a href="http://www.sproutonline.com/sprout/home/">Φωτογραφία</a></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6761341061189300718?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-995283215495248952010-04-16T09:18:00.012+03:002010-04-16T09:44:23.183+03:00Και μερικές μη παιδικές φωτογραφίες από την <a href="http://www.mammaka.com/2010/04/blog-post.html">επίσκεψή μας στη Ζυρίχη</a>.<br /><br /><p><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBxU6BdGI/AAAAAAAAA9U/Wq9Uk9rKTYg/s1600/IMG_0354.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460616495124018274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBxU6BdGI/AAAAAAAAA9U/Wq9Uk9rKTYg/s400/IMG_0354.JPG" border="0" /></a>Θερμοκήπια στους <a href="http://www.bguz.uzh.ch/content/">Βοτανικούς Κήπους</a>. </p><p><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBsqaeu9I/AAAAAAAAA9M/2IPw1fMEa4A/s1600/IMG_0541.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460616414997953490" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBsqaeu9I/AAAAAAAAA9M/2IPw1fMEa4A/s400/IMG_0541.JPG" border="0" /></a>Ποδήλατα, ποδήλατα, ποδήλατα. Και δεν είναι και η πιο επίπεδη πόλη.</p><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBnnLS5nI/AAAAAAAAA9E/UFwG1v9HllU/s1600/IMG_0926.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460616328229611122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBnnLS5nI/AAAAAAAAA9E/UFwG1v9HllU/s400/IMG_0926.JPG" border="0" /></a>Στο κέντρο της πόλης, η εκκλησία <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Fraum%C3%BCnster">Fraumünster</a>.<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBhy5BbAI/AAAAAAAAA88/RQkF3UFv63s/s1600/IMG_0993.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460616228294978562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBhy5BbAI/AAAAAAAAA88/RQkF3UFv63s/s400/IMG_0993.JPG" border="0" /></a>Θέα από ένα ύψωμα, στο βάθος η εκκλησία <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Grossm%C3%BCnster">Grossmünster</a> και τα χιονισμένα βουνά.<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBZ3jAX6I/AAAAAAAAA80/jnpo0gsk9YU/s1600/IMG_1036.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460616092105858978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBZ3jAX6I/AAAAAAAAA80/jnpo0gsk9YU/s400/IMG_1036.JPG" border="0" /></a>Η <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Lake_Zurich">λίμνη της Ζυρίχης</a>.<br /><br /><div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBUbKTGCI/AAAAAAAAA8s/kPxk8d6xj8A/s1600/IMG_1047.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460615998586689570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8gBUbKTGCI/AAAAAAAAA8s/kPxk8d6xj8A/s400/IMG_1047.JPG" border="0" /></a>Ενώ φτάσαμε και έπεφτε χιόνι και οι κορυφές των δέντρων και οι στέγες ήταν άσπρες, ο καιρός έφτιαξε και είχαμε αρκετή λιακάδα. Τις τελευταίες μέρες δε, είχαμε και σχετική ζέστη. Εδώ οι ντόπιοι και εμείς οι επισκέπτες μαζεύουμε ήλιο και ταΐζουμε κύκνους.</div><div align="justify"></div><div></div><div><br />Και δύο ποστάκια από το ταξίδι στο <a href="http://thefamilytravelguide.blogspot.com/">έτερο ιστολόγιο</a>.<br /><br /><a href="http://thefamilytravelguide.blogspot.com/2010/04/blog-post.html">Οι δεινόσαυροι έχουν το δικό τους μουσείο</a><br /><a href="http://thefamilytravelguide.blogspot.com/2010/04/technorama.html">Technorama, ένα διαδραστικό κέντρο επιστημών</a> </div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-99528321549524895?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-4808724397572706352010-04-14T10:03:00.004+03:002010-04-14T10:47:20.999+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8Vo3A02bII/AAAAAAAAA6U/eEmnUrXkuls/s1600/burma.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459885417580358786" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 216px; height: 299px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8Vo3A02bII/AAAAAAAAA6U/eEmnUrXkuls/s320/burma.jpg" border="0" /></a>Ο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Guy_Delisle">Guy Delisle</a> είναι καναδός καρτουνίστας και συγγραφέας βιβλίων κόμιξ. Το <a href="http://www.amazon.com/Burma-Chronicles-Guy-Delisle/dp/1897299508">Burma Chronicles</a> είναι οι εμπειρίες του από τον έναν χρόνο που έζησε στη Μιανμάρ, πρώην Βιρμανία ή Μπούρμα, στην οποία βρέθηκε με τη δουλειά της γυναίκας του στο γαλλικό τμήμα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.<br /><br />Εκτός από τις πολύ ενδιαφέρουσες περιγραφές για τη ζωή εκεί, βλέπουμε από κοντά και την οικογενειακή ζωή του συγγραφέα, καθώς έχει μόλις αποκτήσει έναν γιο, τον οποίο φροντίζει ο ίδιος στο σπίτι ενώ η γυναίκα του εργάζεται και πολλές φορές λείπει σε μακρινές αποστολές. Μπαμπάς και γιος κάνουν βόλτες μαζί με το καρότσι, γνωρίζουν όλη την περιοχή και τους γείτονές τους, κάνουν παρέα με τις υπόλοιπες μητέρες και τα παιδιά τους από τη διεθνή κοινότητα που ζει στη χώρα και που κατά πλειοψηφία έχει βρεθεί στη Μιανμάρ μέσω Μ.Κ.Ο.<br /><br />Και επειδή καθένας με τον πόνο του, χαμογέλασα σε διάφορα σημεία, όπως εκεί που ο συγγραφέας βρίσκεται σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις στις οποίες όλοι συζητούν κάτι που όλοι γνωρίζουν αλλά εκείνος όχι, καθώς περνάει τη μέρα του με το παιδί του και χάνει επεισόδια από τον κόσμο των ενηλίκων. <em>Μα εμένα δεν μου λέει κανείς τίποτα</em>! Αυτή θυμάμαι ήταν και η δική μου αίσθηση τον πρώτο χρόνο στο σπίτι με τον δικό μας γιο.<br /></div><div align="justify"><br />Η σελίδα του <a href="http://www.guydelisle.com/english/index_en.html">Guy Delisle</a>.</div><div align="justify"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-480872439757270635?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-63257067735654784782010-04-12T09:34:00.016+03:002010-04-12T09:59:00.436+03:00<div align="justify">Στην πασχαλινή οικογενειακή μας επίσκεψη στα ξαδέρφια στην Ελβετία, συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά ότι τα πράγματα που με εντυπωσιάζουν περισσότερο δεν είναι τα συνηθισμένα αξιοθέατα, η αρχιτεκτονική, η φυσική ομορφιά και ο πολιτισμός, που έτσι κι αλλιώς τραβούν την προσοχή, αλλά οι δεδομένες καθημερινές λεπτομέρειες ενός κράτους και μιας κουλτούρας που περιλαμβάνει και υποστηρίζει την οικογενειακή ζωή, που εντάσσει και διευκολύνει τους πολίτες με τα παιδιά τους και που σέβεται τα παιδιά ως πολίτες από τη στιγμή κιόλας που ξεκινούν τη ζωή τους μωρά στο βρεφικό καρότσι.<br /></div><div align="justify"><br />Και με τον κίνδυνο να γίνω γραφική, ιδού μερικές εικόνες που με εντυπωσίασαν και που είμαι σίγουρη ότι θα συνεχίσουν να με εντυπωσιάζουν:</div><br /><div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LBKC6CQII/AAAAAAAAA48/BaHQ10tbIOU/s1600/IMG_6316.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459138076649603202" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LBKC6CQII/AAAAAAAAA48/BaHQ10tbIOU/s320/IMG_6316.JPG" border="0" /></a><br />Σήμανση για χώρο βρεφικής φροντίδας στο διαδραστικό κέντρο επιστημών <a href="http://www.technorama.ch/index.php?id=2&amp;L=1">Technorama</a> της Ζυρίχης.<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LA18sK_WI/AAAAAAAAA4s/4UX1T2rZdeQ/s1600/IMG_0568.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459137731383459170" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LA18sK_WI/AAAAAAAAA4s/4UX1T2rZdeQ/s320/IMG_0568.JPG" border="0" /></a> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459137881581478594" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 240px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LA-sOK4sI/AAAAAAAAA40/dfDcA19KeTY/s320/IMG_0393.JPG" border="0" />Παιδική χαρά σε συνοικία της Ζυρίχης με τουαλέτες για τους επισκέπτες και χώρο βρεφικής φροντίδας.<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LAne8IaCI/AAAAAAAAA4k/jM6ORoqaIbw/s1600/IMG_6358.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459137482879166498" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LAne8IaCI/AAAAAAAAA4k/jM6ORoqaIbw/s320/IMG_6358.JPG" border="0" /></a> Σήμανση σε πόρτα του τραμ για παιδικά καρότσια.<br /><br /></div><div> </div><div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LAgExv_nI/AAAAAAAAA4c/ORpcCh7jftQ/s1600/IMG_6452.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459137355597217394" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LAgExv_nI/AAAAAAAAA4c/ORpcCh7jftQ/s320/IMG_6452.JPG" border="0" /></a> Αντίστοιχη σήμανση στο εσωτερικό του τραμ.<br /><br /></div><div><div> </div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LAXDz2JbI/AAAAAAAAA4U/I4q5cjoHei0/s1600/IMG_6362.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459137200718751154" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LAXDz2JbI/AAAAAAAAA4U/I4q5cjoHei0/s320/IMG_6362.JPG" border="0" /></a> Χώρος βρεφικής φροντίδας στον ζωολογικό κήπο της Ζυρίχης.</div><div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LAP4fpPkI/AAAAAAAAA4M/njdfQeAwtdA/s1600/IMG_6391.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459137077422145090" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LAP4fpPkI/AAAAAAAAA4M/njdfQeAwtdA/s320/IMG_6391.JPG" border="0" /></a> Η σήμανση υπάρχει και στις γυναικείες και στις ανδρικές τουαλέτες, το ανθρωπάκι με το παντελόνι αλλάζει το μωρό!<br /><br /><div> </div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LAGtPMFGI/AAAAAAAAA4E/CcApclMTRHU/s1600/IMG_6388.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459136919781512290" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8LAGtPMFGI/AAAAAAAAA4E/CcApclMTRHU/s320/IMG_6388.JPG" border="0" /></a> Αυτοκινητάκι για τη μετακίνηση των παιδιών στον ζωολογικό κήπο. Το σπρώχνει ο συνοδός του παιδιού πιέζοντας τη λαβή προς τα κάτω.<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8K_8Q_4rgI/AAAAAAAAA38/vTjxp6R0Lwg/s1600/IMG_1103.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459136740402441730" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8K_8Q_4rgI/AAAAAAAAA38/vTjxp6R0Lwg/s320/IMG_1103.JPG" border="0" /></a> Σήμανση για δωμάτιο βρεφικής φροντίδας και παιδότοπο στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης.<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8K_wOmQHwI/AAAAAAAAA30/ffqVGuoFlDA/s1600/IMG_6461.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459136533599624962" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8K_wOmQHwI/AAAAAAAAA30/ffqVGuoFlDA/s320/IMG_6461.JPG" border="0" /></a> Παιδότοπος στις πύλες αναχωρήσεων.<br /><br /><div> </div><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8K_kssup3I/AAAAAAAAA3s/H5rwGMOLUgA/s1600/IMG_1071.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459136335521425266" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 310px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8K_kssup3I/AAAAAAAAA3s/H5rwGMOLUgA/s320/IMG_1071.JPG" border="0" /></a> Για φαγητό καθίσαμε σε διάφορα μέρη και σε όλα υπήρχε παιδικό μενού και ζωγραφιές για τα παιδιά, τις οποίες έφερναν πριν καν φέρουν τον κανονικό κατάλογο. Και φυσικά υπήρχαν παιδικά καθίσματα φαγητού και αλλαξιέρες στις τουαλέτες.</div><div align="justify"><br />Στη φωτογραφία, ο γιόκας χρωματίζει στο <a href="http://www%e0%a5%a4nooba%e0%a5%a4ch/About-us.5.0.html?&amp;L=4">Nooba</a>, ένα ασιατικό εστιατόριο, όπου και εκεί παρήγγειλε το παιδικό πιάτο του, ασχέτως αν τελικά προτίμησε το κοτόπουλο της θείας του.<br /><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8K_GR9nrZI/AAAAAAAAA3k/rDS23UrV1fk/s1600/IMG_0586.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459135812948438418" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 240px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S8K_GR9nrZI/AAAAAAAAA3k/rDS23UrV1fk/s320/IMG_0586.JPG" border="0" /></a> <div><div><div>Προσεχώς φωτογραφίες γενικώς από το ταξίδι και όχι μόνο από επιγραφές. Οι προηγούμενες ήταν για τις ανάγκες του μπλογκικού ρεπορτάζ :)<br /></div><div><br />Χρόνια πολλά!<br />--------------- </div><div>Η πρώτη μας οικογενειακή επίσκεψη στην Ελβετία <a href="http://www.mammaka.com/2009/06/blog-post_09.html">εδώ</a>.<br /></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6325706773565478478?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7456364957420156805.post-65388733838266878052010-03-30T11:04:00.008+03:002010-03-30T11:18:03.485+03:00<div align="justify"><em>Το κείμενο που ακολουθεί είναι το Δελτίο Τύπου μιας νέας υπηρεσίας που μπορείτε να βρείτε στο Διαδίκτυο. Είναι πραγματικά μια πολύ χρήσιμη και ενδιαφέρουσα υπηρεσία και αξίζει να επισκεφτείτε τον διαδικτυακό της τόπο.</em></div><a href="http://www.superntantades.gr/"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454334890454098962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 123px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1KtdO9VaZGg/S7Gwrz-JJBI/AAAAAAAAA3U/8_wdoQ1_rTs/s320/superntantades325x125.jpg" border="0" /></a><br /><div align="left"><span style="font-size:85%;"><br />Αθήνα, 15 Μαρτίου 2009</span></div><div align="left"></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;"></span></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;"></span></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;"><br />Έφτασαν οι Superntantades!</span></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;"><br /></div></span></span></strong><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Η αρχή έγινε τον Ιούλιο του 2008. Ο Μαρίνος, ένας δίχρονος μπόμπιρας, υπήρξε η αφορμή. Η δημιουργική διάθεση μας ήταν η αιτία. Το <a href="http://www.elamazi.gr/">elamazi</a> ξεκίνησε δειλά και διαδόθηκε αρχικά από στόμα σε στόμα. Η δυναμική της ίδιας του της φύσης, ως η μοναδική σελίδα στο διαδίκτυο με προτάσεις ψυχαγωγίας, και όχι μόνο, για παιδιά και γονείς, ήταν αρκετή για να ξεπεράσει σύντομα ακόμα και τις προσδοκίες μας.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Ενάμιση χρόνο μετά, ξεκινάμε μία ακόμα υπηρεσία με στόχο να βοηθήσουμε όλους τους γονείς - αλλά και τους ιδιοκτήτες παιδικών σταθμών, παιδότοπων, κλπ - στην εύρεση ικανών babysiters, βρεφονηπιαγωγών, νταντάδων, παιδαγωγών κλπ με την online πρόσβαση στα βιογραφικά τους σημειώματα.</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Παράλληλα, όλες οι “superntantades” μπορούν να καταχωρήσουν δωρεάν το βιογραφικό τους σημείωμα για όσο διάστημα παρέχουν υπηρεσίες, συμπληρώνοντας συγκεκριμένη φόρμα με επιλεγμένες ερωτήσεις. Σκοπός μας είναι να τις βοηθήσουμε να προωθήσουν τις ικανότητες τους σε όλους τους γονείς, οι οποίοι και θα μπορούν να επιλέξουν αυτό που ταιριάζει περισσότερο στις ανάγκες τους.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Επίσης, όλοι οι γονείς μπορούν να καταχωρούν τις δικές τους αγγελίες ως «<strong>αγγελίες γονέων</strong>» με αναζήτηση εξεζητημένης ανάγκης, ενώ οι παιδαγωγοί μπορούν να προβάλλουν τις δικές τους εκπαιδευτικές «<strong>ομάδες ανάπτυξης</strong>» με αγγελίες οι οποίες αναζητούν παιδιά για να πλαισιώσουν ομάδες.</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Και επειδή τα βιογραφικά σημειώματα που έχουν καταχωρηθεί στο ιστότοπο μας ΔΕΝ υποβάλλονται σε έλεγχο και η ιστοσελίδα μας σε καμία περίπτωση ΔΕΝ υποκαθιστά τη διαδικασία της συνέντευξης, παρέχουμε χρήσιμες συμβουλές στους γονείς για τη διαδικασία συνέντευξης ενώ επίσης προτείνουμε και τον τρόπο για να εισάγουν ομαλά τη νέα «superntanta» στην οικογένεια και το σπίτι τους.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Χριστίνα Παπαδοπούλου</div><div align="justify"><a href="mailto:info@superntantades.gr">info@superntantades.gr</a>, 6932 777 00</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7456364957420156805-6538873383826687805?l=www.mammaka.com' alt='' /></div>Διόναhttp://www.blogger.com/profile/17128331789150850884noreply@blogger.com0